Φεβ 01-10

Τα «κεφάλαια» αυτά γράφονταν σε αυτό το blog ένα κάθε μέρα μετά από τη δημοσίευση του αντίστοιχου ημερήσιου κεφαλαίου του μυθιστορήματος «Φεβρουάριος» από τον Θοδωρή Γεωργακόπουλο. Σε κάθε κείμενο καταγράφονται οι σκέψεις κάθε φορά και ενός διαφορετικού δεύτερου χαρακτήρα που συμμετείχε στα δρώμενα της αντίστοιχης ημέρας. Εννοείται ότι αποτέλεσαν μία προσωπική «εκμετάλλευση» πάνω στον «Φ» και καμία πραγματική σχέση δεν έχουν με το στήσιμο των χαρακτήρων από τον Θ. Γεωργακόπουλο. Διατηρούνται μόνο και μόνο γιατί η προσπάθεια αυτή ήταν η αφορμή για να στηθεί το sunCoat.

Φεβ-01: αποκεφαλισμένο playmobil

Ουάου. Ποτέ δεν τον έχω δει να κάθεται σε αυτή την καρέκλα. Και λέγοντας “ποτέ” εννοώ τουλάχιστον όσο βρίσκομαι εγώ εδώ, ξαπλωμένο κάτω από το ξεφτισμένο μπράτσο του μπλε καναπέ. Πάνε τόσοι μήνες από τότε που με εκσφενδόνισε εδώ εκείνο το μανιασμένο ανιψάκι του. Πάντα πίστευα ότι κάποια μέρα θα με ρουφήξει απότομα μια μοχθηρή ηλεκτρική σκούπα και θα βρισκόμουν να πλέω μετά δυσκολίας σε μια πηχτή θάλασσα από μορφοποιημένες τρίχες και σκόνες. Ίσως αν ήμουν τυχερός θα σφήνωνα σε κάποια γωνία του σωλήνα, με αποτέλεσμα να χάσει η την απορροφητική της ικανότητα. Τότε εκείνος (εκείνος; μα καλά, ΕΚΕΙΝΗ πού είναι τόσο καιρό;) θα αναγκαζόταν να ανοίξει το σωλήνα, και ίσως με σκουντούσε στα τυφλά γρατζουνίζοντάς με (αλλά χαλάλι του) μ’ ένα μακρύ σύρμα μπουγάδας. Και τελικά θα διαπίστωνε περιχαρής ότι πέρα από την επισκευή της σκούπας είχε ξαναβρεί και το αγαπημένο του playmobil, το playmobil που του ΄χε χαρίσει ο πατέρας του 22 χρόνια πριν σε κάποια ανέμελα, παιδικά γενέθλια.

Αλλά τώρα πια δε χρειάζεται να ελπίζω σε όλο αυτό το απίθανο σενάριο. Γιατί με κοιτάει, ναι, βέβαια, είναι φανερό ότι με κοιτάει και από στιγμή σε στιγμή θα σηκωθεί να με αρπάξει, θα ψάξει για το κεφάλι μου εκεί πίσω, θα με συναρμολογήσει ξανά, θα με απολυμάνει με οινόπνευμα και θα με ξαναβάλει στο κουτί με τα παιδικά όπου περιμένουν οι φίλοι μου.

Έχει περάσει μισή ώρα – καμία κίνηση εκ μέρους του. Μοιάζει το σώμα του να έχει λάβει μια θέση παραίτησης και το μυαλό του κάπου να ταξιδεύει, κάτι σημαντικό τον απασχολεί, τόσο σημαντικό ώστε του έχει αφαιρέσει κάθε εκφραστικό ίχνος νόησης και συναισθηματισμού από το πρόσωπο. Και μόλις συνειδητοποίησα ότι ναι, κοιτάει, αλλά δε βλέπει τίποτα, γιατί το βλέμμα του είναι πιο άδειο κι από το βλέμμα ενός ακέφαλου, γερασμένου, απαισιόδοξου playmobil.

Φεβ-02: η ταμίας

…μπιπ, μπιπ, μπιπ, μπιπππΣΤΑΜΑΤΑ ΑΜΕΣΩΣ ΣΟΝΙΑ! Πάλι αφέθηκα να επαναλαμβάνω τον ήχο του barcode. Καταραμένη τεχνολογία. Τουλάχιστο δε χρειάζεται να θυμάμαι όλες τις τιμές απ’ έξω. Το Αλ…


-21+20 κύριε.


…τσχάιμερ δε το γλιτώνω. Και συ προκομένε πήρες ό,τι υπήρχε σε προσφορά στο μαγαζί και μετά διαμαρτύρεσαι για έλλειψη ποιότητας στη ζωή σου.

-Ορίστε τα ρέστα σας. Ευχαριστώ.

Με σκοτώνει αυτό. Στις κωμωδίες γελάνε όταν ο άλλος διαβάζει τις σκέψεις των άλλων, όταν σταματάει το χρόνο, όταν κάνει τα μύρια απίθανα. Ξεχνάνε εμάς, οι ταμίες των σούπερ μάρκετ είμαστε που ξέρουμε τη ζωή του καθενός. Τι μάρκα απορρυπαντικό χρησιμοποιεί, ποιο γάλα προτιμάει, κάθε πότε φτιάχνει γλυκό για τα παιδιά της, αν χέζει πολύ, αν γουστάρει κεριά, αν ξεσκίζεται στο σεξ, αν μπεκροπίνει και τα τσούζει, αν…


- 40 ακριβώς κύριε.

Oυου στρόγγυλο ποσό, αυτή ήταν μόλις η κορύφωση της ημέρας. Κι ούτε κι εσύ ακόμα, γνωστέ άγνωστε πελάτη, που σε διακρίνω εκεί πίσω και χρόνια τώρα έρχεσαι πάντα στην ουρά μου, προσβλέποντας σε τι μακάρι να ‘ξερα, δε θα μπορέσεις να την ξεπεράσεις. Δε ξέρω, τι να πω, ίσως το βράδυ η Βίκυ να ‘χει μια αληθινά δυνατή ιστορία.

Φεβ-03: Νικήτας

Πω πω, ωραίο γκομενάκι αυτό, όχι, γύρνα από δω, έχω αργήσει ήδη κι ο άλλος θα ‘χει φάει τα λυσακά του. Τέλος πάντων, μπορεί και στο Κινέζικο να παίζει τίποτα καλό. Ίσως τίποτα γκομενίτσες που ξεθεώθηκαν από το σήκωμα των μαγαζιών και θέλουν να ξεκουραστούν τρώγοντας σούσι. Ή ίσως τίποτα κινεζούλες ανιψιές του μάγειρα που ήρθαν ταξίδι στην Αθήνα για να γεμίσουν τις χιτάτσι τους με εικόνες από Ακρόπολη και Μοναστηράκι. Ή ακόμα ακόμα και καμιά πορνό-γκέισα που πριν το πριβέ βραδινό της σόου θέλει να χαλαρώσει ανάμεσα σε κόσμο που δε λιγουρεύεται τα μπούτια της. Γκέισα; Γκέισα… Χμ. Ίσως όταν κάποτε πάψω να μπερδεύω την Κίνα με την Ιαπωνία, καταφέρω και να σταματήσω να σκέπτομαι κάτι έξω από γκόμενες. Γιατί αυτό που θα ‘πρεπε να με απασχολεί είναι το πώς να τον υποστηρίζω και να τον κατευθύνω, γαμώτη μου, νιώθω άσχημα, πάει ένας χρόνος τώρα, δεν έχω καταλάβει ακόμα αν οι παρέες, οι φιλίες, οι ερωτικές συνευρέσεις τον λυτρώνουν ή τον βυθίζουν περισσότερο, και γιατί θα ‘πρεπε, λέω τώρα, να ασχολούμαι εγώ, και πού είναι αυτό το κωλομάγαζο, νόμιζα ότι  ήταν δίπλα στις βαλίτσες, ωχ, λάθος όροφος, πού είναι οι κυλιόμενες, γιατί είμαι ο καλύτερός του φίλος, να γιατί, και γιατί υποτίθεται ότι θα έπρεπε να μας χρειάζεται, και μεις είμαστε αρκετά σοβαροί και στιβαροί για να του παρέχουμε ένα χέρι για να κρατηθεί, ωραίο κωλαράκι, ας περιμένω λίγα σκαλιά, ααααα, άλλη αίσθηση όταν το κοιτάς από κάτω, γεια σου όμορφη, και γιατί του οφείλω την καριέρα μου, ηλίθιε, δεν είναι λόγος αυτός, δεν ξέρω, έφθασα, πάλι Σακαμότο παίζει, τελικά δεν είμαι ο μόνος που μπερδεύει την Κίνα με την Ιαπωνία.

– Άστα έμπλεξα στη δουλειά.

Φεβ-04: ο παπάς

Έχει καλή μέρα σήμερα, μα γιατί δεν έχει τόσο κόσμο; Ίσως όταν ανέβει λίγο ο ήλιος και ζεστάνει περισσότερο. Αλλά μήνας πού ΄λαχε στην ενορία για να κάνει τη βάρδια της στα νεκροταφεία! Ο Αρναούτογλου ψες έλεγε ότι θα είναι ο πιο κρύος Φλεβάρης της δεκαετίας – ποιος να έρθει και τι τρισάγια να κάνεις και τι να κονομήσεις, ήμαρτον Κύριε. Ίσως να μιλήσω με τον πρεσβύτερο, να καταθέταμε μια πρόταση προς τη Μητρόπολη, οι βάρδιες να εναλλάσσονται κάθε εβδομάδα και όχι κάθε μήνα. Ε, τι στο δ…κόρακα, δε θα ΄χει συννεφάκι με βροχή κάθε φορά που θα ‘ρχομαι εγώ στα νεκροταφεία.

Κοίτα εκείνον το νεαρό. Δε θα ‘ναι πάνω από 30-35. Ήρθε μόνος και κλωθογυρίζει γύρω από κείνο το μνήμα. Δε μου ακούγεται καλό όλο τούτο. Να πάω  να προσφέρω ένα τρισάγιο; Θα νομίζει ότι το κάνω για τα χρήματα. Που το κάνω δηλαδή, αλλά είναι και η πνευματική ενατένιση που μετράει. Παρεξηγημένο λειτούργημα. Ειδικά στη νεολαία. Και να πεις ότι απέχουμε πολύ, έχουμε δεν έχουμε 10 χρόνια διαφορά. Δεν ξέρω, ο Παπαιωακείμ λέει, βρήκε νέο τρόπο προσέγγισης, γράφτηκε στο φέιτσμπουκ κι έχει 230 φίλους. Ενορίτες του αλλά και χριστιανοί. Ποτέ δε τα συμπάθησα αυτά τα μηχανήματα – είναι που η δεν τα ΄μαθα όσο ήμουν νέος στο σχολείο  και τώρα μου μοιάζουν αίρεση άγνωστη και φθονερή. Αλλά ο Παπαιωακείμ λέει είναι εργαλείο και για καλό και για κακό, για ιερό ή ανόσιο, είναι πλαστελίνη πρόσφορη που το χέρι σου τη πλάθει και φτιάχνεις είτε μια ομορφιά είτε ένα τέρας.

Δε χάνω τίποτα. Ξεκινώ από τη μεριά του και να, παραδίπλα περιμένουν 2-3 γριούλες, πιο κει εκείνη η γυναίκα έτοιμη να με υφαρπάξει, θα βγει το μεροκάματο, πώς το ‘πε η κόρη μου, τα Σάββατα θα πρέπει να ΄χει μηχάνημα με εισιτήρια για την ουρά όπως στις τράπεζες, να μη μαλώνει ο κόσμος σε τέτοιο τόπο γαληνέματος.

– Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός…

Φεβ-05: Λεωνίδας Ηλίας Σαραφίδης

-Ε, τι κάνεις εκεί;

-Τι να κάνω, βάζω τους καναπέδες στη θέση τους.

-Θα σε πιάσει η μέση σου. Τι τα θες τώρα, θα έρθει το απόγευμα το παιδί από πάνω να μας βοηθήσει.


-Άμα περιμένω από το από πάνω. Πώς θα ΄ρθει; Όπως ήρθε σαν την άλλη φορά που βάψαμε και τα ‘χαμε ακουμπήσει όλα στην άκρη.

-Τι λες, πότε βάψαμε, χρόνια έχει, το παιδί μπορεί να μην έμενε τότε εδώ.

-Εγώ τους καναπέδες πάντως θα τους βάλω στη θέση τους. Έχει κι αγώνα μετά.

-Το τέσσερα ήταν, ναι ναι, το τέσσερα ήταν που βάψαμε, θυμάσαι, μόλις είχαμε κερδίσει το Μουντιάλ και το βάψαμε γαλάζιο. Θες λίγο γιαούρτι και φρυγανιά;


-Δεν πεινάω. Θα περιμένω τον αγώνα. Κάνε στην άκρη τώρα, γιατί μου φαίνεται ο καναπές δεν μπήκε σωστά, σκούντα λίγο και συ, όχι, πολύ σκούντησες, δώστο λίγο πίσω, δε στέκει καλά, κοίτα το χαλάκι, είναι μακριά, άσε θα το κάνω μόνος μου.

-Τι θα φάμε αύριο;


-Φακές, τι να φάμε.


-Όχι λέω, τι θα φάμε αύριο και μεθαύριο. Τα λεφτά πάνε κι ο Μανολάκης στη Θεσσαλονίκη, δε μπορεί να βοηθήσει, να τον πάρουμε τηλέφωνο.

-Άσε τον Μανολάκη ήσυχο, θα βρούμε να φάμε. Τις φακές τις πήραν; όχι, το ρύζι; μπορεί να ΄χει και λίγο κρέας στο ψυγείο.

-Κι όταν τελειώσουν;

-Δε θα τελειώσουν. Θα ξαναπιάσω το ταξί.


-Ποιο ταξί; Δεν έχεις πια ταξί. Κι ούτε καλά καλά βλέπεις.


-Θα πάω στον Νώντα, μπορεί να θέλει καμιά μισή βάρδια για ξεκούραση. Και βλέπω μια χαρά. Τι ώρα είναι ο αγώνας;

-Μα ο αγώνας σε νοιάζει τέτοια ώρα;

-Παίζει η ΑΕΚ.

Φεβ-06: big brother

-Σούλα, μπορείς να μου φέρεις ένα ζεστό καφέ; Ευχαριστώ.

Τι ώρα θα έρθει. Αυτό το παιδί ούτε καν στη συνέπεια δεν τα καταφέρνει. Πρέπει να τον πείσω. Τον έχει πάρει η κατηφόρα και πού θα σταματήσει. Όσο πέφτεις, βέβαια, δεν καταλαβαίνεις τίποτα, η πτώση είναι που πονάει. Καλή μαλακία και το “Μίσος”, σα να θυμάμαι τώρα τη Φανή που δεν είχε βρει εισιτήρια για την κωμωδία και μπήκαμε όπου βρήκαμε. Θα του τα πω χύμα. “Πάμε για χρεωκοπία, σιγά, πώς γράφεται αυτό, χρεωκοπία ή χρεοκωπία, αυτό είναι το καλό με τον προφορικό λόγο, δεν υπάρχουν ορθογραφικά λάθη, θα πτωχεύσουμε, απολύσεις, ανίκανοι, πολιτικοί, Ευρώπη, τρόικες, ανεργία, μελανό μέλλον, από κάπου πρέπει να αρχίσεις, όλοι ξεκινάμε από χαμηλά, εσύ ποτέ δε φοβήθηκες τη δουλειά – αυτό είναι ψέμα, θα το καταλάβει; αν όχι, είναι πολύ θολωμένος, η διαφήμιση περνάει κρίση, αλλά αυτό σημαίνει ότι η πορεία σταδιακά θα ΄ναι ανοδική, επενδύεις στα χαμηλά για να καρπωθείς τα υψηλά, τι άλλες διαφημιστικές παπαριές ξέρω, άσε, δεν πιάνουν σ΄ αυτόν, μια ζωή απροσάρμοστος κι έξω απ’ το χαντάκι ήταν, το χειρότερο είναι ότι θεωρεί εαυτόν έξυπνο και τους υπόλοιπους βλάκες.

Μακάρι να καταλάβαινε ότι δεν το κάνω γι’ αυτόν. Ή τουλάχιστο δεν το κάνω μόνο γι’ αυτόν. Γιατί η οκνηρία και η νωθρότητα είναι ιοί που δεν αργούν να προσβάλλουν όλη την οικογένεια, τα παιδιά μου δεν πρέπει να τον έχουν για πρότυπο, είναι φυσικό να τον κοιτάνε έτσι, είναι ο θείος, ο νέος, εκείνος που παίζουν μαζί του όπως δεν παίζουν με τη μαμά και τον μπαμπά, δε θέλει και πολύ να τους καρφωθεί να του μοιάσουν, ειδικά αν φαίνεται να τα καταφέρνει στη ζωή του όντας άνεργος και ανεπρόκοπος. Καλύτερα χαμηλόμισθος αλλοτριωμένος παρά μποέμ αιθεροβάμων. Πατατέλεια! Μια τέτοια βλακεία να μου ξεφύγει και θα τον ξαναδούμε σε κανά εξάμηνο. Πάμε πάλι, χρεωκοπία, ανεργία, κειμενογράφος, ταλέντο…

Φεβ-07: ο ραδιοφωνικός παραγωγός

-Πολύ καλημέρα σε όλους και όλες, σήμερα είναι μια υπέροχη μέρα, υπέροχη δηλαδή αν αναλογιστεί κανείς τις καρέκλες που έριχνε τις προάλλες, το ΄χει το κρυουλάκι του, αλλά δε μασάμε, βάλτε ένα ζεστό φλιτζάνι καφέ, ίσως κανά δυο αχνιστά κουλουράκια κι είμαστε εμείς εδώ για να σας ανεβάσουμε τη διάθεση και το κέφι. Σήμερα εμείς εδώ με την Τζένη, πες καλημέρα Τζένη…


-Καλημέρα φίλες και φίλοι, σήμ…


-…σήμερα, λοιπόν, εμείς εδώ ετοιμάσαμε ένα δίωρο με τα πιο πολυπαιγμένα τραγούδια από ταινίες, όλοι τα ΄χουμε ακούσει, σε όλους αρέσουν, τι θ’ ακούσουμε, θ’ ακούσουμε James Brown-i feel good, Louis Armostrong-what a wonderful world, Marvin Gaye, Rolling Stones, Beatles, βέβαια, σ’ αρέσουν οι Beatles, Τζένη;


-Ε, βέβαια, Beatles…

-θ’ ακούσουμε όχι μόνο τραγούδια, αλλά και ορχηστρικά, θ’ ακούσουμε Vaggeli, Zaratustra, Platoon-adagio και λέω μάλιστα να ξεκινήσουμε με ένα ορχηστρικό, έτσι για να μπούμε σιγά σιγά στο κλίμα, την έβλεπα προχθές την ταινία, το “Άρωμα Γυναίκας” , φοβερός ο Πατσίνο, πήρε και Όσκαρ, πόσα Όσκαρ να ΄χει μαζέψει αυτός ο άνθρωπος ρε παιδί μου, ηθοποιάρα, είναι που λέτε εκεί που θέλει να χορέψει ένα ταγκό, αλλά είναι τυφλός, αλλά δεν έχει σημασία, τα βήματα τα ξέρει απέξω και μπορεί και να κατευθύνει την ντάμα του, και ποιο ταγκό παίζει, είναι το “Por Una Cabeza”, “για μια Cabeza”, σα να λέμε “για μια Μαρία”, αααα, τι λες Τζένη, θα ‘θελες να ‘σαι μία Cabeza, να εμπνεύσεις ένα τόσο ωραίο τραγούδι;

-Ε, βέβαια, κάθε γυναίκα…


-…πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε και να σκεφτούμε τον Αλ Πατσίνο να χορεύει ταγκό για τη δικιά του Cabeza…

Φεβ-08: Ναπολέων

Το αρχίδι ο Παπαπέτρου μ’ έβαλε 5ο ομιλητή, όχι πρώτο ούτε δεύτερο ούτε καν τρίτο, και σα να μην έφθανε αυτό, βλέπω στο πρόγραμμα ότι μετά από μένα έχει διάλειμμα, τότε όλοι θα σκέπτονται το καπνιστήριο κι ένα τοστάκι κι ένα γρήγορο κατούρημα, και πώς να πάνε να μιλήσουν με τα μοντέλα και τους επιχειρηματίες και κανείς δε θα προσέχει τι λέω εγώ. Ουδέν κακό αμιγές καλού, όμως, μαλάκα Παπαπέτρου, αυτές οι μαλακίες facebook και twitter καλά καλά δεν ξέρω ούτε που τονίζονται κι ίσως είναι θετικό που δε με προσέχουν και τόσο, γιατί φοβάμαι μην πετάξω καμιά κοτσάνα. Γιατί καλό παιδί ο Δημητράκης από το IT της HappensNow, αλλά μια φορά τους είχα απειλήσει όλους με απόλυση και δεν ξέρω αν το θυμάται και μου το κρατάει, ελπίζω δηλαδή ό,τι μου έχει ετοιμάσει για το λόγο να ‘ναι αληθοφανές και έγκυρο.

Κι αυτή η καριόλα που μιλάει για engagement, θυμάμαι τότε που είχε αρνηθεί να έρθει στον όμιλο, της φαινόταν χαμηλού επιπέδου, και πού κατέληξε, να ΄τη τώρα ανέραστη κι ανύπαντρη να μιλάει για engagements και “αρραβώνες”, χα! Ελπίζω τουλάχιστο να συντομεύει και να τελειώνει όπου να ΄ναι, γιατί αν καθυστερήσει λίγο ακόμα αυτός που θα χρειαστεί άμεσα το κατουροδοχείο θα ‘μαι εγώ, το ‘ξερα γαμώτο ότι οι 2 μπύρες που ήπια για να λυθεί η γλώσσα μου θα ‘χαν κι άλλες παρενέργειες.

Ας συγκεντρωθώ λίγο. Για να δω, ανακεφαλαίωση, social media, ναι, αστειάκι με την ταινία του Φίτσερ, πολλά λεφτά στο παιχνίδι, νέοι διαφημιστικοί ορίζοντες, αμεσότητα πρόσβασης, επιθετική διαφήμιση, δεοντολογία (ΜΑΛΑΚΙΕΣ!), twitter vs facebook, ποιο το επόμενο βήμα, το κυλικείο, ΝΑ το επόμενο βήμα, χα, καλό αστείο, μαλάκα Δημητράκη δεν μπορούσες να το σκεφτείς εσύ αυτό, ε;

Φεβ-09: ο πατέρας

-Ο μικρός ήταν;

-Ναι, ο μικρός.


-Τι κάνει;

-Τι να κάνει; Άνεργος κι απένταρος. Θα κατέβει να μας δει λέει.

-Πότε; Να μου το πεις να έχω ετοιμάσει κάτι σπέσιαλ για φαγητό.


-Καλά, καλά. Είδες πουθενά την εφημερίδα μου;

Αυτό το παιδί. Πάντα προβληματικό. Ξεχωριστό, αλλά προβληματικό. Ή μάλλον προβληματικό γιατί ξεχωριστό. Πιο έξυπνος, πιο σπιρτόζος, πιο ανήσυχος από τον Φίλιππο. Και δες τους τώρα. Ποιος θα το πίστευε. Του ‘χα πει “μην μπλέκεις εσύ με εφημερίδες και δημοσιογράφους, είναι άτιμη φάρα αυτή, αυτοί κάθε 2 χρόνια αλλάζουν δουλειά και αφεντικό, μπορείς εσύ να παίξεις τέτοιο παιχνίδι;”. “Μην ανησυχείς εσύ”, ήταν η απάντησή του. “Γιατί δεν κατεβαίνεις εδώ να κάνουμε μια δουλίτσα μαζί”; “Τι να κάνω, δηλαδή, να σπέρνω αγγουράκια και να γράφω στον Κήρυκα”; Δεν είχε κι άδικο.

Και από πέρσι τι φοβερό ζόρι τραβάει, λυγμό δε βγάλαμε απ’ τα σωθικά του, λέξη από το στόμα του. Και μεις, μια θάλασσα μακριά, τι χειρότερο από έναν πατέρα να μην μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά του.

Άσε, έτσι που τα κάναμε οι Έλληνες, από αύριο όλοι στην ίδια μοίρα θα ‘μαστε. Πλούσιοι, φτωχοί, μισθωτοί, συνταξιούχοι, η Ελλάδα πάει κατά διαόλου και αλίμονο στις επόμενες γενιές. Θα ‘θελα να ‘ξερα ποιος έφταιξε. Ο Ευρωπαίος που θέλει να μας στραγγαλίσει, ο Έλληνας που ζαλίστηκε από τα δάνεια και τις επιδοτήσεις ή ο πολιτικός που επένδυσε στην ανάγκη και τα ρουσφέτια μας.

Άμα κατέβει το παιδί με τρόπο να του δώσω κατιτίς. Με το μαλακό. Να μην τον προσβάλλω κιόλας. Περήφανος. Σαν τη μάνα του. Ο μεγάλος πήρε πιο πολύ από μένα. Λίγο υπόγειος, λίγο συμφεροντολόγος, λίγο “ας βάλω νερό στο κρασί μου”. Αλλά ο μικρός. Το δρόμο του. Κι όπου βγάλει. Και δικιά μου δουλειά ήταν να φροντίζω να μην τον βγάλει σε γκρεμό, αλλά χωρίς να με παίρνει χαμπάρι. Παιδί αυτά, άπαξ και ενηλικιώνεσαι πώς να σε επηρεάσει ο γονιός σου. Έχουν αλλάξει τόσο και οι εποχές. Εμείς: μικροαγρότες, μικροαστοί, μικρομεροκαματιάρηδες. Κι η οι κοινωνία κι αυτή μικρή, συγκεκριμένη, με όρια, αντιληπτή. Αλλά οι επόμενες γενιές, με τα κομπιούτερ, τις σπουδές, τα εξωτερικά – δεν τις καταλαβαίνω. Έτσι είναι. Δεν τους καταλαβαίνεις. Μόνο παρατηρείς. Παρατηρείς και προσεύχεσαι.

Φεβ-10: οι υποδοχείς

Χρειάζονται 30 δευτερόλεπτα για να συνηθίσεις τη δυσάρεστη μυρωδιά ενός χώρου, 2 λεπτά για να διακρίνεις σχήματα στο σκοτάδι, 5 μαθήματα οδήγησης για αυτοματοποίηση του φλας, 3 γεμίσματα βενζίνης για να ηρεμήσεις μετά την αύξηση της τιμής της, 2,3 αποκρούσεις για να τελειοποιήσεις την απάντηση στο επιθετικό σέρβις στο βόλεϊ, 15 μήνες προγραμματισμού για να εντρυφήσεις στην ουσία του “αλγοριθμισμού”, 1,6 πτώματα για να μη λιποθυμάς ως φοιτητής ιατρικής, 2 καταδικαστικές αποφάσεις για να αποφασίσεις ότι έχεις γραμμένους τους πελάτες σου, 3 ζητιάνοι στο δρόμο για να γλιτώσεις από τις τύψεις που δεν ελέησες ούτε τον πρώτο, 40 κακάσχημες πολυκατοικίες για να νομίζεις ωραία πόλη την Αθήνα, διψήφιος αριθμός θυμάτων για flat-line αντιδράσεις σε μαζικές καταστροφές, 6 θεατρικές παραστάσεις πριν η δραματουργία εκπέσει σε ρουτίνα, 15 χρόνια για να νιώσεις άνετα με τη μουσική ραπ, 20 χρόνια ιδιωτική τηλεόραση για να καταπίνεις αμάσητη όποια μπαρούφα λένε, 2 μνημόνια και αντίστοιχες “δραματικές” ψηφοφορίες για να πεισθείς ότι οι ίδιοι που σε κατέστρεψαν μπορούν και να σε σώσουν, 14 χιλιάδες φωτογραφισμένα γυμνά για να δηλώσεις αδυναμία ερεθισμού, 3 χυλόπιτες πριν μισήσεις όλα τα κορίτσια (για πάντα), 4 φιλιά πριν υποχωρήσει το πρωτοξάφνιασμα από τη γεύση του νέου σου συντρόφου.

Είναι ασαφές αν κάποια ή όλα από τα παραπάνω υπάγονται στην εξοικείωση ή την αλλοτρίωση του υποδοχέα.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s