Φεβ 21-29

Τα «κεφάλαια» αυτά γράφονταν σε αυτό το blog ένα κάθε μέρα μετά από τη δημοσίευση του αντίστοιχου ημερήσιου κεφαλαίου του μυθιστορήματος «Φεβρουάριος» από τον Θοδωρή Γεωργακόπουλο. Σε κάθε κείμενο καταγράφονται οι σκέψεις κάθε φορά και ενός διαφορετικού δεύτερου χαρακτήρα που συμμετείχε στα δρώμενα της αντίστοιχης ημέρας. Εννοείται ότι αποτέλεσαν μία προσωπική «εκμετάλλευση» πάνω στον «Φ» και καμία πραγματική σχέση δεν έχουν με το στήσιμο των χαρακτήρων από τον Θ. Γεωργακόπουλο. Διατηρούνται μόνο και μόνο γιατί η προσπάθεια αυτή ήταν η αφορμή για να στηθεί το sunCoat.

Φεβ-21: ο υπάλληλος στα διόδια

-Αναπόφευκτα. Αλλιώς θα έπρεπε να μιλήσω πάλι για οδηγούς και αυτοκίνητα. Γι’ αυτούς που κάνουν σφήνες, τρέχουν με 200, μιλάνε στο κινητό. Και γι’ αυτά που έχουν στρόγγυλα νούμερα, θυμίζουν ντισκοτέκ, περνάνε στη ζούλα τα ΚΤΕΟ. Για όσα βλέπω και αντιλαμβάνομαι, δηλαδή, καθημερινά επί 8 ώρες καθηλωμένος σ’ ένα στενό γκισέ χωρίς τουαλέτα. Καλά, καλά, δε σε πρήζω άλλο, λοιπόν, την Παρασκευή το βράδυ στις 7:00 στον πολιτιστικό, σιγουρέψου ότι θα δουλεύει ο προτζέκτορας.

«Άλλη μια ομιλία για την αιμοδοσία. Σάμπως γίνεται και τίποτα. Έχει αρχίσει να με παίρνει από κάτω. 3 χρόνια προέδρος στην Αιμοδοτική ζήτημα να αυξήσαμε 10% τα μέλη μας.»

 – 2+75, κύριε.

«Είναι κι αυτό ένα δείγμα των Ελλήνων που επιμένουν. Επιμένουν να αρνούνται να σοβαρευτούν και να βασιστούν στις δυνάμεις τους ακόμα και για τα στοιχειώδη. Εξού και το χιλιοπαιγμένο άσμα: «Μεταξύ γκρεμού και ρέματος, οι εισαγωγές μας μάραναν του αίματος».  Κοίτα αυτόν: φορτηγό ετοιμόρροπο, λάστιχα καταφθαρμένα και υπέρβαρος όσο δεν πάει άλλο. Κυκλοφορεί, βέβαια, ανετότατος.»

 – 6+60, κύριε. Πενηντάρικο, κύριε; Σούπερ μάρκετ είμαι, κύριε; Ορίστε!

«Παπάρα! Επειδή βαριέσαι να ψάχνεις στο πορτοφόλι σου. Καλείς τώρα την τροχαία ή όχι; Αλλά τι τα θες; Να κι ο άλλος με το πορσάκι. Γυαλισμένο σασί με μπριγιαντίνη, χαμηλή ανάρτηση, σκούρο γυαλί, λαϊκοπόπ στο ράδιο, φραπεδιά στο τιμόνι, ξανθό γκομενάκι δίπλα που σκαλίζει το κινητό της, προσπέραση στον μπροστινό του που σταματάει για τα διόδια, μπινελίκωμα αυθάδικο για να τα χώσει κι αυτός κάπου. Πείτε του σας παρακαλώ …»

– Ευχαριστώ.

– Ευχαριστώ. Καλό δρόμο.

«…ότι έχει διαλύσει το στερεοτυπόμετρο. Δεν είμαστε λαός. Είναι κι αυτή η εμμονή μας με τ΄αμάξια μας. Σε μια αιμοδοσία κάποτε μέτρησα πόσοι ήρθαν και πόσοι έφυγαν με το αμάξι τους. Υποτίθεται ότι για 1-2 ώρες μετά δεν πρέπει να οδηγήσεις, για ασφάλεια δικιά σου αλλά και των άλλων. Μα του κάκου. 100%. Μια πράξη μεγάλης προσφοράς κολλητά συνοδευόμενη από μια πράξη μεγάλης ανευθυνότητας. Έτσι είναι οι Έλληνες. Κάτσε, τι-παι-δι-να-φτό;»

» – Εσείς μπορείτε να περάσετε έτσι, χωρίς να πληρώσετε, γλυκιά μου.

 – Ευχαριστώ, ω ευγενικέ και όμορφε υπάλληλε των διοδίων. Θέλετε να σας γράψω το κινητό μου;»

 – 2+75, δεσποινίς.

«Σαν την άλλη την ταινία που η δικηγορίνα εντυπωσιάζεται τόσο από τους τρόπους και την εξυπνάδα ενός ταξιτζή που φεύγοντας του αφήνει και το τηλέφωνό της. Χόλιγουντ!  Να τος, να τος ο μαλάκας. Κατεβαίνει από την τζιπάρα, ανεβάζει την μπάρα, μπαίνει μέσα και φεύγει. Κύριος!»

 – Αφού μας έχει γαμήσει εμάς τους μεγαλογιατρούς η εφορία, θέλετε να πληρώνουμε και διόδια;

Καημενούλι. Ξέχασα και το πορτοφόλι μου να σου δανείσω. Εκτός κι αν είναι θέμα αρχών. Οπότε να μου δανείσεις εσύ λίγη ιδεολογία. Έρχεται και δεύτερος. Στοίχημα ότι θα πληρώσει. Δείχνει το βλέμμα του. Αποπνέει μια ειλικρίνεια. Θα μου δώσει και ψιλά».

 – Ευχαριστώ.

«Καλά σε κατάλαβα εγώ. Αφού το τζιπ είναι παλιό και δεν είναι και δικό σου. Φαίνεται από το απότομο φρενάρισμα, από το πώς έψαξες να βρεις την ψιλοθήκη, από το σκουντούφλημα στην εκκίνηση. Γειαα. Καλό παιδί ήταν τούτο» .

Φεβ-22: ςηστμέΔ

Ανθρώποι: (μπζζζζ;; μπζζζζ;; μπζζζζ;;)

Λαχειοπώλης: Έλα, έλα, οι βούλε φτιάχνουν το μνημόνιο, η τρόικα του ΠιΕσΑι, πάρε κι εσύ λαχείο κι η τύχη σου γυρνάει.

Ομπρελάς: Μόνη ελπίδα στην αντάρα, η ομπρέλα στη βροχάρα.

Περιπτεράς: Ε, παλιόπαιδα, μη σκαλίζετε τα περιοδικά μες στη βροχή. Κι άντε φυγέτε από δω.

Λούστρος: Η βροχή φεύγει, το λουστράρισμα έρχεται κύριοι, έξτρα κάλτσες για ζεστασιά, κύριοι.

Ξανθιά: Τρελό μου κορίτσι, αλήθεια το λες, όπου πας μαζί σου, εκεί μπροστά του τα ΄χωσες; Χα χα, να σε φιλήσω.

Μελαχρινή: Hello, κουκλίτσες. Πού βρίσκεται τόσο καιρό το παρεάκι μου;

Λαπτοπάς: Μια εναλλακτική προσέγγιση. Όμως ποια είναι η εναλλακτική της εναλλακτικής;

Ταβερνιάρης: Θα ‘ναι μια ομορφιά η ταβέρνα, και μη νοιάζεσαι, οι Δήμαρχοι κι αν φοβούνται το πολιτικό κόστος.

Καπνιστές: Η μαγκιά είναι όλη δική μας. Σας γράφουμε καταλλήλως όλους εσάς τους άκαπνους. Κι εσάς και τον νόμο σας και τα πνευμόνια σας.

Μικροφωνητές: Δεν είμαστε εκατό. Δεν είμαστε χιλιάδες. Είμαστε εκατομμύρια. Έξω από το ευρώ. Έξω.

Συνδικαλιστές:
- Εεε, οοο, πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω.
- Εδώ, εδώ και κάθε μέρα εδώ, ελάτε εσείς να ζήσετε με 400 ευρώ.
- Παπαδήμο, σε 10 χρόνια δε θα υπάρχει εργαζόμενος και συνταξιούχος για να κόψεις κι άλλα. Βενιζέλε, σταμάτα να μετράς με νούμερα και στατιστικές. Είμαστε άνθρωποι, εργάτες, αγρότες, συνταξιούχοι. Θα αγωνιστούμε!

Ιάκωβος: Είσαι καλά; πέρασε μέσα. «Τι να σου κάνω; Άχρηστε, αποτυχημένε, που ανάθεμα την ώρα που σε γνώρισε η Ζωούλα μου.”

Γραμματέας: Ορίστε το νερό σας. Να φέρω τώρα τη σοκολάτα σας, κύριε Δέμτση;

Άστεγος: Εσείς γιατί παλεύατε; Εσύ γιατί πάλευες;

Δέμτσης: «Απεχθάνομαι το υφάκι σου. Ποιον νομίζεις ότι πείθεις, πες μου. Το παίζεις αδιάφορος κι ανίδεος, αλλά κι οι δυο ξέρουμε πολύ καλά γιατί δεν προχώρησες στην αποποίηση περιουσίας. Περιττό να κρύβεσαι από μένα. Σκέψου λιγάκι. Πάνω που η κόρη μου θ’ άνοιγε φτερά για να κατακτήσει τον κόσμο, υπέκυψε βλακωδώς στην ανύπαρκτη γοητεία ενός παρακατιανού δημοσιογραφίσκου. Για μια φορά επέτρεψε στη θλιβερή σου ύπαρξη να βγει απ’ το αμμόκαστρο που έχτισες και δες τα πράγματα από μιαν άλλη σκοπιά».

Φεβ-23: σπασμένο τηλέφωνο

Ως αντικείμενο είμαι ένα από τα πιο βρώμικα πράγματα που μπορείς να αγγίξεις. Μαζί με τα πόμολα, τα κουμπιά ασανσέρ, τα τηλεχειριστήρια σε ξενοδοχεία, τα κλειδιά, τα χαρτονομίσματα, τις βάνες των βρύσεων σε κοινόχρηστες τουαλέτες και άλλα παρεμφερή. Μερικές φορές, όμως, σκέπτομαι ότι η βρωμιά που κουβαλάω δε συγκρίνεται σε τίποτα με τη βρωμιά που «ακούω» και εκπέμπω. Ειρωνείες, ψέματα και ψεματάκια, χοντροαπάτες, βρισιές, μπινελικώματα, παρακολουθήσεις, μεγάλα και μικρά μυστικά, σεξουαλικές πράξεις, ερωτικοί αναστεναγμοί, υποσχέσεις, αθετήσεις, κατηγόριες, δολοπλοκίες, υποκρισίες.

Ως χρηστικό μέσο τα τελευταία χρόνια έχω αναβαθμιστεί. Ιδιαίτερα η κινητή έκδοσή μου κουβαλάει μπόλικο εξτρά βάρος και λειτουργικότητα. Ξυπνητήρια, αριθμομηχανές, κάμερες, φακοί, ημερολόγια, σημειωματάρια, χρονόμετρα, ραδιόφωνα… Αποτέλεσμα; Να έχω υποσκελίσει το σκύλο στη θέση του «καλύτερου φίλου» του ανθρώπου (εντάξει, το βιβλίο διεκδικούσε μόνο ως αστείο το ρόλο αυτό στις βιβλιοφιλικές διαφημίσεις και οι ελβετικοί σουγιάδες ακόμα δεν έχουν χτυπητήρι για να φουσκώνει η κρέμα γάλακτος). Ιδιαίτερη λατρεία μού έχουν δείξει οι:

-gadgetάκηδες που ανακάλυψαν (και ακολουθούν με συνεχή upgrades) το υπέρτατο νόημα της ζωής

-μανάδες με σφόδρα ανεπτυγμένο το σύνδρομο GPS (Gie Pu Surtukevis?)

-παραγωγοί σαπουνόπερας που δε χρειάζεται πια να καταστρατηγούν κάθε νόμο α) Φυσικής και β) κίνησης στο μπάχαλο της Αθήνας για να βάζουν τους πρωταγωνιστές τους να συζητούν δια ζώσης σε κάθε δυνατό συνδυασμό. (Αν και εδώ διακρίνεται μια γεύση τεχνοφοβίας: ποτέ δε θα δεις τριμερείς επικοινωνίες στις σαπουνόπερες, είναι ακόμα θέμα ταμπού, ίσως, γιατί παραπέμπει(;) σε πολυμέρειες σεξουαλικές, ίσως πάλι οι σαπουνοπεράνθρωποι δεν έχουν εξελιχθεί αρκετά για να πατάνε κάτι παραπάνω από το πράσινο και κόκκινο κουμπάκι μας).

-αθεράπευτα ερωτευμένοι που δεν αντέχουν μισή ώρα χωρίς να μιλήσουν στο ζουζουνάκι τους.

Ως παιδικό παιχνίδι, τέλος, ίσως είμαι το πιο προβοκατόρικο από γεννησιμιού της ιδέας «παιχνίδι». Γιατί τα παιδιά κάθονται στη σειρά και μεταφέρουν το ένα στο άλλο μια φράση με σκοπό τι; Να μείνει ή να μη μείνει ανέπαφη; Σε κάθε περίπτωση το δεύτερο, το πρώτο άλλωστε δεν έχει καθόλου γέλιο. Αλλά για να στραπατσαριστεί μια φράση πρέπει ο ένας να προσπαθήσει πολύ να τα μασήσει και ο άλλος να προσπαθήσει πολύ για να κωφεύσει. Υπάρχει σκοπιμότητα, λοιπόν, υπάρχει παρόρμηση, υπάρχει παρεξήγηση και καταστροφική υπονόμευση. Kάτι μου θυμίζει…

Φεβ-24: Hercule T. Holmes

HP: Ξυπνήστε! Νομίζω φθάσαμε.

SH: Πού;

HP: Στο κέντρο του δράματος.

SH: Αυτό νομίζω είναι κανονικό σπίτι κι όχι κέντρο διασκέδασης.

HP: Είχε να πάει κι αλλού πρώτα;

SH: Έτσι φαίνεται.

PM: Πες μου ότι με ξυπνήσατε για πλάκα. Κι έχω ένα κεφάλι από χθες…

HP: Και τώρα;

SH: Αφού είμαστε εδώ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΥΠΝΙΟΙ ας ρίξουμε μια ματιά, δε βλάπτει λίγη εξάσηση.

HP: Ο πορτιέρης φαίνεται ευτραφής και αιμοβόρος, θα έλεγα ότι ίσως δουλεύει στο λιμάνι ως εκφορτωτής.

PM: Πρώην ντράμερ είναι ο άνθρωπος, φαίνεται απ’ τις γραμμώσεις στους καρπούς του που το λίπος δεν έχει προλάβει ακόμα να καλύψει κι απ’ το πόδι του που συνέχεια ακολουθεί κάποιο ρυθμό.

SH:  Ντράμερ; Τι εννοείς drummer?

PM: Ναι, ξέχασα, εσύ είσαι κάπως εκτός εποχής. Θα πρέπει να ακολουθήσουμε μια σύμβαση, ειδάλλως είμαστε χαμένοι. Θα αντιλαμβανόμαστε τα αντικείμενα ως να ξέρουμε τι είναι. Σε διαφορετική περίπτωση ο κύριος από δω (SH) θα μας ταράξει στις ερωτήσεις. Όχι ότι κι εμείς οι δύο είμαστε και τα πρώτα τζόβενα. Σύμφωνοι;

SH, HP:  Σύμφωνοι.

PM: Ποια η γνώμη σας για την κυρία, νομίζω ότι είναι ο πιο ενδιαφέρων χαρακτήρας εδώ μέσα – χώρια το παλικάρι μας.

SH: Ευγενεστάτη κυρία. Στα νιάτα της θα είχε κάψει τις καρδιές αρκετών τζέντλεμαν. Φέρνει λίγο της Irene, τολμώ να πω. Τι λέτε κι εσείς;

HP: Θα ΄λεγα ότι μια κυρία είναι τόσο ενδιαφέρουσα όσο και τα πάθη που μπορεί να ξεσηκώσει. Δεν ξέρω, έχει εμπνεύσει κάποιο έγκλημα ή φόνο; Αλλιώς, ααα.

PM: Εγώ είμαι λίγο έξω απ’ τα νερά μου εδωπέρα. Νομίζω έχω μείνει κλασικός για την προτίμησή μου στις ξανθές, ή μήπως όχι;

HP: Τα παλικάρια πάλι φαίνονται όλα να ‘χουν ένα κοινό παρελθόν, ίσως ήταν όλοι στο ίδιο συγκρότημα.

PM:  Νόμιζα αυτό το ξέρουμε ήδη, δεν έχει νόημα να αναμασάμε γνωστές πληροφορίες, ειδικότητά μας είναι το άγνωστο και το δύσκολο.

SH: Ενδιαφέρων πίνακας. Και λίγο τολμηρός θα προσέθετα. Ποια η γνώμη σας;

HP: Μπαα, είμαι φανατικά αδιάφορος για ο,τιδήποτε εκτός της Φλαμανδικής Σχολής.

SH: Και γιατί έτσι, αν επιτρέπετε;

HP: Καθαρά λόγοι εντοπιότητας. Φλάνδρα, Φλαμανδική περιοχή, Βέλγιο.

PM, SH: Μα εσείς είστε Γάλλος!

HP: Για πολλοστή φορά: Βέλγος, αγαπητοί μου, Βέλγος.

PM: Τι λες ρε φιλάρα, σοβαρά; Θα ορκιζόμουν… Τέλος πάντων, εγώ με τη ζωγραφική δεν τα πάω καλά, αν εξαιρέσουμε ότι έχω εμπνεύσει έναν διάσημο πίνακα.

HP: Σοβαρά, ποιον;

PM: Αυτόν.

nighthawks

SH: Μας δουλεύεις; Ποιος είσαι εσύ;

PM: Το αντράκι δίπλα στην γκόμενα.

HP: Αυτό είναι γελοίο. Θα μπορούσε να είναι οποισδήποτε φοράει πλατύγυρο καπέλο. Θα μπορούσε να είμαι εγώ 20 χρόνια νεότερος.

PM: Όχι, γιατί στο συλλογικό υποσυνείδητο ο πίνακας συνδυάζεται με την πιο διάσημη παραλλαγή του. Αν προβάλλεις το πλατύγυρο στον Χάμφρεϊ το αποτέλεσμα είναι ο PM. Βουαλά.

bobd

HP: Έτσι λύνεις πάντα εσύ τις υποθέσεις σου; Με τέτοια τεράστια λογικά άλματα; Και τι ποσοστό επιτυχίας έχεις για να έχουμε καλό ερώτημα;

PM: Για να δω. Θυμάμαι τότε…

SH: Σσσσς, νομίζω επιτέλους φθάσαμε. Αυτό είναι ΣΙΓΟΥΡΑ κέντρο διασκέδασης και μάλιστα χαμηλοτάτης ποιότητας. Τι τα θες, τα καταγώγια όλες τις εποχές την ίδια φθηνή μούχλα αποπνέουν.

HP: Όχι ένα μέρος που θα επέλεγα για μια ενδελεχή έρευνα, αλλά τι τα θες, δεν καθορίζουμε πάντα εμείς τους όρους του παιχνιδιού.

PM: Εγώ πάλι, δεν ξέρω, νιώθω στο στοιχείο μου. Αφήστε με να κάνω παιχνίδι.

SH: Μα τη Βασίλισσα της Αγγλίας, όσο κι αν δεν το επιιθυμώ, δεν μπορώ να μην προσέξω τα τεράστια μπαλκόνια -συγχωρέστε τα γαλλικά μου- της ξανθής κυρίας με την οποία συνομιλούμε.

PM: Είναι ψεύτικα.

HP: Τι εννοείς; Έχει προσθέσει δυο σφαίρες από βαμβάκι κάτω από τη μπλούζα της για να εντυπωσιάζει όπως οι θεατρίνες στο σανίδι;

PM: Όχι, έχει προσθέσει δυο σφαίρες από σιλικόνη κάτω από το δέρμα της για να εντυπωσιάζει όπως τα μοντέλα στα περιοδικά. Και όπως θέλει να εντυπωσιάζει εκείνη στο δρόμο, στη δουλειά, στο σούπερ μάρκετ…

SH: Κάτω από το δέρμα της; Πολύ θα ήθελα να παρακολουθήσω μια τέτοια χειρουργική επέμβαση κάποτε. Από καθαρά επιστημονικό ενδιαφέρον, εννοείται.

PM: Τι συμβαίνει; Σαν πολλούς γνωστούς δεν έχει ο φίλος μας στο μαγαζί μέσα; Βρήκε κι άλλη γνωστή παρέα.

HP: Έχω αρχίσει και μπερδεύομαι. Μήπως πρόκεται για την τελική σκηνή του έργου; Είμαστε όλοι μαζεμένοι; Μπορώ να αρχίσω να απαγγέλλω;

SH: Βάστα φιλαράκο. Ακόμα δεν έχει γίνει ούτε φόνος. Είμαστε ακόμα στη σκηνή της παρακολούθησης.

HP: Δε νιώθω και πολύ καλά, όλος αυτός ο καπνός και η θολούρα με έχει επηρεάσει. Ελπίζω να μη χρειαστεί να τρέξουμε. Ξέρετε, υπάρχει μια πλάνη στο κοινό σχετικά με την κορμοστασιά μου. Πολλοί με θεωρούν υπέρβαρο και βραδυκίνητο, γιατί στο σινεμά ο βασικός μου ενσαρκωτής υπήρξε ο Peter Ustinov – δεν τον έλεγες ακριβώς και οδοντογλυφίδα. Αποτέλεσμα; Δε θα με δείτε ποτέ στο σινεμά να τρέχω, σε αντίθεση με τα βιβλία όπου πέρα από τα «little grey cells» μου δεν παραλείπω να δρω και με το σώμα.

PM: Εεε, το παλικάρι μας εντόπισε κάτι ενδιαφέρον πίσω από εκείνη την πόρτα. Πείτε του να μπουκάρουμε.

SH: Όσο κι αν με συγκινεί η ιδέα μερικών γρήγορων ντιρέκτ, μην ξεχνάς ότι ο βασικός μας στόχος είναι άλλος – και να, ο ύποπτος απομακρύνεται. Δεν απορώ πάντως που ‘χεις μια μόνιμη μελανούρα κάτω από το δέρμα, υποθέτω ότι είναι από το πολύ ξύλο.

PM: Τι τα θες, ένας με έναν τα καταφέρνω αρκετά καλά, αλλά το σύνηθες σενάριο είναι να με περιμαζεύουν 5-6 φουσκωτοί εκεί που δεν το περιμένω.

HP: Μ΄αυτά και μ’ αυτά απομακρύνθηκε. Άντε να δούμε, γρήγορα ξοπίσω του.

SH: Αχρείαστο να βιαζόμαστε. «A gentleman will walk but never run». Εξάλλου, το κάρο του σίγουρα θα έχει αφήσει ίχνη στο νωπό έδαφος.

HP, PM: ;;;;!!!

PM: Σύνελθε φιλάρα, έχεις ακούσει τη λέξη «άσφαλτος»;

HP: Πού πηγαίνουμε;

SH: Μάλλον στο σπίτι του; Λες να του ριχτούμε εκεί πέρα;

PM: Όσο κι αν τα χέρια μου εκλιπαρούν για λίγη δράση, χλωμό το βλέπω. Να, δες, ο τύπος ήδη κλείστηκε στο κάστρο του.

HP: Ελπίζω ο ύποπτός μας να είναι όντως ο ένοχος. Δεν έχω το στομάχι για άλλον έναν Roger Ackroyd.

SH: Ξημέρωσε. Σιγά σιγά να πηγαίνουμε και μεις. Ειλικρινά, δε νομίζω ότι βοηθήσαμε και πολύ σήμερα.

HP: Κάτσε λίγο. Πάντα μ’ έτρωγε αυτό. Ξέρετε αν έχει βγει ποτέ καμιά λίστα με τους αγαπημένους ήρωες αστυνομικής λογοτεχνίας; Δεν αναρωτιέστε σε τι σειρά θα είσασταν, γιατί εγώ φυσικά ξέρω τη δική μου (Νο 1).

SH: Περιττό να αναρωτιόμαστε. Αν δεχθούμε ότι η δημοφιλία αντικατοπτρίζεται στο πλήθος  των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών μεταφορών (200+)… Elementary, my dear all.

PM: Προσπάθησε να μιλάς σαν τον πραγματικό SH και όχι σαν την κινηματογραφική σου περσόνα, σε παρακαλώ. Το ξέρεις ότι ποτέ δεν το ‘πες στην πραγματικότητα αυτό το πράμα;

SH: Και συ το ξέρεις ότι Trouble is NOT your middle name, οπότε πρέπει να αλλάξουμε και τον τίτλο του post, ε; Τι θα ΄λεγες γι’ αυτό;

PM: Θα ‘λεγα ότι δεν έχεις γνωρίσει ακόμα την ανάστροφη του χεριού μου…

MM: Εεε, έλεος, δεν αντέχω άλλο τις μπουρδοφιλονικίες σας. Μπερδέψατε τα σπίτια, χάσατε τον ύποπτο, καμιά βοήθεια δε δώσατε στο παλικάρι και μαλώνετε για το ποιος είναι ο πιο έξυπνος. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι top-100 λίστες φτιάχνονται από άντρες για να δοξάζουν τους άντρες. Αν δεν ήταν τόσο φαλλοκρατικές… Να, ακόμα ακόμα και το post με αναφέρει υποτιμητικά MM, αντί για το σωστό JM. Μωρέ ας είχα βυζιά σαν την ξανθιά γειτόνισσα και θα ψάχνατε τον 2ο μίλια μακριά.

SH: Όπως και να ΄χει, νομίζω είναι ώρα να κοιμηθούμε. Τίποτα δε σε ξανανιώνει καλύτερα από έναν καλό βραδινό ύπνο (έστω τα ξημερώματα) κι ίσως ο νεαρός μάς ξαναχρειαστεί. Καληνύχτα, κύριοι. Κύριοι και χμ… δεσποινίδες.

Φεβ-25: notMyWay

Παραλίγο να στουκάρω μ’ έναν νεαρό άντρα σήμερα στο Σύνταγμα. ‘Ημουν βιαστικός, εκείνος αφηρημένος, λίγο έλειψε να τρακάρουμε και να μας μαζεύουν χυμαδιό από χάμω. Μόνο όταν σταμάτησα για να ανασυνταχθώ πρόσεξα έναν πλανόδιο βιολιστή που γρατζουνούσε το βιολί του λίγο παραπέρα. Ο βιολιστής έπαιζε το My Way. «Λες;», αναρωτήθηκα. Ηλίθιο πείραμα. Πρώτον, δημιούργησε το ηθικό άλλοθι για να αδιαφορούμε για την (θλιβερή συνήθως) ιστορία κάθε πλανόδιου μουσικού. Δεύτερον, και γιατί θα ‘πρεπε να ξεχωρίζω την αυθεντία από τη σαβούρα σ’ ένα τόσο αφιλόξενο και κρύο μέρος όπως ένας σταθμός του μετρό;

Σκέφτηκα να σταματήσω και να «απολαύσω» και γω μερικές νότες στεκόμενη μακριά.

Το My Way, λοιπόν. Το τραγούδι με τις περισσότερες διασκευές παγκοσμίως. Το βλέπεις βρε παιδί μου, έχει ανάγκη ο καλλιτέχνης να εκφράσει αυτόν τον εσωτερικό λυγμό που τον πνίγει, γιατί ακολούθησε τη μοναχική του πορεία χωρίς συμβιβασμούς μεν, με όλα τα παρεπόμενα κόστη δε. Έχει ήσυχη τη συνείδησή του πως δεν πρόδωσε τον εαυτό του και τα πιστεύω του. Θα το προσμετρούσα ως ειρωνεία, αν τους θεωρούσα ικανούς για αυτό το σπορ. Όχι, είναι αστείο και μάλιστα κακόγουστο. Στο μόνο myWay που επιδίδονται συστηματικά είναι το μέγεθος και η σειρά του ονόματος στη μαρκίζα. Κατά τα άλλα…

Κι από κάτω, το κοινό, το ακροατήριο. Χειροκροτούν και συμπάσχουν, γιατί βαυκαλίζονται ότι ο καθένας τους έχει υψώσει έναν πύργο αντίστασης στην επίθεση του κομφορμισμού, της ισοπέδωσης και της μοιρολατρίας. Κι από κοντά και οι Έλληνες. Που είναι XXL myWay για όλους τους λάθος λόγους (ατομικότητα, ωχαδελφισμός, εγωκεντρικότητα, ιδιοτέλεια) και καθόλου myWay για όλους τους σωστούς (η ακεραιότητα συναντάται πλέον μόνο στα λεξικά).

Για όλους αυτούς τους λόγους μισώ αυτό το τραγούδι, καθώς αποτελεί μια ξεδιάντροπη ωδή στην ψευτιά και την αυτοαθώωση. Τι να περίμενα άλλωστε από ένα τραγούδι που άλλος πρωτόγραψε, άλλος μετέφρασε, άλλος προσάρμοσε και άλλος αποθέωσε;

Απ΄την άλλη πάλι, βλέπεις και μερικούς που η ζωή όντως τους κυνήγησε και, όμως, ποτέ δε λύγισαν κι ούτε βάλαν νερό στο κρασί τους με αποτέλεσμα να ζουν συνεχώς στην κόψη μεταξύ καταστροφής και λύτρωσης. Κι όταν στριμώχνονται ως εκεί που δεν παίρνει άλλο, βάζουν κι ακούν το My Way για να φορτίζουν με  δύναμη και να τους υπεθνυμίζει ποιοι είναι και πώς να (μην) πορευτούν.

Κι είναι και κάποιοι άλλοι. Που ίσως δεν το έχουν ακούσει ποτέ στη ζωή τους. Ούτε από τον Frankie ούτε σε διασκευές ούτε καν από βιολιστές στα μετρό. Που έχουν παρατήσει το myWay στον τρόπο που ζούνε και το αναζητούν μόνο πλησιάζοντας στο επέκεινα.

Φεβ-26: Ζωή απούσα

Δηλαδή θάνατος; Όχι, ο θάνατος είναι μόνο η μετάβαση, σαν τα βελάκια στα διαγράμματα ροής που συνδέουν 2 καταστάσεις. Γιατί αυτό που ακολουθεί τη ζωή είναι το κενό. Τουλάχιστον γι’ αυτόν που μένει πίσω.

Γιατί για όσους φεύγουν πολλά μπορείς να πεις και να θεωρήσεις – εξαρτάται ποιο δόγμα ακολουθεί κανείς. Μπορείς να πεις ότι γίνονται φύλακες άγγελοι με μόνη έγνοια να προσέχουν από σιμά τα αγαπημένα τους πρόσωπα.  Ή ότι μεταλλάσσονται σε φαντάσματα που δε βρίσκουν ησυχία πριν δικαιωθούν. Ή ότι παίρνουν μια δεύτερη ευκαρία επιστρέφοντας μετενσαρκωμένοι. Αλλά το μόνο βέβαιο είναι τι νιώθει το ταίρι τους στον άλλο, τον κανονικό κόσμο: ένα τεράστιο κενό.

Ένα κενό που άλλος προσπαθεί να το καλύψει με άρνηση, άλλος με αγάπη, άλλος με προσφορά, άλλος με αλκοόλ, άλλος με εμμονή. Η ετυμηγορία είναι πάντοτε η ίδια: το κενό δεν καλύπτεται.

Θα υπάρχει κάτι για να τους θυμίζει, όσο μικρό, τετριμμένο και σπάνιο. Ένα τίναγμα των μαλλιών, το καθάρισμα ενός μήλου, ένα αγαπημένο συγκρότημα, μια βόλτα στην εξοχή, ένα άτσαλο παρκάρισμα, η νέα νουβέλα ενός συγγραφέα, μια γαλάζια θάλασσα.

Μα, όλες οι θάλασσες γαλάζιες δεν είναι;

Φεβ-27: Χαρταετοί

Νώντας: Θείε, θείε, υποσχέσου μας ότι το χρόνου θα ‘χει καλό καιρό και θα πάμε όλοι μαζί για χαρταετό(1).

Βιργινία: «Πολύ ξερόλας ο αδελφός του  Φίλιππου. Μήπως να σε βγάλουμε έξω στη βροχή να παριστάνεις τον Benjamin(2)»;

Φίλιππος: «Α, ρε Λαυρέντη, μιλάς και συ για τους πολιτικούς, αφού το ξέρουμε όλοι τι χαρταετός(3) έχεις γίνει».

Αντώνης: Θείε, εγώ όταν μεγαλώσω θα παίζω μπάλα και θα κάνω και κάτισεφ(4) σαν αυτούς που βλέπω στην τηλεόραση.

Λαυρέντης: Φίλιππε, θα δώσεις καμιά συμβουλή για το ΧΑΑ; Εσύ τα ξέρεις από μέσα. Τι λες για την «Ντολμάς ΑΕ»; Δεν πιστεύω να ‘ναι χαρταετός(5), ε;

γιαγιά: Βάλε λίγο βρε Φανούλα ν΄ακούσουμε και κανά πιο παλιό, όλο τα μοντέρνα. Βρες στο ράδιο τίποτα. Αχ, άστο άστο αυτό, είναι για τη μέρα(6).

Φανή: «Μου φαίνεται πετάει χαρταετό(7) σήμερα το κουνιαδάκι μου. Ήταν που ήταν, αλλά σα να χειροτέρεψε».

Χριστίνα: There’s a kite(8) blowing out of control on a breeze, I wonder what’s gonna happen to you…

(1) ο: απλή συσκευή από λεπτό χαρτί κολλημένο σε ξύλινο σκελετό, που ανυψώνεται με νήμα στον αέρα (ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΦΥΤΡΑΚΗΣ)

(2) πείραμα: διάσημο, ναι; ή επιστημονικός μύθος;

(3) πολιτική: χρησιμοποιείται συχνά σε αντικατάσταση του επιστημονικού αρκτικόλεξου ΟΦΑ για να περιγράψει πιο λαϊκά τον ψηφοφόρο που σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ψηφίζει το κόμμα που είναι πιθανότερο να κερδίσει. Η επίσημη δικαιολογία είναι: «είμαι απογοητευμένος από το έργο της κυβέρνησης, αλλά συνεχίζω να πιστεύω ότι η χώρα χρειάζεται ισχυρές αυτοδυναμίες».

(4) kitesurfing: απότοκο του ανθρώπινου βίτσιου να διασταυρώνει αθλήματα για να εμπλουτίσει την αθλητική πανίδα (βλ. και basketDive, bowlingGammon κλπ)

(5) χρηματιστήριο: κάποτε χρησιμοποιούταν ο όρος «φούσκα», υπηδηλώνοντας το φαινόμενο απατηλής ευμάρειας που πρόκειται να τερματιστεί απότομα. Στην νέα έκδοση, 3.2, του λογισμικού χρησιμοποιείται πλέον ο ακριβέστερος όρος «χαρταετός» για να περιγράψει αναλυτικότερα τον πλήρη κύκλο της μετοχικής συμπεριφοράς: θεαματικό ανέβασμα, σταθεροποίηση, σκαμπανεβάσματα, θεαματική κατακρήμνιση.

(6) τραγούδι ελλ.: ο συνθέτης του αγώνα και του ηρωισμού υπογράφει μια ωδή στην ξεγνοιασιά

(7) αργκό: πετάει χαρταετό = είναι στην κοσμάρα του

(8) τραγούδι ιρλ.: στίχοι που πραγματεύονται την απώλεια ελέγχου στις διαπροσωπικές σχέσεις

Who’s to say where the wind will take you

Who’s to say what it is will break you


I don’t know which way the wind will blow

Who’s to know when the time has come around

Don’t wanna see you cry

I know that this is not goodbye

Φεβ-28: το μανιφέστο

Στο Βιβλίο που περιέχει κάθε μανιφέστο που συντάχθηκε ποτέ από άνθρωπο ή ιδέα (δεν είναι και πολύ μεγάλο, μη νομίζετε), κάπου στην τελευταία καταχώρηση ενός νεαρού, το Βιβλίο έλεγε εμφατικά:

«Όλα τα παραπάνω αναιρούνται και δεν αξίζουν μία, αν δεν είσαι διατεθειμένος να αγωνιστείς και να ματώσεις για ό,τι αγαπάς κι ό,τι πιστεύεις».

Έτσι το ΄γραφε: να ματώσεις – όχι να πεθάνεις.

Η ρήση ήταν γραμμένη με κάπως διαφορετικό γραφικό χαρακτήρα από τις προηγούμενες. Ίσως, λοιπόν, να είχε ξεμείνει από το μανιφέστο κάποιου προηγούμενου, που το Βιβλίο είχε σβήσει για να ξαναχρησιμοποιήσει τις σελίδες του. Το πράττει ενίοτε αυτό το Βιβλίο, δηλαδή τι ενίοτε, το πράττει πολύ συχνά, σβήνει τις προκηρύξεις όσων αποδείχθηκαν ψεύτικοι και κάλπικοι και πολυλογάδες. Δε τα θέλει ούτε για ιστορικούς λόγους, δεν έχει νόημα το ψεύδος να παραμένει ανεξίτηλο, άλλωστε για κάθε υποκριτή που πεθαίνει γεννιούνται άλλοι εκατό.

Αλλά λίγη σημασία έχει αν η αναιρετική ρήση ήταν του παλικαριού ή όχι. Γιατί, στο κάτω κάτω της γραφής, να ματώνεις για ό,τι αγαπάς είναι ο μόνος λόγος που αξίζει για να ματώνεις κι αυτός θα ‘πρεπε να είναι ο ένας και μοναδικός τρόπος για να τελειώνει κάθε μανιφέστο.

Φεβ-29: ο καθρέπτης

Πόσα δισεκατομμύρια ανθρώπους έχω κοιτάξει; Πόσα ζευγάρια μάτια μ’ έχουν αντικρύσει αναζητώντας την επιβεβαίωση και μια αόρατη θωπεία; Άλλοτε μουσκίδι ξαπλωμένος σε λίμνες και ποτάμια, άλλοτε σκληρά λαξευμένος σε μέταλλα και πέτρες, άλλοτε λεπτά φινιρισμένος σε ασήμι και γυαλιά.

Έχω δει την Ωραία Ελένη να ψάχνει τρόπους να πειστεί για τη θεϊκή ομορφιά της.

Τη μητριά της Χιονάτης να επιδίδεται σε μια εμμονική αυτοκολακεία.

Την Αλίκη να αμφισβητεί και να αποκαλύπτει ένα νέο, μαγευτικό κόσμο.

Έναν καλλιτέχνη να κρύβεται στις λεπτομέρειες ενός Γάμου.

Δολοφόνους να εγκληματούν και αστυνομικούς να παρατηρούν καλυμμένοι πίσω απ΄το διπλό μανδύα μου.

Αδέλφια νυσταγμένα να με καταργούν μιμούμενα το ένα το άλλο.

Πολιτικούς να προβάρουν τους λόγους τους.

Άντρες που δοκιμάζουν τις αντοχές τους και γυναίκες που ομολογούν την αδυναμία τους.

Κορίτσια να προσπαθούν να συλλάβουν την εικόνα των άλλων για αυτά.

Και αγόρια που αληθινοί καθρέπτες είναι τα μάτια τους και κει μέσα να φαίνεται η ασχήμια όλη και η ομορφιά μαζί του κόσμου τούτου.

Σκέψου το εξής: κάποιος συγγραφέας γράφει δημόσια ένα βιβλίο σε πραγματικό χρόνο. Ηρωάς του ένας νεαρός που …γράφει ένα βιβλίο. Ως εδώ νορμάλ, βαθμός ενθυλάκωσης: απλώς 1. Ο ήρωας που ζει στη σύγχρονη εποχή μάς παρουσιάζει τις σκέψεις του για όσα συμβαίνουν στο κόσμο. Έχει φτιάξει ένα πρόγραμμα στον ΗΥ του, κάθε μέρα το πρόγραμμα αλιεύει από το Διαδίκτυο την πιο ενδιαφέρουσα είδηση, τη στέλνει σ’ ένα «κουτί» στον ήρωα και ο ήρωας τη σχολιάζει. Κάποια μέρα, το πρόγραμμα βάζει στο «κουτί» την εξής είδηση: κάποιος συγγραφέας γράφει δημόσια ένα βιβλίο… Ουπς. Τώρα μόλις, η διαδικασία έγινε αναδρομική, ατέρμονη, άπειρη. Τώρα μόλις, τοποθετήσαμε έναν καθρέπτη μπροστά στον καθρέπτη. Ο συγγραφέας θα καθρεπτίζει τον ήρωα κι ο ήρωας τον συγγραφέα κι ο μόνος τρόπος για να σπάσει η αναδρομή είναι να σπάσει ο καθρέπτης.

Αλλά ο καθρέπτης είμαι εγώ κι ο ήρωας αυτός που μου δείχνει όλη την ασχήμια και την ομορφιά του κόσμου, ειδικά την ασχήμια, των τριγύρω, αλλά και τη δική του. Ξέρει πολύ καλά ότι δεν αρκεί να σπάσεις τον καθρέπτη για να εξαφανιστεί η μοχθηρία που απεικονίζεται μέσα σ’ αυτόν. Και φοβάται ότι χίλιες ζωές κι αν είχε δε θα προλάβαινε να εξωραΐσει αυτόν τον κόσμο, που άλλωστε, όπως δημιουργήθηκε, όπως ζει και αναπνέει είναι:

«ο καλύτερος κόσμος που μπορεί να υπάρξει».

Οπότε όταν βρίσκεσαι μπροτά σε έναν καθρέπτη που σου δείχνει μόνο την αλήθεια (γιατί αλήθεια είναι αυτό που εσύ αποζητάς και εκπέμπεις) και η αλήθεια δε σου αρέσει και η αλήθεια δεν αλλάζει και εσύ δεν αλλάζεις, το μόνο που απομένει είναι να σταματήσεις να βρίσκεσαι μπροστά στον καθρέπτη, να σταματήσεις να βρίσκεσαι μπροστά σε ο,τιδήποτε.

Αναρωτιέσαι αν θα μπορούσες να αποφύγεις ό,τι συνέβη. Δεν ήσουν μαζί της στο ταξίδι για να της πεις «θα οδηγήσω εγώ» κι ούτε ήσουν μαζί της στο τιμόνι για να της πεις «ΠΡΟΣΕΧΕ» κι ούτε ήσουν δίπλα της να της φιλάς το χέρι για να χάσει γλυκά τον έλεγχο και να ψιλοτρακάρει χιλιόμετρα πριν το μοιραίο STOP. Ίσως αν δεν την είχες αγαπήσει, αν δεν την είχες συναντήσει, όλη σας η ζωή να ήταν μια διαφορετική αλληλουχία γεγονότων, εσύ θα είχες βρει μια άλλη κοπέλα από το σύνολο συμβατών κοπέλων κι εκείνη θα είχε βρει έναν που να εγκρίνει ο μπαμπάς της, αλλά το νιώθεις πώς είναι μάταιο. Αυτό που είναι να συμβεί θα συμβεί.

Κι αυτό που θα συμβεί σε λίγο σε σένα δεν έχει σημασία. Γιατί από τη στιγμή που συνήλθες από το σοκ του ατυχήματος, αποφάσισες και κατάλαβες ότι κάθε μέρα που περνάει σε φέρνει ένα βήμα πιο κοντά σ’ αυτόν τον Φεβρουάριο της τιμωρίας και της λύτρωσης. Νιώθεις ότι αυτό είναι το σωστό. Κι ό,τι κι αν πω εγώ, ένας ταπεινός, γυάλινος καθρέπτης κρεμασμένος σ΄ένα έρημο πια μπάνιο δε πρόκειται να σου αλλάξει γνώμη.

Φύγε. Και στα όνειρά μας ίσως να την συναντήσεις.

Advertisements

3 thoughts on “Φεβ 21-29

  1. sunCoater Συντάκτης

    Το παραπάνω σχόλιο αναφερόταν στο post για τον Φεβρουάριο-27. Μετά την σύμπτυξη των 29 ημερών του Φεβ σε 3 μόνο post, το σχόλιο διατηρήθηκε στο post Φεβ 21-29, μια και ήταν και το πρώτο σχόλιο αυτού εδώ του blog.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s