Θα σώσει η αγάπη τον κόσμο;

(post τιτλοπαραπλανητικό)

ΛΑΤΡΕΥΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ.

Για πολλούς λόγους: για τους Manic (που τραγουδάνε ένα σωρό τραγούδια που μιλάνε απευθείας στην καρδιά μου), για την Nina (την ομορφιά, το outfit, τη φωνή, που στο παρελθόν έχει συνοδέψει ΤΟ απόλυτο ποπ διαμάντι), για τη σπαρακτική αποστροφή «But your love alone won’t save the world»…

Αλλά ο πιο βασικός λόγος είναι αυτός: ΤΟ ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ.

Ακούγεται κάπως, ε; Υπάρχει καλή εξήγηση.

Θυμάστε το στίχο του Μηλιώκα, «ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουν γίνει ροζ»; Όταν ήμουν νέος δεν τον συνελάμβανα στην πληρότητα του. Αλλά τώρα… Ένα βράδυ προχτές ξύπνησα μες στα άγρια μεσάνυχτα ανήσυχος κι αναρωτιόμουν αν θα συμβεί το ίδιο με μένα και τη γυναίκα μου. Αν δηλαδή τα χρόνια συμβίωσης θα μας οδηγήσουν σε κάποιο στάδιο που τα όνειρα κι οι ιδέες του ενός θα ανακατευτούν τόσο πολύ με τα όνειρα και τις ιδέες του άλλου που θα ‘χουν γίνει ένας άγευστος, άχρωμος χυλός που κανείς δε θα θέλει να φάει. Μπορείς να είσαι όσο υποψιασμένος θέλεις, μη νομίζεις, όμως, ότι θα καταλάβεις πότε θα αρχίσει αυτό το ισοπεδωτικό ανακάτεμα.

Στην αρχή θα ανακαλύψετε ότι έχετε κάποιους κοινούς δίσκους και βιβλία. Αυτό σε εκείνο το πρώιμο στάδιο θα ακούγεται χαριτωμένο και ζουζουνιάρικο, χρόνια μετά, όμως, θα το θεωρείς σαν το πρώτο μελάνωμα στο οποίο δεν έδωσες σημασία. Αργότερα, θα ΄ναι τα DVD που νοικιάζετε. Όσο δε συζούσατε και βλέπατε ταινίες μόνο στο σινεμά, μπορούσες να διατηρείς κάποιον έλεγχο, κανόνιζες με τους φίλους σου και βλέπατε τις αμερικάνικες περιπέτειες με τις εκρήξεις που τόσο γουστάρεις, τη δε γυναίκα σου την προξένευες στις φίλες της για να πάνε να δούνε γαλλικά και ιρανικά και τσεχοσλοβάκικα για να συλλάβουν την ευαισθησία όλου του κόσμου τούτου. Τα DVD, όμως, είναι ύπουλα, είναι ο εχθρός που τον μπάζεις εσύ στο σπίτι σου, αφήνεις ανοιχτή την άμυνά σου (πατλάκια, καναπές, κουβέρτα), χαλαρώνεις και δεν αργεί ο καιρός που βρίσκεις τον εαυτό σου να γελά με περίεργα αγγλικά αστεία.

Κάποια στιγμή αργότερα θα αρχίσετε να σχολιάζετε τα πολιτικά και θα δείτε ότι παραδόξως συμφωνείτε σε χοντρικές γραμμές σε ό,τι κουλό κι αν γίνεται σε αυτόν τον τόπο. Είναι γιατί κανείς δεν ανέχεται (εκτός ίσως από τον Νταλάρα) να μετατρέψει το σπίτι του σε πεδίο μάχης όπου αριστεροί και δεξιοί θα αλληλοσφάζονται για το αν ο τρίτος δρόμος ή το τρίτο αμάξι είναι το κλειδί της ευτυχίας.

Ένα βιαστικό δευτεριάτικο πρωινό πριν πάει στο γραφείο της θα διαπιστώσει ότι όλα της τα πουκάμισα είναι λερωμένα – το μόνο καθαρό είναι γεμάτο κάπνα από την κυριακάτικη έξοδο σε ένα famous greek non-smoking bar. Θα της δώσεις με μια ανέμελη χαρά το μαύρο το δικό σου που της πάει θαύμα (απ΄όσο θυμάσαι -που δεν είναι και πολύ- από εκείνη την kinky σεξουαλική νύχτα). Και τρεις μέρες αργότερα θα την παρακαλέσεις να σου αλείψει λίγο από το διάφανο ενυδατικό lip gloss της (χμμμ), γιατί όλη τη μέρα δούλευες στα βουνά και είχε ήλιο και σκόνη και το δέρμα σου ξεράθηκε.

Η εξομοίωση και οι μόνιμοι δανεισμοί θα εξαπλωθούν παντού. Θα λούζεσαι στο κομμωτήριό της, θα γιουχάρει στο γήπεδό σου. Θα καπνίζεις την ελαφριά μάρκα της, θα πίνει τα βαριά ουίσκια σου. Θα βρίζεις τον διευθυντή της, θα υπονομεύει τους συναδέλφους σου. Θα ηρεμείς με τα ζάναξ της, θα ενδυναμώνει με τα βιταμινούχα σου. Θα προγραμματίζεις Μαγιόρκα, θα σε ψήνει για Άλπεις. Θα αποκτήσεις ευαισθησίες, θα γίνει σκληροτράχηλη. Θα θέλεις πολλά παιδιά, θα τρελαίνεται για άγριο σεξ. Θα γίνεις εθελοντής αιμοδότης, θα γραφτεί στο σύλλογο ταβλαδόρων.

Κάποια στιγμή θα έρθει και η ώρα του κρεβατιού. Θα σου πει «θες να αλλάξουμε πλευρές»; Και θα πεις «γιατί όχι», και εσύ και αυτή θα κοιμηθείτε στην ΑΛΛΗ πλευρά, μόνο που ίσως τότε το συνειδητοποιήσεις, δεν είναι η ΑΛΛΗ πλευρά, είναι η μόνη και μία ΙΔΙΑ πλευρά, έχετε πλέον γίνει, όπως ορίζει η Εκκλησία «σάρκα μίαν», είστε ΈΝΑ αντρόγυνο και αυτή σας η ιδιότητα διαπερνά οριζόντια όλες τις εκφάνσεις της ζωής σας. Αυτό συνέβη με μένα προχτές το βράδυ και 2 μέρες τώρα είμαι άυπνος, νευρικός, ξεφευγιό. Τι θα απογίνω; Τι θα απογίνει;

Χρειάζομαι μια σταθερά, κάτι σαν τον Λεονάρντο στο inception (τελικά παντού μπροστά μου τη βρίσκω αυτή την ταινία), κάτι να μου θυμίζει ότι εγώ είμαι ακόμα η οντότητα sunCoater και εκείνη η οντότητα Ρεντ. Εντάξει, θα μου πει ο καθησυχαστικός εαυτός μου, κοίτα, ακόμα σιχαίνεσαι το έντεχνο κι ας το βάζει μια ώρα κάθε μέρα στο σπίτι και το ακούτε. Και κείνη ακόμα αηδιάζει με το ραπ, όσα μαθήματα πέρι eminem, jay-z κι αν της έκανες. -Μωρέ λες;Λέω. -Όχι, μη λες, γιατί αυτό είναι χρωμοσωμικό, ΚΑΝΕΙΣ άντρας δε γουστάρει πραγματικά το έντεχνο (μόνο για να ρίξει κάποια γκόμενα προσποιείται) και ΚΑΜΙΑ γυναίκα δεν πρόκειται ποτέ να σιγοτραγουδήσει ραπ (άσε που ζηλεύουν και τους μαύρους κώλους στα video clip). Οπότε, τι;

Οπότε χρειαζόμουν κάτι αυθεντικό, κάτι διαχρονικό, κάτι θεμελιώδες στο οποίο να διαφωνούμε και να μαλώνουμε γι΄αυτό. Και το βρήκα στο ροκ. Και είναι αυτό ακριβώς το τραγούδι (εντάξει, έχω κι άλλες καβάτζες). Σ’ ευχαριστώ, γλυκιά μου, που το απεχθάνεσαι και με κοροϊδεύεις και δεν το ανέχεσαι και με επιπλήττεις όποτε είναι στο playlist στο mp3. Πες μου ότι θα παραμείνεις πάντα εκείνη που μου ΄κανε 500 κλικ και ξεχώρισε από τον συρφετό στον οποίο κι εγώ ανήκα. Υποσχέσου μου ότι θα τραγουδάμε μαζί REM και Raining και Φοίβο, αλλά όχι, ΕΣΥ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ.

Δεν ξέρω αν «your love alone won’t save the world» όλον, σίγουρα πάντως έχει σώσει τον δικό μου, κι έτσι θέλω να παραμείνει.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s