κροκοδειλονίκη

(post ήττας)

Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη. Καλά ήταν. Αν εξαιρέσεις ότι εμφανίστηκε πάλι εκείνος ο ενοχλητικός ο νάνος. Που δηλαδή εγώ τον κάλεσα για ξεκάρφωμα, αλλά θα προτιμούσα να μην είχε χρειαστεί καθόλου να τον καλέσω.

Στοά Λεβή. Ένας παππούλης που κουτσαίνει περιφέρεται ανάμεσα στα τραπεζάκια των μπαρ, όπου κεφάτοι νεολαίοι μιλούν ζωηρά, καπνίζουν, καταναλώνουν ποτά. Κρατάει στα χέρια του μια σακούλα και την προσφέρει στους θαμώνες, αλλά κανείς δεν την αποδέχεται. Όταν μας πλησιάζει βλέπω ότι η σακούλα περιέχει μήλα. Ασυνήθιστο προϊόν για πλανόδιο πωλητή. Τον ρωτάω από περιέργεια πόσο κάνει και μου λέει «10€», πόσα κιλά είναι και μου λέει «4». Και είναι εκεί που η λογική μου σκοντάφτει και πέφτει χάμω. Στο παζάρι τα μήλα κοστίζουν 1, 1,5, 1,75. Στα μανάβικα και στα μάρκετ κάπου στα 2. Αλλά πουθενά δεν κοστίζουν 2,5! Τι ζόρι μπορεί να έχει κάποιος παππούλης που κουτσαίνει να πουλάει στις 11 το βράδυ μήλα πιο ακριβά από τιμές αγοράς σε μπαρ όπου κανείς δεν πρόκειται να αγοράσει είναι κάτι το αδιανόητο. Και τα αγοράζω εγώ. Είναι η 1η φορά EVER που αγοράζω πράματα από πλανόδιο. Κατά καιρούς έχω αρνηθεί φανταστικές προσφορές, όπως box set της Βίσση, τσόντες της Τζούλιας, rolex ρολόγια, γυαλιά Rayban, ινδικά μασάζ και την απίθανη κόλλα που κολλάει ακόμα και την κόλλα. Αλλά αυτά τα μήλα δεν μπορώ να τα αρνηθώ. -Έχεις ακούσει τις λέξεις μπλόφα, παραμύθι κλπ; Ναι, ίσως, αν είναι έτσι μπράβο του, να πουλάει σε μπαρ μήλα σε εξωφρενικά ακριβή τιμή είναι σίγουρα το ύψιστο κόλπο.

Τσιμισκή και Αριστοτέλους. Μια κοπέλα με κάποιου τύπου δυσμορφία στο σώμα κάθεται στη βιτρίνα ενός μαγαζιού και ζωγραφίζει με χοντρούς μαρκαδόρους παιδικές ζωγραφιές. Την προσπερνάω βιαστικά. Αλλά το ξανασκέπτομαι. Και το μετανιώνω. Και επιστρέφω. Και ρίχνω στο τενεκεδάκι της ένα κέρμα του 1€. Και ακούει τον τσίγκινο ήχο. Και σηκώνει το κεφάλι. Και μου απευθύνει ένα πελώριο, εγκάρδιο, ευγνώμον «Ευχαριστώ». Και με σκοτώνει. Γιατί δεν ξέρει ότι κρατούσα στα χέρια μου δύο κέρματα και της έδωσα εκείνο της μικρότερης αξίας. Γιατί δεν ξέρει ότι στο πορτοφόλι μου έχω 600€ και μόλις βγήκα από ένα βιβλιοπωλείο ξοδεύοντας 100€. Γιατί δεν ξέρει ότι τα περισσότερα από αυτά που πήρα είναι, πώς να το πω, άχρηστα. Και γιατί ξέρω ότι ακόμα κι αν ήξερε πάλι αυτό το εκ βαθέων «Ευχαριστώ» θα ξεστομούσε. Ένα πελώριο «Eυχαριστώ» που με κάνει να φαίνομαι νάνος δίπλα του.

—–

Ο άλλος μου εαυτός είναι ένας ηθικός νάνος. Τον φωνάζω κάθε φορά που θέλω να απενοχοποιήσω την παρωπιδική, συβαριτική συμπεριφορά μου. Ανοίγω το στόμα μου και προσεκτικά καθαρίζει τα αποφάγια του κανιβαλιστικού ατομισμού μου. Μόνο και μόνο για να μπορέσω να ξανακανιβαλίσω αργότερα. Και να χύσω ψεύτικα δάκρυα στο blog μου. Είμαι ένας κροκόδειλος στη Θεσσαλονίκη. Ζω δηλαδή μία κροκοδειλονίκη.

Αν και πιο πολύ για κροκοδειλοήττα μου ακούγεται όλο αυτό.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s