SLEazy trUTH

Δεν είμαι κριτικός θεάτρου κι ούτε πρόκειται ποτέ να γίνω (κι αμφιβάλλω αν οι θεατρικές παραστάσεις είναι περισσότερες από τις γυναίκες που έχω πάει που δεν ήταν και πολλές (αν και κάποτε συνέβησαν και τα δυο μαζί)). Τούτου λεχθέντος, ας προχωρήσω τώρα στην ανασκόπηση του Sleuth, που πριν κάποιο καιρό είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω.

Το Sleuth είναι ένα αγγλικό θεατρικό έργο του Anthony Shafer από το 1970 που έχει ήδη στην καμπούρα του δύο κινηματογραφικές μεταφορές. Αυτό, όσο να ΄ναι, προσδίδει πίεση σε κάθε νέα παραγωγή. Διότι πρέπει να στηθεί μια παράσταση διατηρώντας, βέβαια, το πνεύμα του πρωτότυπου, αλλά συνάμα εμπλουτίζοντας με καινούρια στοιχεία, ώστε να υπάρξει κάποια διαφοροποίηση. Σκοπός να προσελκυστεί το κοινό που είτε γνωρίζει είτε δε γνωρίζει τις κινηματογραφικές μεταφορές θα σπεύσει να παρακολουθήσει ένα «νέο» έργο.

Το μοτίβο γνωστό και αγαπητό: εμείς, οι θεατές, βλέπουμε στο σανίδι δύο πραγματικούς θεατρίνους (Κιμούλη, Μαρκουλάκη) που υποδύονται δύο ρόλους-θεατρίνους (Andrew, Milo), και οι οποίοι για κάποιους πολύ σοβαρούς λόγους προβάρουν και παίζουν κάποιου είδους «θέατρο» μπροστά στα μάτια μας. Το έργο περιέχει ό,τι θα περιμέναμε από αυτά που του υπαγορεύει η ίδια του η δομή: αλήθεια/ψέμματα, ανατροπές, καθρεφτισμούς. Και αυτά υπηρετούνται με θέρμη, με ένταση, με πειστικότητα από τους 2 πρωταγωνιστές που άνετα εναλλάσσονται στις θέσεις τους. Με 2 ενστάσεις:

  • Η παράλληλη μετάβαση του μεν Andrew από την εκμηδενιστική εγωπάθεια στην παθητική παράδοση, του δε Milo από την αδέξια μαθητεία στη δυναμική διδασκαλία πραγματοποιείται στην ημερολογιακή διάρκεια 2 ημερών. Καταφανώς εδώ η απαίτηση για υποταγή στη φόρμα ακυρώνει την αληθοφάνεια.
  • Είναι ενδιαφέρον να δούμε με ποιο τρόπο προσαρμόζεται η ιστορία για το ελληνικό κοινό. Ο Andrew σκιαγραφείται ως ημιπαράφρων (χαρισματικός, αλλά ημιπαράφρων) – «κοστούμι» που σηκώνει άνετα πλήθος από ατάκες και παιχνιδίσματα – οι τρελοί κι αλλοπαρμένοι έχουν νομίζω ιδιαίτερη πέραση στους θεατές. Όπως επίσης και το μοτίβο της παρένδυσης, θυμάμαι μπόλικους κωμικούς ηθοποιούς μας να προσπαθούν να βγάλουν γέλιο ντυμένοι γυναίκες. Όχι ότι είναι κατακριτέο, αλλά διακρίνεται ίσως μια έλλειψη τόλμης να προσεγγιστεί το έργο χωρίς το δεκανίκι του εύκολου (αλλά όχι φθηνού) γέλιου (που πάντως προσφέρεται απλόχερα). Δεν είναι καιροί για άδειες αίθουσες…

-Άστα αυτά παιδάκι μου, ο κόσμος περνάει καλά;

-Ναι, γιατί οι ατάκες και οι μούτες διασκεδάζουν (αν και ενίοτε εκβιαστικά και αχρείαστα), το ενδιαφέρον διατηρείται αμείωτο, το αστυνομικούλι της υπόθεσης υπηρετείται ικανοποιητικά, οι ηθοποιοί αποδίδουν υπέροχα σε όλες τις «φάσεις της σελήνης τους» και στο τέλος υπάρχει και το ενδεδειγμένο φιλοσοφημένο εικοσάλεπτο για να ανυψώσει το έργο πάνω από το στείρο επίπεδο της φόρμας για τη φόρμα.

Μέχρι και γω γέλασα κάποια στιγμή, δε θυμάμαι όμως πότε.

Memo: Να δω την ταινία του 2007. Εκεί υποτίθεται ο Harold Pinter «ξαναγράφει» από την αρχή το θεατρικό.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s