Ένα κάποιο booker

(post ιστορικό)

image: Dusan Petricic for the Toronto Star

Πώς είναι άραγε να έχεις τέτοια γλωσσική και συλλογιστική ευφράδεια που τα κείμενά σου να ‘ναι τόσο ακριβολόγα όσο και οι μαθηματικοί ορισμοί; Που να περιγράφεις καταστάσεις τόσο στοχευμένα ώστε οι ελάχιστες σωστές λέξεις να αποφέρουν το μέγιστο νοητικό αντίκτυπο; Που να ανασύρεις τους κατάλληλους λεκτικούς προσδιορισμούς ώστε να χρωματίζεις με άνεση λεπτές αποχρώσεις βασικών συμπεριφορών;

Εγώ, βέβαια, από μόνος μου δεν ξέρω, διαβάζοντας όμως το The Sense of an Ending του Julian Barnes πήρα μια ΠΟΛΥ καλή ιδέα. Δε χρειαζόταν, βέβαια, το τελευταίο του έργο να βραβευθεί με το βραβείο Booker για να μάθει όλος ο κόσμος ότι ο Julian Barnes είναι ένας αριστοτέχνης του λόγου. Στην Ελλάδα τουλάχιστο, το Η Ιστορία του Κόσμου σε 10½ Κεφάλαια είχε γίνει σχεδόν καλτιά. To δε Ο Διανοούμενος στην Κουζίνα με άγγιξε βαθύτατα γιατί περιείχε στον τίτλο του και τους δύο διακαείς πόθους μου που ποτέ δε θα πραγματοποιηθούν: α. να γίνω διανοούμενος και β. να γίνω μάγειρας (ή να μαγειρέψω κάποτε ένα αυγό βρε παιδί μου).

Στο Ένα Κάποιο Τέλος ο Barnes παίζει με την ιδέα της μνήμης, πώς καταχωνιάζεται, πώς ανασύρεται, πώς επηρεάζει. Ένα σημερινό μαντάτο που αναφέρεται σε κάποιο στοιχειωμένο γεγονός υποχρεώνει τον κεντρικό χαρακτήρα, τον Τόνι, να θυμηθεί συμβάντα από το μακρινό παρελθόν και να αναμοχλεύσει παγιοποιημένες καταστάσεις στο παρόν. Η ιδιαιτερότητα που πλέκει ο Barnes είναι η αντιστροφή του διπόλου νεαρών και γηραλέων.

Οι πρώτοι, αν και άγουροι ηλικιακά, νιώθουν σίγουροι για τον εαυτό τους, επικεντρωμένοι στους στόχους τους, έτοιμοι να αρπάξουν τη ζωή. Άλλωστε, time is on their side.

Οι δεύτεροι, αν και κάτοχοι του δώρου της εμπειρίας, ανακαλύπτουν ότι προδίδονται από τη λήθη, αμφισβητούν τα κίνητρά τους, μια ομίχλη καλύπτει όσα θεωρούν ότι έχουν πράξει κι όσα θεωρούν συνετό πλέον να πράξουν.

Όλα είναι Ιστορία, αλλά τι; ιστορία που συνέβη; που νομίζεις ότι συνέβη; που ελπίζεις ότι συνέβη; που εύχεσαι να είχε συμβεί; ή που θα συνέβαινε αν είχες άλλη μια ευκαιρία; Αλλά όχι. Μπορεί να υπάρχουν ποτάμια που κάποτε η ροή τους αντιστρέφεται, αλλά η Ιστορία ποτέ δεν έχει πισωγυρίσματα. Γι΄αυτό ζεις και δρας κάθε μέρα ως να ΄ναι η μέρα που μετράει πιο πολύ απ’ όλες. Ζεις κάθε μέρα σα να ΄ναι η πιο σημαντική, η πιο προσωπική, η πιο αναπόφευκτα εσωστρεφής, αυτή που κοιτάς μέσα σου να δεις ποιος είσαι και πού πας, ζεις με άλλα λόγια κάθε μέρα σαν να είναι Κυριακή.

———————————————-

Πώς θεωρούν την Ιστορία οι ήρωες του βιβλίου στην εφηβική τους ηλικία;

Ιστορία είναι τα ψέμματα των νικητών.(Γουέμπστερ)

Ιστορία είναι οι αυταπάτες των ηττημένων.(Χαντ)

Ιστορία είναι ένα άψητο σάντουιτς με κρεμμύδι.(Κόλιν)

Ιστορία είναι η βεβαιότητα που δημιουργείται στο σημείο όπου οι ατέλειες της μνήμης συναντούν τις ανεπάρκειες της τεκμηρίωσης.(Φιν)

———————————————-

Απαντήσεις που με θλίβουν γιατί εγώ στην ίδια ηλικία το μόνο που είχα απαντήσει ήταν: Ιστορία είναι το μάθημα που κάνουμε με την κ. Χατζηποδαράκη.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s