θα μας φάει ο δεινόσαυρος;

Το sunCoat δεν ασχολείται ιδιαίτερα με πολιτική. Αυτό σημαίνει ότι είμαι απλώς ένα ζώο; Ίσως. Το σίγουρο είναι ότι όταν ασχολείσαι με ή μιλάς για την πολιτική, έχεις ήδη αποφασίσει ότι θα αφήνεις εκ προθέσεως ένα ή πολλά ή όλα τα κομμάτια της αλήθειας απ΄ έξω. Κι αυτό για μια θετικά καλουπωμένη αντίληψη σαν τη δική μου είναι αδιανόητο.

20 sided dice

Πάνε οι εποχές που οι επιλογές των ανθρώπων και των κρατών απεικονίζονταν μ’ ένα απλό νόμισμα με δύο όψεις: αρετή/κακία, ακεραιότητα/ενδοτισμός, ελευθερία/υποταγή, ειρήνη/πόλεμος. Τώρα ο πολιτικός λόγος είναι ένα εικοσάεδρο ζάρι, η κάθε έδρα περιέχει ένα μικρό μέρος μόνο της αλήθειας και δεν είναι σπάνιο (χα χα) κάποιος πολιτικός να μιλάει εμφανίζοντας κάθε φορά και διαφορετική πλευρά του πολυγώνου.

Έχω σιχαθεί να ακούω τα 2 τελευταία χρόνια ότι με κάθε νέο μνημόνιο (δάνειο, σύμβαση, eurogroup, συνδιάσκεψη) η χώρα σώθηκε και μπορούμε να ανασάνουμε – μόνο και μόνο για να καταλήγουμε μερικούς μήνες αργότερα να επαιτούμε για ή να μας επιβάλλεται νέο. Τι μου θυμίζει αυτό; Τη σκηνή στον γκρεμό στο The Lost World: Jurassic Park (σόρι, η σκηνή είναι κομμένη σε 2 βίντεο και με ελλείψεις).

Το trailer γκρεμίζεται – συγκρατείται και δεν τσακίζεται. Η Sarah πέφτει στο κενό – ανακόπτεται από το διάφανο τζάμι. Το τζάμι ραγίζει – όχι πολύ γρήγορα. Κάποιος κατεβαίνει για βοήθεια – δε τη φτάνει. Το τζάμι σπάει – υπάρχει εκεί μια τσάντα για να γραπωθούν. Η Sarah έχει ήδη «σωθεί» 2-3 φορές μέχρι τώρα στην ίδια σκηνή, αλλά η κατάσταση δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά: ακόμα κρέμεται στο κενό. Κάποιος ρίχνει έναν ιμάντα για να τους τραβήξει. Η ιδέα να είσαι κρεμασμένη από ένα σχοινί σε έναν γκρεμό δεν είναι και τόσο θελκτική θα έλεγα, αν όμως έχεις ζήσεις τα προηγούμενα φαντάζει ως μια καλή λύση. Το  trailer πέφτει – οι επιστήμονες κρατιούνται από το σκοινί – ακόμα κρεμασμένοι. Κάποια αντίπαλη ομάδα ερευνητών θα τραβήξει τελικά το σχοινί και θα τους ανεβάσει σε στερεό έδαφος.

Κι ο τύπος που τους έριξε εξαρχής το σχοινί πού πήγε; Α, αυτός είναι απλώς κάποιος τριταγωνιστής της ταινίας, καλά καλά δε ξέρουμε το όνομά του ούτε στο έργο ούτε στην πραγματικότητα, αυτός, λοιπόν, ο απλός, ο άγνωστος, ο εθελοντής θα γίνει μεζεδάκι στα θηρία. Χμμ.

Αν ήμουν πεπεισμένος ότι τα μέτρα θα αποδώσουν, θα μπορούσα να ανεχτώ να με «σώσουν» 2-3 φορές πριν το οριστικό «λύτρωμα». Αλλά δεν είμαι. Γιατί οι στομφώδεις πολιτικοί πανηγυρισμοί τα τελευταία 2 χρόνια εκφωνούνται επίτηδες έτσι, ώστε να καλύπτουν μέσα στη χλαπαταγή την αληθινή κατάσταση: ότι δηλαδή η Ελλάδα παραμένει μετέωρη και φλερτάρει με το τσάκισμα, κάποια ελίτ ίσως γλιτώσει αλλά οι απλοί πολίτες έχουν ήδη φαγωθεί και η ομάδα που θα μας συνδράμει σήμερα θα το πράξει μόνο για να μας εκμεταλλευτεί λίγο αργότερα.

Και ο λόγος αυτός εκφωνείται από τους ίδιους ανθρώπους, τους μεταπολιτευτικούς κυβερνήτες δηλαδή, που, αφού μας έφεραν σ’ αυτό το χάλι, έχουν αναλάβει τώρα εργολαβία τη διάσωση της χώρας. Σαν πολύ «Απόστολος Παύλος» μου ακούγεται αυτό. Και καλά αυτοί, ας είναι όσο Απόστολοι Παύλοι θέλουν. Η ελληνική κοινωνία γιατί είναι τόσο εύπιστη είναι το ερώτημα. Αλλά δεν ξέρω αν το κατάλληλο επίθετο είναι εύπιστη ή βολεμένη.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s