Φεβ 11-20

Τα «κεφάλαια» αυτά γράφονταν σε αυτό το blog ένα κάθε μέρα μετά από τη δημοσίευση του αντίστοιχου ημερήσιου κεφαλαίου του μυθιστορήματος «Φεβρουάριος» από τον Θοδωρή Γεωργακόπουλο. Σε κάθε κείμενο καταγράφονται οι σκέψεις κάθε φορά και ενός διαφορετικού δεύτερου χαρακτήρα που συμμετείχε στα δρώμενα της αντίστοιχης ημέρας. Εννοείται ότι αποτέλεσαν μία προσωπική «εκμετάλλευση» πάνω στον «Φ» και καμία πραγματική σχέση δεν έχουν με το στήσιμο των χαρακτήρων από τον Θ. Γεωργακόπουλο. Διατηρούνται μόνο και μόνο γιατί η προσπάθεια αυτή ήταν η αφορμή για να στηθεί το sunCoat.

Φεβ-11: Ερρίκος

-Οκ, φιλάρα, τσάκωτο και καλομίλητο. Κι ένα κεράκι δώρο, δε δίνουν τέτοια οι εταιρείες κινητής, χα! Γεια χαρά!

Ε, διέκρινα μια σκιά αποδοκιμασίας στο πρόσωπό σου; Τι; Εσύ λυπάσαι εμένα; Κάτσε ρε να τα βάλουμε κάτω. Έχω δουλειά, δεν έχεις, έχω 3 κινητά, δεν έχεις, είσαι τόσο άφραγκος που παζαρεύεις μεταχειρισμένα που ούτε ξέρεις σε τι κατάσταση είναι, γυρνάς στο σπίτι σου που βρωμάει -είμαι σίγουρος- καλτσίλα και χνώτα και κλεισούρα, αλλά εγώ κάθε πρωί μυρίζω τ’ αρώματα των παραμυθιών εδώ μέσα. Άσε που εγώ έχω γυναίκα κι εσύ δεν έχεις.

Μαλάκα, Ερρίκο, αυτό πόνεσε, ήταν πολύ χαμηλό. Τι ΄ταν αυτό που σκέφτηκα για το παλικάρι, αυτή η τρέλα εκεί έξω μας έχει επηρεάσει όλους. Το θυμάμαι, πόσο(;), έχει κάνα χρόνο ή πιο λίγο, μου το ‘χε πει ο Αντρέας, είχα συγκλονιστεί τότε, δεν πίστευα πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο μέσα στην πόλη. Αλλά δεν είμαστε πόλη πια, είμαστε ζούγκλα, ο ένας τρώει τις σάρκες του άλλου, στο δρόμο, στη δουλειά, στον κόσμο έξω, ακόμα ακόμα και μέσα στο σπίτι. Γι’ αυτό και τα κεράκια πουλάνε σα τρελά, αν δεν μπορείς να γεννήσεις λίγη ομορφιά μέσα στο σπίτι σου, τουλάχιστον αγόρασέ την.”

(κινητό με κουμπάκια παίζει ένα midi ringtone)

-Ρε μαλάκα, δε σου ‘χω πει να μη με παίρνεις εσύ; Κλείνω, κλείνω γαμώτο, καλά θα σε πάρω μετά, σήμερα είναι Σάββατο γαμώτο, θα βγω με τη Μάρα, ούτε αύριο, ίσως Δευτέρα, θα σε πάρω μετά, ΜΗΝ ξαναπάρεις.

Φεβ-12: Χριστίνα

Τι μέρα κι αυτή. Κρεβάτι, έρωτες, πρωινό, φιλιά, Σύνταγμα, διαδήλωση, κόσμος, βόμβες, ένταση, τρέξιμο, φωτιές, κόσμος, κράξιμο, φιλιά, δυστυχία, αληταριό, νταηλίκια, αστυνομίες, πυροσβεστικές, λιποθυμίες, φιλιά… Αν γίνει τίποτα σοβαρό με μας, θα το λέμε ότι από αντίδραση την επόμενη κάηκε η Αθήνα. Φθηνό. Ακόμα και για μια δημοσιοσχετίστρια σαν και μένα. Με μπέρδεψε και τον μπέρδεψα σήμερα. Φρίκαρε τελικά ή δε φρίκαρε; Δύσκολο να πεις. Άνοιξα και το laptop του, πανάθεμά με. Εντάξει, χωρίς τίποτα “πουλιά” ή θάλασσες για background. Τι λέει το ράδιο; Ακόμα καίγεται το κέντρο. Να δούμε πώς θα τα παρουσιάσουν αύριο. Κανάλια, βουλευτάρια, ματατζήδες, χουλιγκάνια, αριστεροί, δεξιοί. Το γαϊτανάκι της ελληνικής παράνοιας. Ε τον μαλάκα, είναι νύχτα και περνάει με κόκκινο. Μαλάκα! Κάτσε να βρω καμιά μουσική.

Όπα, Belle and Sebastian. Ήταν ανάγκη; Υποτίθεται προσπαθώ να αποφορτιστώ. Αλλά δεν μπορείς να αντισταθείς. Κάποια στιγμή, αν προχωρήσει λίγο το πράμα, ίσως κάνουμε και το “Belle and Sebastian Test”. Θα δείξει. Ίσως το «simple things«, το «nice day»  ή το «wrapped up in a book«. Γιατί δεν μπορείς να είσαι με κάποιον, αν εσύ λατρεύεις τους Belle και αυτός τους απεχθάνεται. Δεν υπάρχει συμβατότητα. Είναι μήλα-αχλάδια, πέτρα-ξύλες, νύχτα-μέρα. Γιατί οι Belle έχουν την ακριβή δόση μελούρας, ώστε να λιγώνονται οι γυναίκες και να μην αηδιάζουν οι άντρες. Δε του ζητάς του άλλου, δηλαδή, extreme καταστάσεις, να του αρέσουν οι Anthrax ή η Βανδή ή το string quartet. Του ζητάς, ψάχνεις να δεις αν μπορεί να τους υπομείνει, αν δεν κάνει εμετό, αν ίσως πάλλεται λίγο μια συναισθηματική χορδή, αν ίσως βρίσκει κάποια ταύτιση σε κάποιους στίχους έρωτα, απώλειας και ανεκπλήρωτου ονείρου. Πάλι κόκκινο, πόσα κόκκινα θα πετύχω πια! Καλά, ιστορίες για αγρίους, αν είναι έτσι, τι έκανα εγώ 2 χρόνια με τον Μάκη που γούσταρε Joan Jett; Τεστ και αηδίες. Λες να χαλάστηκε που την κοπάνησα; Πρέπει να λούσω μαλλί και να βάλω ρούχα καθαρά και αύριο είναι Δευτέρα κι έχουμε ένα κάρο συναντήσεις…

Blur. Ε, καλά, όλοι περνάνε το “Blur Test”, δεν υπάρχει “Blur Test”. Είναι σαν την πίτσα ή τη σοκολάτα ή τις γαλάζιες παραλίες ή μια καλή κομεντί στο σινεμά. Όλοι τα γουστάρουν αυτά τα παιδιά, στα κρυφά ακόμα και οι ορκισμένοι οπαδοί των Oasis.

Δεν υπήρχε περίπτωση. Oasis. Κλασική εναλλαγή.

Elastica…

Supergrass… το ΄χει ρίξει για τα καλά στη britpop.

Suede…

Pulp. Pulp; Υπάρχει “Pulp Test”; Ίσως “Jarvis Test”. Αθήνα: You are hardcore

Τελευταίο κόκκινο.

Φεβ-13: κάποιος οδηγός

μπλα μπλα μπλα… Την κάψανε την Αθήνα και παπαριές καμαρωτές. Μας τα ‘χουν πρήξει από χθες, πασόκοι και νδ και παπαρήγα κι ο αλέξης κι ο λάος. Κύριοι τα σκατώσατε. Όλοι σας. Σας έχουν πάρει πρέφα στην Ευρώπη, σας έχουμε πάρει πρέφα και μεις. Τελειώσατε. Λευκό στις επόμενες, λευκό. Ή καλύτερα μια πούτσα ζωγραφιστή. Λένε ότι άμα το λευκό πάρει 51% γίνονται ξανά εκλογές και κανείς υποψήφιος δεν μπορεί να βάλει ξανά υποψηφιότητα. Αυτό σας αξίζει. Μας έχετε γαμήσει…”
- Δε το βλέπεις το stop βρε βλαμμένη;
“Γυναίκες οδηγοί. Στο σπίτι στην κουζίνα ρε, και να παίρνουν άδεια για να βγουν έξω. Λαμόγια. Ούτε ένας τους δεν έχει πάει φυλακή. Πού μας καταντήσανε! Γίναμε οι ζητιάνοι της Ευρώπης. Όχι ότι οι κουτόφραγκοι είναι καλύτεροι από μας. Κι αυτοί λαμόγια, ευρωπαϊκά, αλλά είναι “το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό”. Αφού δε ξέρουνε να ζούνε οι άνθρωποι, τι να λέμε τώρα. Αλλά κι οι δικοί μας οι πολιτικοί ένα μάτσο χάλια. Με τόσους φόρους που πληρώνουμε θα ‘πρεπε να είμαστε Χαβάη. Άχρηστοι βουλευτές! Σάμπατις δεν τον έχω καταλάβει τον δικό μας που πήγα για την πρόσληψη του μικρού. Κύριε Λάκη μου, κύριε Λάκη μου και ένα χρόνο έκανε μέχρι να μπούμε στην Υπηρεσία…”
- Βγάλε και κάνα φλας!
“Ορίστε, ολόκληρη γειτονιά και δεν έχει πού να παρκάρεις. Όλο πολυκατοικίες με πιλοτές και γκαράζ με 20 ευρώ την ώρα, και μαγαζιά με φορτηγά που ξεφορτώνουνε και μηχανάκια, μηχανάκια, μηχανάκια και κάδοι σκουπιδιών, η ανακύκλωση μας μάρανε, πού θα μπούνε ρε τόσα αμάξια, πώς θα κινηθεί ο κόσμος και το εμπόριο, α ρε ένας εκεί μέσα με μυαλό δεν υπάρχει, κι αυτό το προποτζίδικο σημείο που βρήκε και άνοιξε, ελεύθερο πάρκινγκ πουθενά, κάτσε, πράσινη λωρίδα(;), ποδηλατόδρομος, τι μαλακίες είναι αυτές, έχει δει κανείς ποδήλατο στην Αθήνα, μια χαρά είναι εδώ, δυο κληρώσεις και έφυγα.

Φεβ-14: deep throat

Να την ξεσκαρτάρω ή όχι; Άσε, τι νόημα έχει; Ας είναι όλοι εκεί να τους βλέπω και να τους έχω στα υπόψη. Παραλίγο να με πιάσει προχθές ο Πέτρος, τι μαλάκω κι εγώ ν’ αφήσω το facebook ανοιχτό χωρίς να είμαι δίπλα. “Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άγνωστοι friends, γλυκιά μου;” Σοφές κινήσεις: 1. Βάλε ουδέτερο όνομα λίστας: “δουλειά”, όχι “πηδήματα” (που θα ‘ταν και πιο ξεσηκωτικό), τώρα ο ψυκτικός από την Κυψέλη περνιέται για καθηγητής Φυσικοχημείας κι ο δικηγοράκος για φιλόλογος με αδυναμία στον Πλάτωνα. 2. Κότσαρε και μερικές γυναίκες συναδέλφους από το Λύκειο που να τις ξέρει ο άντρας σου, κάποιες γυναίκες γενικώς για ξεκάρφωμα, όχι που δεν υπάρχει και κοπέλα που είναι για το σωστό λόγο στο “δουλειά/πηδήματα”, η Βάνα ας πούμε χαλαρά θα ανήκε και στο “τοπ πηδήματα”, αν υπήρχε τέτοια λίστα. Ίσως αν έφτιαχνα και μια “χάλια πηδήματα”. Θα έβαζα τότε μέσα και σένα, αγόρι μου. Περίεργη περίπτωση. Πριν 10 χρόνια ήσουν τούρμπο, πριν 10 μήνες ένα ράκος. Τι μεσολάβησε; Συμβαίνουν αυτά. Μπαίνω στον πειρασμό να σε καλέσω μόνο και μόνο για να ελέγξω άλλη μια φορά την πάρτη σου. Να βγάλω ένα τελεσίδικο συμπέρασμα. Αλλά τα πηδήματα έχουν αραιώσει τώρα με τις τόσες υποχρεώσεις και δεν πρέπει να σκορπάω τις ευκαιρίες μου στον αέρα. Ο γυμναστής/γυμναστής εγγυάται σταθερά υψηλές επιδόσεις. Send message…

Φεβ-15: συννεφάκι

Είναι φορές που οι άνθρωποι όλοι

ζούμε μέσα σ’ ένα σύννεφο.

Φτωχοί και πλούσιοι, δίκαιοι και άδικοι,

ταπεινοί και μεγαλομανείς, άγγελοι και διάβολοι

συνωστιζόμαστε μες στη δαιδαλώδη σκέψη κάποιου

που με τη σειρά του στριμώχνεται στα ασφυκτικά όρια

που ο δικός του δημιουργός έχει θέσει για τον κόσμο,

“τον κόσμο που καλύτερός του δεν μπορεί να υπάρξει”.

Φεβ-16: Surely You’re Joking…

-Καπετάνιε, μπορούμε να περάσουμε λίγο κοντύτερα από το νησί; Έχει πανηγύρι απόψε εκεί και ‘χω ειδοποιήσει όλο το χωριό και περιμένει…
 –Σίγουρα αστειεύεστε, κ. Ύπαρχε.

-Για να δούμε: 1 μέτριος χωρίς γάλα, 1 νεράκι, 1 πατατάκι, 1 σταυρόλεξο, 1 κουτί μπισκότα και 1 Αστερίξ. Αυτά μας κάνουν 20+15.
 –Σίγουρα αστειεύεστε, κύριε, μην πω καμιά κουβέντα.

-Ε, Γιακουμή, είμαστε χάλια απ’ το χθεσινό μεθύσι, τι μπόμπα τσίπουρο ήταν αυτό, λέμε να την πέσουμε 2 ώρες στην κουκέτα, κάλυψέ μας στον Καπετάνιο. 
-Σίγουρα αστειεύεστε, ρεμάλια σας-πήρε-και-σας-σήκωσε.

– Hallo Miss, I am Stathis, what are you doing this time of year going to Chania? It is a long trip tonight, i see you don’t have a cabin, you can come with me, it’s a double and empty.
 –Surely you’re joking, Mr. Pain-In-The-Neck. 
-Play in ΑΝΕΚ; Yes, yes, okeeyy, ANEK, Chania, biuuuutiful.

-Λες τώρα που κατεβαίνουμε να καταφέρουμε τη μάνα σου να μας γράψει εκείνο το κτήμα στο Σταλό;
 –Σίγουρα αστειεύεσαι, η παλιόγρια δε δίνει νερό του αγγέλου της, όχι κτήμα στην τρίτη νύφη της. 
-Εσύ πάντως από κοντά να την έχεις και με το μαλακό.
 -Μαμά μαμά, θέλω κι εγώ τέτοιο κινητό σαν του κυρίου. 
-Σίγουρα αστειεύεσαι, Μαρία.
 -Να μου πάρεις, να μου πάρεις!
 -Το βλέπεις αυτό; Να τι θα πάρεις! Βγάλε το σκασμό τώρα να κοιμηθούμε.

Φεβ-17: Έκτορας

Για να δω, εντάξει, ωραίο χάιδεμα, όπως πάντοτε, ε ρε, όσοι σκύλοι και να έρθουν σ’ αυτό το σπίτι ένας θα ‘χει την πρωτοκαθεδρία. Δε γίνεται αλλιώς. Καλώς το παλικάρι. Καιρό έχουμε να σε δούμε. Η αγκαλιά σου είναι ζεστή, δεν πιστεύω να ‘μαι εγώ ο μόνος που αγκαλιάζεις. Σιγά σιγά, μη με ταρακουνάς τόσο. Όπως βλέπεις, γερνάμε όλοι μας. Εγώ, ο Σκύλος, ο γέρος σου, ακόμα κι αυτή η αειθαλής Ντέμπορα. Πολλές φορές τους ακούω να μιλάνε για σένα. Ανησυχεί ο γέρος σου, ανησυχεί. Και πήρε μια χαρά που θα ερχόσουν. Χθες στο τζάκι, ξεσκαρτάριζε τις ιστορίες του, μου τις διηγούταν να δει αν τις θυμάται καλά. Αλλά σήμερα τα γύρισε. Ήθελε να σου πει κάποιες ιστορίες κι απ’ τη μάνα σου, “δε χρειάζεται πάντοτε να φεύγεις μακριά”, είπε, “αν θες να βρεις το όμορφο και το ιδιαίτερο”. Το ξανασκέφτηκε, φαίνεται, κι είπε εσένα να μη στενοχωρήσει και την Ντέμπορα να μην πληγώσει. Όπα, χάιδεψε εκεί, εκεί είναι ό,τι πρέπει, μ΄ έχουν ταράξει αυτά τα τσιμπούρια. Γουφ.

Φεβ-18: Δέσποινα

«Ωχ, τι ήταν αυτό; Hallo, Mr. President! Νόμιζα ότι είχε έρθει με γκόμενα. Αλλά με τρία μοχίτο μονοκοπανιά και με τη Ζιζέλ να έχεις έρθει δεν μπορείς να αντισταθείς σ’ ένα ευκαιριακό κωλοπιάσιμο. Κι άμα είναι κι ωραίος σαν το δικό μου (τρελιάρα!), ε, το κρατάς λίγο παραπάνω. Τώρα τι, πρέπει να γυρίσω να τον φιλήσω, να τον χουφτώσω κι εγώ, όχι βέβαια, μήπως να τον ρωτήσω αν του αρέσει εκεί που πήγε διακοπές το χέρι του; Ααα, είναι όμορφα. Θυμάμαι πώς με μπάνιζες τότε με τα στενά t-shirt το καλοκαίρι στη δουλειά. Σκουλαρίκι στη γλώσσα, ο σίγουρος τρόπος για να προκαλείς ονειρώξεις σε αχόρταγα αρσενικά. Αν είχαμε πάει ποτέ μαζί διακοπές (συνέχισε, είναι άβολο, μ’ αρέσει, καυλώνω και το βράδυ μάλλον θα μαλακιστώ) θα ‘χες δει, πρώτον, κολυμπάω τόπλες, δεύτερον, έχω σκουλαρίκι και στην αριστερή ρώγα, τρίτον, μη φοβάσαι, δε σκουριάζει με την αλμύρα. Κάτι πρέπει να γίνει, θα τελειώσει το πάρτι και μεις σαν τις γυναίκες του Λωτ θα ΄χουμε μείνει αλληλοχουφτωμένα αγάλματα, αυτός με το χέρι και γω με το μυαλό μου. Ωραία, το αποφάσισες…»

– ΟΚ.


»…καλό βράδυ μαλάκα, δε θα μάθεις ποτέ αν έχω και στο μουνί σκουλαρίκι».

Φεβ-19: ο άντρας που έκλαιγε στο ντους

Ήρθες πάλι σήμερα. Κυριακάτικα στο κολυμβητήριο. Αναρωτιέμαι αν δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις. Κλινική περίπτωση. Μπαίνεις πάντα με μια δόση διστακτικότητας από την ξεκλείδωτη πόρτα. Αναρωτιέσαι «αν είναι δυνατόν». Και μετά αυτοσυγχαίρεσαι που έχεις μία Ολυμπιακή πισίνα όλη για την πάρτη σου. Δε σε αδικώ.  Μακάρι να μπορούσα και γω να κολυμπάω τις Κυριακές. Αλλά δε γίνεται. Γιατί εγώ είμαι ο φύλακας της πισίνας. Και σε παρατηρώ κάθε φορά μέσα από το ημιδιαφανές τζάμι κάτω από τις κερκίδες. Έχεις βελτιώσει το στυλ σου, αυτό είναι βέβαιο. Όπως και κάτι άλλο: δεν έχεις καταλάβει ότι ο φύλακας της πισίνας είναι ο άντρας που κλαίει στα ντους.

Με πρόσεξες τις προάλλες. Είμαι σίγουρος. Και αναρωτήθηκες αν είναι δυνατόν να υπάρχουν άντρες που κλαίνε. Άσε με να σου πω: ο κόσμος είναι γεμάτος από άντρες που κλαίνε. Άντρες που απεγνωσμένα ψάχνουν μέρη  για να ξεσπάσουν καμουφλάροντας τα δάκρυά τους: κάτω από μια βροχή, με τη μηχανή απέναντι από τον αέρα, μέσα στη θάλασσα, αναπνέοντας δακρυγόνα. Γιατί δεν μπορούν να αντέξουν:

τόση ομορφιά (γκολ του Μέσι)

τόση συγκίνηση (γκολ του Μέσι στο 90+)

τόση αλητεία (χαρακιά στο πλαινό του τζιπ)

τόση πολλή αλητεία (χαρακιά κι απ’ την άλλη μεριά)

τόσο μελό (ψηφοφορία στη Βουλή)

τόση ανέχεια (ψηφοφορία στη Βουλή – after)

τόση απώλεια

τόση απώλεια…

Φεβ-20: Περκίζογλου

-Ναι;

-Έλα, μπαμπά, πού είσαι;

-Εδώ, με τους φίλους μας, τσιμπάμε κάτι ελαφρύ.

-Α, ωραία, γιατί έχω 2 θεματάκια. Μαζεμένα πέσανε.

-Λέγε. Γρήγορα!


-Ήρθε στο σπίτι ένα χαρτί από τη Στρατολογία. Δεν είχε κλείσει αυτή η ιστορία;


-Και τι λέει;

-Λέει να παρουσιαστώ από το Γραφείο και να πάω και κάτι χαρτιά.


-Τι χαρτιά;


-Δεν ξέρω, μόνο που το ‘δα, θόλωσα και το πέταξα. Τι θέλουν πια;

-Ε δες τα, να ξέρουμε ρε παιδάκι μου. Γι’ αυτό με πήρες; Δεν υπάρχει περίπτωση. Έχει τελειώσει. Κλείνω.


-Κάτσε κάτσε, και κάτι άλλο. Είναι μαζί σου κι ο Βου;


-Εε, ναι, είναι.

-Πες του, ότι την άλλη εβομάδα βγαίνουν οι βαθμοί από τον «Πολεοδομικό Σχεδιασμό», καθηγητής είναι ο δικός του, να κανονίσει.

-Θα κανονίσεις;…Θα κανονίσει. Κλείσε τώρα γιατί μας έκοψες πάνω στο ψάρι, για μικροπράγματα σου ‘χω πει μην ενοχλείς.

«Καμιά φορά νιώθω ντιπ άχρηστος. Έτσι είμαι ή έτσι με κάναν; Ορίστε τώρα, Στρατός, Σχολή, όλα μαζεμένα. Τράκαρα, έφαγα και την κλήση για το STOP! Γκαντεμοεβδομάδα. Ας είναι καλά ο Αντρέας Πέρκιζας. Αυτός όλα τα καταφέρνει. Αλλά ως πότε άραγε; Αναρωτιέμαι πόσα λεφτά έχουμε βγάλει έξω. Τι είναι να γίνει ένα μπαμ! Ούτε η μάνα μου δε μου λέει. Ελπίζω να ήταν αρκετά έξυπνοι για να μας εξασφαλίσουν. Ποιος παίρνει πάλι; Απ’ τα γραφεία. Δεν πρόκειται. Σιγά σιγά να απομακρυνόμαστε κι από κει. Ο μπαμπάς λέει έχει ήδη ρίξει άγκιστρα για την άλλη μεριά. Αλλά κι αυτούς ψόφιους τους βλέπω. Αυτή η αβεβαιότητα δε θα μας βγει σε καλό. Δεν ξέρεις προς τα πού να κινηθείς, τι να προγραμματίσεις, ποιον να πιάσεις.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Δεν ξέρω, το τρακάρισμα, ο Στρατός, η Σχολή, ο μπαμπάς με τη γαστρεντερίτιδα, η μαμά με το καψαλισμένο μαλλί, η Ντίντι χώρισε… Αισθάνομαι σα να μας κάναν βουντού, κάποιος μας επιβουλεύεται, τι θέλει από μας, η μαμά ξεσκίζεται στη δουλειά, στην τσίτα όλη μέρα να εξυπηρετεί τα μεγάλα κεφάλια, κι ο μπαμπάς 30 χρόνια στην υπηρεσία της Νεολαίας και του Κόμματος, έχει βγάλει έργο και έργο. I can feel it coming in the air tonight. Κάτι απειλητικό πλησιάζει και δεν είναι η τρόικα. Άντε να βγει αυτός ο Φλεβάρης να ησυχάσουμε. «

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s