Εβδομάδα Μεγάλη

(post Μέρα-με-τη-Μέρα)

Δεν είμαι θρησκόληπτος, αλλά ανήκω σε μια γενιά Ελλήνων που οι μανάδες τους τους έμαθαν ότι το Πάσχα είναι η εποχή που πηγαίνουμε στην Εκκλησία. Ένα 50ήμερο ταξίδι που ξεκινάει με κομμένες στο χέρι λαγάνες σε κάποια εξοχή, κάνει στάση τις Παρασκευές για να διαβαστούν κάθε φορά και από έξι γράμματα της αλφαβήτου, περνάει λίγο αδιάφορα από το Λαζαροσάββατο και την Κυριακή των Βαΐων και κορυφώνεται μέσα από την υποβλητική ατμόσφαιρα της Εβδομάδας που αποκαλείται Μεγάλη. Αυτά δηλαδή για τότε που ήμουν παιδί, γιατί τώρα…

Το αιώνιο ερώτημα που τίθεται είναι αν δικαιούμαστε να μετέχουμε στη μυσταγωγία της Μ. Εβδομάδας, αν δεν «πιστεύουμε». Αν είναι ηθικό να απολαμβάνουμε το σαγηνευτικό αυτό θρησκευτικό φολκλόρ της (προ)πασχαλινής τελετουργίας, όταν δεν είμαστε διατεθειμένοι να δοκιμάσουμε ψυχικά και πνευματικά τον εαυτό μας. Η απάντηση, βέβαια, εναπόκειται προσωπικά στον καθένα.

Κάποιοι προσμένουν με αδημονία την Ανάσταση, γιατί η ώρα της σημαίνει και την ώρα της κοκορετσολιχουδιάς. Άλλοι τούς αρκεί να επισκέπτονται γραφικά μοναστήρια, να φωτογραφίζουν Επιτάφιους, να κρατάνε λευκά κεριά. Υπάρχουν εκείνοι που συνδέουν την περίοδο αυτή με τη νηστεία, υποβάλλοντας τον εαυτό τους σε μια σωματική αναστάτωση με σκοπό την προετοιμασία ή την εξ’ ολοκλήρου υποκατάσταση μιας αντίστοιχης ψυχικής. Οι ταπεινά θρησκευόμενοι που θέτονται σε μια κατάσταση βουβής «ημιλειτουργίας» επηρεαζόμενοι από το μουντό τέμπο που ορίζει η Μ. Πέμπτη. Οι ζηλωτές που ακολουθούν κατά γράμμα τα Πάθη, ματώνοντας τον εαυτό τους παράλληλα με τις πληγές του Κυρίου τους. Και κάποιοι που, πιστοί, άθεοι ή αγνωστικιστές, μετέχουν θερμά στα δρώμενα, διότι πιστεύουν ότι η όποια αναζήτηση του όποιου δημιουργού είναι ουσιαστικά κομμάτι της αναζήτησης του ίδιου τους του εαυτού.

Πάντα ήθελα να φτιάξω ένα sticky post. Ένα post δηλαδή που μένει στην 1η σελίδα του site ανεξάρτητα από τις όποιες προσθήκες. Αυτό, λοιπόν, θα ‘ναι το sticky post μου για μια (Μεγάλη) εβδομάδα. Και κάθε μέρα θα ενημερώνεται με κάτι προσωπικά σχετικό με τη μέρα – όχι απαραίτητα (μάλλον ελάχιστα) θρησκευτικό. Όσοι πιστοί προσέλθετε.

———————————————-

Μεγάλη Δευτέρα. Οι μόνοι που βρίσκουν κάτι ενδιαφέρον σε αυτή τη μέρα είναι οι μαθητές, καθώς είναι η πρώτη τους αργία. Κατά τα άλλα, όλα μοιάζουν με το αναγνωριστικό ξεκίνημα ενός πολλά υποσχόμενου ποδοσφαιρικού τελικού. Οι θεατές ξέρουν ότι οι σπουδαίες στιγμές του αγώνα είναι μπροστά τους, αλλά δε βιάζονται να τις ζήσουν. Καλά καλά δεν έχουν βολευτεί ακόμα στις θέσεις τους κι ούτε καν το σακουλάκι με τα σπόρια δεν έχουν ανοίξει. Το ίδιο ισχύει και για τις ομάδες. Οι παίκτες δοκιμάζουν τα πόδια τους, ψάχνουν το σχηματισμό τους, αποφεύγουν τα βαριά μαρκαρίσματα και τα υπερβολικά επιθετικά ανοίγματα. Όλο αυτό έχει ως αποτέλεσμα μια βραδινή εκκλησιαστική ακολουθία ήπιων τόνων χωρίς καμιά εξτραβαγκάτζα να τραβάει το ενδιαφέρον. Όπως και να ΄χει, κάθε 1ο βήμα ταξιδιού έχει την αυταξία του, ακριβώς γιατί είναι το 1ο βήμα ενός ταξιδιού.

———————————————-

Μεγάλη Τρίτη. Για κάποιο βυζαντινοψαλτικοιερατικό λόγο το τροπάριο της Κασσιανής θεωρείται σπουδαίο, και δεν έχω καμιά διάθεση να το αμφισβητήσω. Αυτό που αμφισβητώ είναι η ομαδική ταύτιση των πιστών με τη σπαρακτική εξομολόγηση μιας «αμαρτωλής» που συντετριμμένη από τα κρίματά της ταπεινώνει τον εαυτό της. Το πρωτόκολλο κάνει ό,τι μπορεί για να υποβάλει την ταπεινότητα αυτή στο ποίμνιο: φώτα χαμηλώνουν, χορωδιακά σχήματα επιστρατεύονται, ο ψαλμός είναι αργός και θεατρικός. Θεατρική θεωρώ ότι είναι και η ανταπόκριση των εκκλησιαζόμενων, τι τα θέτε, είναι δύσκολο να είσαι ταπεινός, είναι δύσκολο να είσαι ενάρετος (δεν εννοώ χωρίς αμαρτίες), είναι δύσκολο να είσαι αγαπάτε-αλλήλους. Αν μη τι άλλο, η χριστιανική διδαχή δεν είναι και το πιο εύκολο πράμα για να ακολουθηθεί

Το τροπάριο του μπλογγιανού

Κύριοι, ο εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών ανήρ, την εμήν αισθόμενος κενότητα
ψηφιακού κοντυλοφόρου αναλαβών τάξιν, μελάγχων κείμενα σοι προ του ιστολογίου τούτου κομίζει.

Οίμοι! λέγων, ότι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ομολογίας,
ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της συγγραφής.

Δέκται μου τας πηγάς των κειμένων, δυφία διεξαχθέντα τη των παλμών εναλλαγήν
κάμφθητί μοι προς τα πτερίσματα της καρδίας, ευλογούντες οι διαδικτύου χρήσται τω ευδοκίμω ακολουθιών.

Καταδοξάζω τα εσώτερά σοι ιστολόγια, στηρίξω τούτα δε πάλιν τοις του νοός μου βοστρύχοις
ων εν τω σφαίρα τρολίων το δειλινόν κρότον τοις τιμίοις σχολίοις αναγνωσθέντων, τω φόβω εκρύβησαν.

Αμαρτιών μου βουβών τα πλήθη και ιδεών αβύσσους τίνες μεθέξετε, ψυχοαναγνώσται;
Μη με τον μπλόγγηρ παρίδητε, οι αμέτρητον έχουσι το αρέσκειν.


———————————————-

Μεγάλη Τετάρτη. Ως παιδί η μόνιμη απορία μου ήταν γιατί στη νηστεία επιτρέπεται η ελιά και όχι το λάδι. Η απάντηση ήταν απλή, αλλά κανείς δεν ήθελε να μου τη δώσει: ΚΑΤΟΧΗ! Μόνο αν έχεις ζήσει κατοχή καταλαβαίνεις πόσο πολύτιμο αγαθό είναι το λάδι και γιατί η δοκιμασία στέρησης που ονομάζεται νηστεία υπαγορεύει τον αποκλεισμό του. Σε κάνει να αναρωτιέσαι αν η πτώση μας, ως Ελλάδα, θα είναι προπαρασκευαστικά σταδιακή (ξεχνώντας πρώτα το cabrio, μετά το iphone, μετά το φροντιστήριο, μετά το παντεσπάνι κοκ) ή αν θα ‘ναι τόσο σοκαριστικά απότομη που θα μας γκρεμίσει με μιας στα επίπεδα αναζήτησης λαδιού και ψωμιού. Μόνο που δυστυχώς για κάποιους συμπολίτες μας αυτό συμβαίνει ήδη.

Μέρα τέλεσης (Ευχέλαιο) αλλά και αποσαφήνισης (ημερ. εκλογών) μυστηρίων. Αυτό που παραμένει μυστήριο είναι η προεκλογική επικοινωνιακή πολιτική των κομμάτων.

Πανελλήνιο Γαμοσοσοσιαλιστικό Κίνημα. Ξαναμαναευαγγελίζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο συμβίωσης με το λαό. Η -παρά την κρίση- συνέχιση του εθίμου για χάρισμα δώρων στα νέα ζευγάρια εμπνέει το βασικό του σύνθημα που είναι: «(δωρο)επιταγές υπάρχουν».

Νέα Βαφτισοκρατία. Διεκδικεί με αξιώσεις τη θέση του 1ου κομματομυστηρίου, καθώς παρατηρούνται ουκ ολίγα διαζύγια από το ΠΑΓΟΣΟΚ. Σθεναρά αποφασισμένοι να εξαφανίσουν ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ το μνηνόνιο – ξαναβαπτίζοντάς το, τόσο απλά, σε «αναγκαιοκακόνιο».

Συνασπισμός της Ριζευχελαίας Αριστεράς. Μέσα από συνεχείς διαφωνίες σχετικά με το αν ανήκει στη Μέση της Αριστεράς ή στην Αριστερά της Μέσης, ζει στη σκιά των 2 μεγάλων κομματομυστηρίων. Φέτος εύχεται και πιστεύει ότι ήρθε η ώρα της γιγάντωσης.

Καταθειομάρξ Κομμουνιστική Ευχαριστία. Ενάντια στο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο που καπηλεύεται την υπεραξία της εργατιάς, σαλπίζει τον αγώνα για λαϊκή πάλη σε μια κοινωνία που όλοι θα κοινωνούν από τον ίδιο άρτο και οίνο.

Λαϊκός Ιεροσυνορθόδοξος Συναγερμός. Οι αυτοπροσδιοριζόμενοι απεσταλμένοι ως σωτήρες της χώρας. Η τελετή μύησης των ψηφοφόρων τελείται δι’ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν – εξού και χειροτονία – εξού και «χέρι χέρι με τον Παπατζαφέρη».

Δημοκρατική Χρισμαριστερά. Δυναμική νέα είσοδος κομματομυστηρίου που διεκδικεί το χρίσμα του επικεφαλής των αριστερών δυνάμεων. Δεν αποκλείει τη σύμπλευση με άλλα μυστήρια (πχ τα νεοβαπτίσια).

Ανεξάρτητοι εξομολογημένοι Έλληνες. Νεότευκτος σχηματισμός που καλεί σε ομολογία αποτυχίας τους παλαιοκομματικούς. Την ίδια στιγμή η ιδεολογία του κόμματος παραμένει -λες και εξομολογημένο- επτασφράγιστα κλεισμένο μυστικό.

———————————————-

Μεγάλη Πέμπτη. Ως πρόσκοπος υπήρξα Σαμιαμίδι. Δεν εννοώ ότι ανήκα στην ενωμοτία «Σαμιαμίδια» (για όσους ξέρουν τι είναι ενωμοτία), αλλά ότι ήμουν τόσο μικροκαμωμένος που με φωνάζαν «Σαμιαμίδι». Το βράδυ παρατασσόμασταν στους διαδρόμους της Εκκλησίας για να καθοδηγούμε κάπως την κίνηση των πιστών. Η πιο τιμητική θέση ήταν εκείνη της «Πύλης» – δύο από μας σε ρόλους άτεγκτων πορτιέρηδων σταύρωναν τα κοντάρια τους και ήλεγχαν το πόσα άτομα επιτρέπεται να προσεγγίζουν τον Εσταυρωμένο. Ήμουν, όμως, Σαμιαμίδι, κι έτσι ποτέ δεν έγινα πορτιέρης, και αυτή θαρρώ είναι μια από τις αιτίες για ένα σωρό φυτρωμένα στον ψυχισμό μου κόμπλεξ (δε θέλει και πολύ ο άνθρωπος). Μετράω: κόμπλεξ με τη σκληράδα, την αποφασιστικότητα, το σεβασμό, τους πορτιέρηδες, τις πόρτες, τα μπαράκια κλπ). Κατά τα άλλα, είχε πλάκα χρόνο με το χρόνο να εξασκώ το πόσο καλά θυμάμαι τις ρήσεις από τα 12 Ευαγγέλια. Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί;

Αστικοθρησκευτικός μύθος Νο1: το βράδυ αυτό τα μπαράκια παίζουν μόνο σοβαρή/πένθιμη μουσική. Ναι, ίσως, κάποτε, όταν δηλαδή το μόνο μπαράκι που υπήρχε στο χωριό ήταν το καφενείο που ανέβαζε την ένταση στο συντονισμένο με το «Τρίτο Πρόγραμμα» ραδιόφωνο. Γιατί στις μέρες μου το μόνο «σοβαρό» τραγούδι που παίζανε ήταν κανά σλόου της Μαντόνα, άντε και το Like a Prayer, ένεκα του κλίματος. Κατά τα άλλα, χαζοπόπ χαζοπόπ και για ξεκάρφωμα κανά βλαχορόκ.

Μετά την Ακολουθία οι πιο ανήσυχες καλλιτεχνικές ψυχές παρέμεναν στην Εκκλησία για να προετοιμάσουν τον Επιτάφιο. Έμπλεα από σεβασμό τα κοριτσοαγορόπουλα της γειτονιάς στολίζαν με λουλούδια τον Επιτάφιο, ενώ παράλληλα επιδιδόντουσαν σε φοβερό μουχαμπέτι: αστεία, γέλια, ιστορίες, άγουρα οφθαλμικά παιχνίδια. Το κλου της μακράς αυτής νύχτας ήταν η επίσκεψη στο μόνο ανοιχτό σουβλακοταβερνείο: «-Μα τι θα φάμε εκεί; Νηστεύω.» «-Τι σε νοιάζει; Ψωμί, χωριάτικη και τηγανητές πατάτες». «-Εε, άμα έχει τηγανητές». Ααα, η παροιμιώδης ολιγάρκεια του Έλληνα.

———————————————-

Μεγάλη Παρασκευή. Αστικοθρησκευτικός μύθος Νο2(*): απόψε πάντα ψιχαλίζει ή βρέχει. Μούσια! Φυσικά, Απρίλης είναι, ο καιρός ακόμα άστατος είναι, ε, όλο και καμιά ψιχάλα θα πέσει κάπου στην Ελλάδα κάποια στιγμή της εβδομάδας. Αλλά το συλλογικό θρησκευτικό υποσυνείδητο μαζεύει τις όποιες αυτές σκόρπιες βροχές και τις κατηγοριοποιεί κάτω από την ταμπέλα «τη Μ. Παρασκευή πάντα βρέχει».

Το σημερινό προσωπικό μου παραμύθι έχει σχέση με τους φαντάρους που συνόδευαν τον Επιτάφιο πιάνοντας με κείνη την παράξενη λαβή τον οπλισμό τους (υπό μάλης). Στα παδικά μου μάτια φάνταζαν τότε τεράστιοι, σωματαράδες, άψογα ντυμένοι και εμφορούμενοι από συγκίνηση και δέος για την ιερή αποστολή τους. Μόνο όταν έφτασε ο καιρός που κατετάγηκα κι εγώ ανακάλυψα ότι οι πιο πολλοί από αυτούς (δηλ. όλοι) σκυλοβρίζανε την ώρα και τη στιγμή που «προσφέρθηκαν» για το μεγαλοπαρασκευιάτικο άγημα, καθώς θα ξόδευαν δυο ώρες σιδερώνοντας τα χακί τους, θα επέστρεφαν στο στρατόπεδο κατάκοποι, το συσσίτιο θα είχε τελειώσει και θα φεύγαν σφαίρα νηστικοί για τη βραδυνή σκοπιά τους. Με μόνο αντίβαρο σε όλα αυτά -που δεν είναι και λίγο βέβαια- ότι μετά από ένα μήνα έγκλειστης αρρενωπότητας επιτέλους στον αμφιβληστροειδή τους θα σχηματίζονταν θηλέων είδωλα. Από κοπέλες όμορφες και περιποιημένες που ενίοτε μετατρέπουν τη Θεία κηδεία σε πασαρέλα.

Η ζωή είναι επιβλαβής αν θα είναι ασεβής

Η ζωή είναι επιβλαβής για να είναι ασεβής

Το ανεκπλήρωτο όνειρο: σύμφωνα με το Mitro (το περιοδικό των Ιερών Μητροπόλεων), ένα από τα είκοσι πράγματα που πρέπει να κάνει ο άντρας πριν αποδημήσει στον Κύριο: να έχει κουβαλήσει Επιτάφιο. Αλλά εγώ ήμουν Σαμιαμίδι(*). Και δίσταζα. Και έτρεμα στην ιδέα την ώρα που θα αλλάζω τον προηγούμενο, θα μου φύγει από τον ώμο και θα πέσει και θα στιγματιστώ για πάντα ως το Σαμιαμίδι που του ‘πεσε ο Επιτάφιος. Προσθέστε 3-4 κόμπλεξ επιπλέον(*).

(*) βλ. και Μ. Πέμπτη

———————————————-

Μεγάλο Σάββατο. Το πρωί ξεκινάει με το καλοφορεμένο εκκλησίασμα να σπεύδει να κοινωνήσει. Μια ένεση αγνότητας και συγχώρεσης για πόσην ώρα άραγε; Μέχρι το πρώτο ζευγάρι ωραία πόδια, μέχρι την πρώτη μη κομμένη απόδειξη (χμ, είναι η φοροδιαφυγή αμάρτημα;), μέχρι το πρώτο γερμανικό υποβρύχιο. Ένα γνωμικό του Πάσχα λέει ότι ποτέ δεν πρέπει να πηγαίνεις να κοινωνήσεις οδηγώντας. -Γιατί; Τι σχέση έχει; Γιατί ξεκινώντας το αμάξι αμέσως μετά την Εκκλησία και καθώς θα διασταυρώνεσαι με τον άσχετο που παραβιάζει το στοπ, που δε βγάζει φλας, που φρενάρει απότομα, θα αναγκαστείς να βρίσεις και τσουπ, εξαφανιζόλ η Θεία Ευχαριστία.

Γενικά, η μέρα αυτή είναι λίγο άχαρη. Η θλίψη των δύο προηγούμενων ημερών έχει υποχωρήσει κι έχει δώσει τη θέση της στην προσμονή για το θαύμα, το Ανέστη, τα πυροτεχνήματα, το κοκορέτσι. Τίποτα συνταρακτικό δε συμβαίνει, ο καιρός είναι και πάλι καλούτσικος μετά τη βροχή της προηγουμένης (χα), κόσμος ξανα(;)ξεχύνεται στα καφέ, τα μάρκετ σφύζουν για τα ψώνια της τελευταίας ώρας. Αν η Μ. Εβδομάδα ήταν διάγραμμα ροής, τότε το Σάββατο θα ΄ταν απλώς ένα βελάκι μετάβασης από την Παρασκευή στην Κυριακή, από το άφατο πένθος στη φρενήρη χαρά, από το σκοτάδι στο φως, από την καταδίκη στη λύτρωση.

Κι αν η Μ. Εβδομάδα ήταν, ας πούμε, δωμάτια πολυώροφου ξενοδοχείου; Τότε η Δευτέρα θα ήταν το χωλ εισόδου, η Τρίτη θα ήταν η αίθουσα μασάζ στο υπόγειο, η Τετάρτη το μπαρ της βεράντας στον ημιόροφο, η Πέμπτη η πτέρυγα με τις 12 αίθουσες συνάθροισης ομάδων υποστήριξης, η Παρασκευή ο όροφος με τα γραφεία ημιχρεοκοπημένων εταιρειών, και το Σάββατο το λόμπι αναμονής με το ασανσέρ που βγάζει στην ταράτσα/Κυριακή του 33ου όπου σου χαρίζεται απλόχερα μια ήλιολουστη θέα της θάλασσας για να ανοίξει η καρδιά σου.

———————————————-

Βράδυ Ανάστασης. Ξέχωρα από το βαρύ θρησκευτικό φόρτο η βραδιά στα μάτια μου νοστιμεύει από 3 μαθηματικές κατανομές.

Κατανομή 1η: οι πλανόδιοι πωλητές λαμπάδων. Τους βλέπεις. Δεν μπορείς να τους αποφύγεις. Όχι στις 11 το βράδυ, αλλά από τις 11 το πρωί. Έχουν πιάσει όλα τα πόστα γύρω από την Εκκλησία. Πιστοί σ’ έναν άτυπο κανονισμό, όποιος καταλάβει ένα πεζοδρόμιο το έχει δικό του για όλη την ημέρα – και απαγορεύεται σε άλλον να πλησιάσει στα 10 μέτρα. Εσύ θα βγεις για καφέ, θα γυρίσεις, θα πας για ψώνια, θα φας, θα κοιμηθείς, θα κάνεις την απογευματινή βόλτα σου κι εκείνοι θα είναι πάντα εκεί μπροστά σου να κάθονται σε μια πλαστική καρέκλα και να σου προσφέρουν λευκά κεριά. Κουράζεσαι μόνο που τους βλέπεις. Φαντάσου εκείνοι! Και σκέπτεσαι. Είναι η ανέχεια, η διαστροφή ή έτσι βγαίνει το μεροκάματο; Είδος κατανομής: περιμετρικά αμετάβλητα διάσπαρτη.

Κατανομή 2η: η διάδοση του ιερού φωτός. Κάθε φορά αναρωτιέμαι σε πόση χρονική ώρα από το Δεύτε λάβετε φως θα ανάψει η δική μου λαμπάδα. Και σε πόση ώρα θα έχουν ανάψει όλα τα κεριά. Ποιος είναι ο μέσος χρόνος; Και από πόσα κεριά θα περάσει η φλόγα μέχρι να φθάσει στο κερί του καθενός; Πόσα είναι τα μέσα βήματα; Ποιοι ευτυχείς θα είναι οι πρωταθλητές της μετάδοσης; Και ποιοι εκείνοι οι άτυχοι που δε θα βρουν καμιά σβηστή λαμπάδα για να μεταδώσουν την ιερότητα; Η μετάδοση είναι του τύπου «από-έναν-σε-πολλούς» και φαίνεται να γίνεται ταυτόχρονα μόνο που στην πραγματικότητα γίνεται (πολύ γρήγορα) σειριακά. Είδος κατανομής: διαφωτιστικά προσεγγιστικά εκθετική.

Κατανομή 3η: τα πυροτεχνήματα. Όχι η διασπορά ενός πυροτεχνήματος στον ουρανό μετά το σκάσιμο, αλλά η διασπορά τους στη γενική εικόνα του ουρανού της πόλης. Θα στήσω μια ευρυγώνια κάμερα στο λόφο έξω από την πόλη. Θα κινηματογραφεί συνέχεια από τις παρά 10 ως τις και 10. Και καθώς μια μια Εκκλησία με το δικό της ρολόι θα σημαίνει Ανάσταση θα σκάνε και τα αντίστοιχα πυροτεχνήματα πάνω από το δικό της ουρανό. Θα κάνω μετά editing το video, προσθέτοντας δίπλα στα σκασίματα το όνομα του κάθε Ναού (Άη Γιώργης κλπ) και μετά, βέβαια, θα παίξω στο χ10 το βίντεο για να γίνει ένα δίλεπτο και θα φτιάξω ένα ωραίο timelapse. Είδος κατανομής: χρονικά ομοιόμορφα διάσπαρτη.

Μια που το ‘φερε η κουβένα, τα ερασιτεχνικά πυροτεχνήματα ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΗΛΙΘΙΟ ΕΘΙΜΟ που μόνο επικινδυνότητα κομίζει στην ημέρα. Και οι δικαιολογίες πέρι της φύσης του ανθρώπου που έλκεται από το εντυπωσιακό, το αδρεναλούχο, το έξω από τα συνηθισμένα είναι εντελώς καταγέλαστες. Ας σπάσει ο καθένας όπως θέλει το κεφάλι του, να ΄ναι όμως σε μια έρημο μόνος χωρίς τον κίνδυνο να την πληρώσει άλλος για τη δική του ανόητη τρέλα και ανικανότητα.

Και τώρα ο μαθηματικός τύπος που περιγράφει το πολύ συγκεκριμένο εκείνο 5λεπτο.

EASTER CULMINATION = HUNDREDS + MIRACLE + FIREWORKS – (HUNDREDS – 20)

———————————————-

Κυριακή του Πάσχα. Επιτέλους! Η μέρα που όλοι περιμέναμε. Η μέρα που η Ελληνορθοδοξία αστράφτει όσο καμιά άλλη. Η μέρα που η ελπίδα επανέρχεται και καταυγάζει καρδιές, πνεύματα και σ(τ)ώ(ο)ματα.

Ως φύσει βαρύθυμος δεν έχω και πολλά επιπλέον να σημειώσω. Χαίρομαι που όλοι γλεντάνε, αλλά ως εκεί. Είναι φορές -όπως η φετινή- που ο κόσμος χρειάζεται πράγματι ένα καλό γλέντι. Αν και ακόμα η πλειονότητά μας δεν έχει φθάσει ακόμα στο σημείο ΜΔΔ (μη δυνατότητας και μη διάθεσης διασκέδασης), είναι κάτι που μάλλον δε θα αργήσουμε να βρούμε μπροστά μας. Οπότε σήμερα ας φάμε κι ας πιούμε κι ας χορέψουμε.

Ό,τι αξίζει από ολόκληρη τη μέρα, για μένα τουλάχιστον, είναι η Δευτερανάσταση. Μια τόσο ιδιαίτερη λειτουργία που εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τη χαρά Εκκλησίας και εκκλησιάσματος για το γεγονός που αποτελεί τον πυρήνα της πίστης τους: την Ανάσταση του Κυρίου. Η λειτουργία είναι μία και μοναδική σε επίπεδο Μητρόπολης και εκεί συγκεντρώνονται ιερείς από όλες τις ενορίες. Ενδύονται τα εορτινά, λευκά τους άμφια, αλληλοφιλιούνται και ψάλλουν πανηγυρικά όλοι μαζί το Χριστός Ανέστη, παρακινώντας τους πιστούς να πράξουν το ίδιο. Εκείνοι με τη σειρά τους ανάβουν τις λαμπάδες της προηγουμένης, αυτές που κρατούσαν κατά την αγγελία της ζωοποιούς είδησης και βροντούνε τα στασίδια του Ναού. Οι πολυέλαοι κουνιούνται, δεν ξέρω γιατί, αλλά είναι εντυπωσιακό, ίσως για να τονιστεί ότι άπασα η γη σείεται από το χαρμόσυνο νέο της Ανάστασης. Και τα ευαγγέλια διαβάζονται σε ένα σωρό γλώσσες για να δηλωθεί ίσως η εξάπλωση του υπέρτατου αυτού νέου σε όλη την οικουμένη.

Αν δεν κάνω λάθος, η Δευτερανάσταση λέγεται και Εσπερινός του Πάσχα ή Εσπερινός της Αγάπης. Απόλυτα εύστοχο. Μέσα από μια παρατεταμένη περίοδο νηστείας, κατήφειας, θλίψης, κούρασης, απαισιοδοξίας ένας νέος ήλιος έχει ανατείλει – οι ακτίνες του ζεσταίνουν και δείχνουν για τους μεν χριστιανούς την προοπτική της μετά θάνατον ζωής, για τους δε ανθρώπους όλους τη δυναμική της αγάπης. Ακούγεται ηθικοπλαστικό, αλλά δεν έχει σημασία. Το σύμπαν είναι περίπλοκο στους φυσικούς νόμους του, η ηθική αρχή του, όμως, θα μπορούσε να είναι απλή. Μην λησμονιέται αυτό, ας πιστεύει ο καθένας ό,τι θέλει για τον Θεό, την τελική κρίση, τον άλλο κόσμο. Για τον κόσμο όμως τούτον δω, τον τωρινό, τον πεπερασμένο, τον ατελή, τον βάρβαρο μία είναι η οδός της αλληλοσωτηρίας (πέρα από θρησκείες και πολιτικές): εκείνη της αγάπης και της αλληλεγγύης.


Advertisements

One thought on “Εβδομάδα Μεγάλη

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s