classic photos

Τις προάλλες έπεσε το μάτι σ’ αυτό εδώ το post του «M.HULOT’S NOTHING DAYS», που αναφέρεται σε φωτογραφίες απο την Αμερική του ’20 και ’30 (είναι από το national geographic, αλλά περισσότερες φώτο βρήκα εκεί). Αμέσως καρφώθηκα στην:

και απόρησα πώς και δεν την είχα ξαναδεί.  Διέπεται από τέτοια απόλυτη διαγώνια συμμετρία που το φυσιολογικό είναι να θεωρήσουμε ότι είναι στημένη. Ο πάσαλος χωρίζει ακριβώς στη μέση τον φυγά(;), ένθεν κακείθεν υπάρχει από ένα ζευγάρι αντίρροπων δυνάμεων που έλκει το «σώμα» προς τη δική του μεριά, η κλίση του λόφου σχηματίζει ένα Χ με τη κλίση του σώματος, όπως άλλωστε και η ευθεία των «καπελοφόρων» με την ευθεία των «ξεσκέπαστων». Παράλληλα μπορούμε να φανταστούμε τον φωτογράφο να στέκεται με το ένα πόδι στο Mexico και με το ένα στις USA κεντράροντας ακριβώς στο κάδρο του.

Αυτή η φωτογραφία θα έπρεπε να είναι κλασική. Ίσως και να είναι και να μην το ξέρω. Ίσως να είναι σαν εκείνες τις ερωτήσεις στο «ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος», τις εντελώς γελοίες και εύκολες που ρωτούνται στην αρχή αρχή για να ζεσταθεί ο παίκτης. Κι όταν εκείνος δεν τις ξέρει και κομπλάρει και ντρέπεται, ο παρουσιαστής τον βγάζει από τη δύσκολη θέση λέγοντας «για κάθε άνθρωπο υπάρχει μία εύκολη ερώτηση που δεν την ξέρει – είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο». Φυσικά αυτό που θέλει να πει είναι «τι μας ήρθες εδώ ρε γκάβακα να παίξεις, δε σε κόβω ούτε για 200€ κι αυτό είναι καλό για την παραγωγή», αλλά συγκρατείται και το λέει πιο ευγενικά.

Ε, ίσως αυτή κλασική φωτογραφία να είναι και για μένα τον γκάβακα η εύκολη κλασική φωτογραφία που δεν ξέρω. Και δε νομίζω ότι είναι στημένη. Αλλά ο φωτογράφος πού βρέθηκε; Ποιος είναι; Από μια μεριά του πασάλου κατοικεί;

Μιλώντας για στημένες φωτογραφίες.Όταν ήμουν σε νεαρότερη ηλικία, κάθε κοριτσίστικο φοιτητικό δωμάτιο που σεβόταν τον εαυτό του έπρεπε να περιέχει σε κάποια έντυπη μορφή διακόσμησης (πόστερ, κορνίζα, αυτοκόλλητο, εφημερίδα) αυτό:

Πάντα νόμιζα ότι η φωτό είχε τον άτυπο τίτλο «Το φιλί του Δημαρχείου», αλλά τώρα βλέπω ότι λέγεται Le baiser de l’ Hôtel de Ville ή αγγλιστί Kiss by the Hotel de Ville. Υποτίθεται ο Robert Doisneau, ο φωτογράφος, παριδιάβαινε στο Παρίσι με την κάμερά του και βλέποντας 2 νέους να ΄ναι όλο γλύκες και σκέρτσα, όπλισε αστραπιαία, κλίκαρε (όταν το κλικ σήμαινε πάτημα κουμπιού φωτογραφικής κι όχι life style περιοδικό ή πάτημα στη ράχη ενός ποντικιού), αιχμαλώτισε τη στιγμή για πάντα και στοίχειωσε τα ρομαντικά όνειρα χιλιάδων κοριτσιών (εντάξει, ίσως και λίγων αγοριών).

Πολύ αργότερα, βέβαια, αποδείχθηκε ότι η μεν σκηνή ήταν στημένη, οι δε ερωτευμένοι στην πραγματικότητα ήταν ηθοποιοί (αλλά ήταν, λέει, όντως ερωτευμένοι (τότε) και τους είχε όντως ανακαλύψει στο δρόμο (μάλλον σαν τελευταίο ανάχωμα να διατηρηθεί ολίγοντις ρομαντισμός μου φαίνεται αυτή η δικαιολογία)).

Ενδιαφέροντα στοιχεία για κάποιες διάσημες φωτογραφίες μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Technology tip: στο google μπορείτε να ψάξετε εκτός από λέξεις και με φωτογραφίες. Είναι απλό και γίνεται έτσι. Υποτίθεται ότι η αναζήτηση μέσω εικόνας δε δουλεύει με στοιχεία αναγνώρισης προσώπου (facial recognition), αλλά με ταίριασμα χρώματος, σχήματος, γραμμών, προοπτικής κλπ. –Και γιατί να το κάνω αυτό; Είναι χρήσιμο όταν έχετε μια άγνωστη εικόνα και θέλετε να βρείτε άλλα sites που την περιέχουν μήπως και ανακαλύψετε κάτι παραπάνω. Όπως, ας πούμε, έκανα εγώ με την εικόνα στην αρχή του post για να διαπιστώσω αν όντως η φωτό είναι κλασική κι εγώ ένας ακόμα ανίδεος που του ΄τυχε «η εύκολη ερώτηση που όλος-ο-κόσμος-εκτός-από-σένα ξέρει».

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s