η χαρά του κήπου: νέο κλαδί

(post μεγαλεπήβολο (1/3). ένα εν τάχει, αδέξιο διήγημα βασισμένο σε μια ιδέα του Σταύρου)

Ο Τζέρι σηκώθηκε αγουροξυπνημένος και μ’ ένα φοβερό πονοκέφαλο. «Πρέπει να σταματήσω κάποια στιγμή τα βραδινά μεθύσια» παρατήρησε για πολλοστή φορά εκείνο το χρόνο. Όπως κάθε πρωί, έσκισε μηχανικά το χαρτάκι της προηγούμενης ημέρας από το ημερολόγιο τοίχου για να διαβάσει το quote της επόμενης. «Κάθε καλή μουσική πρέπει να είναι μια ανακάλυψη (Les Baxter)… Μαλακίες»! Πήγε να στρίψει, αλλά το βλέμμα του καρφώθηκε στην ημερομηνία. «21 Οκτωβρίου. Τι λες τώρα; 21 Οκτωβρίου, τι ….και πόσο; 2016; Τι λες τώρα; 10 χρόνια;!»

Μια ιδεατή γλαφυρή κινηματογραφική ταινία άρχισε να προβάλλεται στο μυαλό του Τζέρι αναπαριστώντας τα γεγονότα εκείνης της εποχής, αλλά η εσωτερική του μηχανή μάσησε και τσαλάκωσε το φιλμ από τους τίτλους έναρξης κιόλας – το μυαλό του Τζέρι είχε καεί από τις καταχρήσεις των τελευταίων ετών. «Θα χρειαστώ βοήθεια» σκέφτηκε και ανέσυρε από τη βιβλιοθήκη το άλμπουμ με τις «πράσινες» φωτογραφίες.

————————–

21 Οκτωβρίου 2006

Όλα ήταν έτοιμα για την πρόβα. Τα όργανα στη θέση τους και το μόνο που απέμενε για να αρχίσουν ήταν να τα πάρουν τα χέρια τους. Είχαν αποφασίσει ότι αυτή θα ήταν η τελευταία τους προσπάθεια. Μια σειρά από καμιά δεκαριά πρόβες μπας και ανακαλύψουν τον ήχο που θα τους έσωζε από την ανυποληψία, μια εμφάνιση ό,τι-βρέξει-ας-κατεβάσει στο τοπικό κλαμπ για τον ετήσιο διαγωνισμό του περιοδικού MusiChanges και αυτό θα ήταν. Μετά από 7 χρόνια άοκνων άλλα άκαρπων προσπαθειών δεν είχε νόημα να συνεχίσουν τώρα που ο αρχικός υπερχειλίζων ενθουσιασμός άρχιζε να υποχωρεί. Όχι ότι ήταν και τελείως άσχημα. Είχαν φτιάξει ένα σχετικό όνομα στο Πίτμπεαρλ (αλλά μόνο εκεί) και αυτό, βέβαια, συνεπαγόταν τσάμπα ποτά σε ορισμένες μπυραρίες και τσάμπα γυναίκες σε ορισμένες συναυλίες. Αλλά τα ευκαιριακά μεθύσια και γαμήσια δεν μπορεί να ήταν το καύσιμο για μια ουτοπική επιμονή. Αν το μουσικό στερέωμα δεν είχε θέση γι΄αυτούς δεν υπήρχε λόγος να συνεχίσουν να προσπαθούν να το διαρρήξουν για να τρυπώσουν κι αυτοί σε κάποια γωνιά.

Ο Τζέρι ρύθμισε επιμελώς το ολοκαίνουριο γιαπωνέζικο του σύνθι. Το είχε παραγγείλει πριν οριστικοποιήσουν (σε μια θυελλώδη καίτοι προδιαγεγραμμένη συζήτηση) το χρονικό ορίζοντα πέρατος των προσπαθειών τους, αλλά δεν ένιωθε ότι ήταν χαμένα λεφτά. Ακόμα κι αν σταματούσαν τη συλλογική πορεία, η αγάπη του για τη μουσική δεν έπαυε, τα πλήκτρα ήταν το πάθος του, θα προσπαθούσε να ανελιχθεί με προσωπικές συνθέσεις, ίσως γινόταν ο αφανής παραγωγός σε κάποιο νέο συγκρότημα, μετά τα σαράντα του θα μπορούσε να βγάζει κι ένα καλό μεροκάματο σε εστιατόρια και ξενοδοχεία, άλλωστε ένα καλό σύνθι έχει πάντοτε ισχυρή μεταπωλητική αξία. «Άντε να ξεκινάμε καμιά ώρα», φώναξε στους άλλους και όλοι στάθηκαν στα πόστα τους.

Ο Τζέρι γυρτός πάνω στα πλήκτρα, ο Τόνι να γρατζουνάει την κιθάρα, ο Μάικ να χτυπιέται στη ντραμς, ο Φίλιπ πίσω από το μπάσο και το μικρόφωνο. Για ζέσταμα ξεκινήσαν με μια χαλαρή διασκευή του Come Together των Beatles – μετά από αρκετές δικές τους συνθέσεις κι ακόμα ένιωθαν πιο άνετα με αυτό, άλλωστε ήταν το τραγούδι που είχαν παίξει περισσότερες φορές από ο,τιδήποτε. Δυναμική και τυφλά συμπαγής εκτέλεση, όπως κάθε φορά, τα δάχτυλα ξεμούδιασαν, τα πόδια ξεσκούριασαν, η φωνή βρήκε τον προσανατολισμό της. Ανεπαίσθητα ξεφύλλισαν όλοι τις παρτιτούρες που είχε μοιράσει ο Τζέρι με το νέο τους τραγούδι – όχι ότι ξέραν να διαβάζουν και νότες δηλαδή. Το ‘χαν προβάρει όλοι κατά μόνας, αλλά τώρα θα ήταν η πρώτη τους ομαδική εκτέλεση. «Ξεκίνα Μάικ», φώναξε ο Τζέρι, και κείνος χτύπησε τις μπακέτες δίνοντας το εναρκτήριο λάκτισμα.

Η Μαίρη άκουγε με προσοχή. Ντυμένη με ένα μάλλινο μακρύ πουλόβερ που σκέπαζε τα πόδια της καθώς τα είχε ανεβάσει πάνω στην πολυθρόνα, ακουμπώντας πάνω τους μια κούπα ζεστό καφέ. Μόλις τελείωσε το τραγούδι επιδοκίμασε: «Καλόοοο, μαλάκες. Τζέρι πού τη βρήκες αυτή τη γαμάτη μελωδία; Λίγο ασυντόνιστο, βέβαια, αλλά λες κι έχει μια ζεστή γλύκα που σε τυλίγει. Ροκ μελωδικό και αναζωογονητικό. Καλόοο. Χα, κοιτάξτε, μέχρι και το μπουμπούκι στο βιβλιοθήκη πετάρισε»! Γέλασαν. Είχε δίκιο σε όλα. Η Μαίρη ήταν η κοπέλα του Φίλιπ. Σπούδαζε στην Καλών Τεχνών και πάντοτε ήταν παρούσα στις πρόβες τους σχολιάζοντας τις προσπάθειές τους με αγάπη αλλά και στόμφο, σα να έδινε διάλεξη για τη Μόνα Λίζα σε ένα τσούρμο βουνίσιων αγροτόπαιδων. Εκείνη την ώρα μπήκε μέσα καθυστερημένα και η Τζοάνα, η «μεγάλη αδελφή» του συγκροτήματος, συμφοιτήτρια, συγκάτοικος και περιστασιακή ερωτική παρτενέρ όχι αποκλειστικά ενός μέλους της μπάντας. Το άρωμα και η μορφή της διαχύθηκε στον αέρα προκαλώντας ρίγος σε κάποια αντρική ραχοκοκαλιά και φώναξε: «αγαπούλες μου, τι έχασα;, για να το ξανακούσω, κι αυτά τα τριαντάφυλλα είναι για τα γενέθλια του Τόνι. Χρόνια πολλά ερικλαπτονά μου».

Φίλησε τον Τόνι, τοποθέτησε τα νιόφερτα μπουμπούκια σε κάποιο ράφι και στρώθηκε δίπλα στην Μαίρη. Η μπάντα ξαναξεκίνησε το ίδιο τραγούδι, μα καθώς βρισκόταν στο 2ο κουπλέ, ο Τζέρι σταμάτησε κοκαλώνοντας τα δάχτυλά του σε κάποια στριγγλιάρικη λα δίεση: «μα, τι στο διάολο; κοιτάξτε τα λουλούδια, ΤΩΡΑ»! Τα όργανα σταμάτησαν ασύγχρονα σα βαριεστημένο στρατιωτικό άγημα και όλοι κοιτάξαν το βάζο: ένα ένα μπουμπούκι άνοιγε με τη σειρά του δειλά τα πέταλά του. «Ε, τι;», ρώτησε ο Φίλιπ. «Δε βλέπεις; Συμβαίνει πάλι. Τα μπουμπούκια». «Χέσε μας, ρε Τζέρι. Γι’ αυτό σταμάτησες»; «Τι συμβαίνει ρε παιδιά»; «Τα λουλούδια! Ανοίγουν! Λες κι αναταποκρίνονται στο τραγούδι μας». «Χα, ρε συ μαλάκα Τζέρι, πόσες φορές σου ΄χω πει να μην καπνίζεις χόρτο πριν τις πρόβες; Άσε τις μαλακίες και πιάστο από εκεί που το άφησες». «Μια στιγμή. Δείτε και το μπονσάι. Θα έπαιρνα όρκο ότι ήταν πιο κιτρινισμένο το πρωί. Γλυκιά μου, Τζοάνα, είναι εύκολο να μας φέρεις άλλο ένα μπουκέτο; Το ανθοπωλείο αν δεν κάνω λάθος είναι στο διπλανό στενό». «Ρε συ, Τζέρι, σύνελθε. Βρέχει έξω». «ΟΚ πάω εγώ τότε». «Κάτσε ρε, αγόρι μου, θα πάω αν μου πει ακόμα ένας ότι είναι μαζί σου σ΄αυτή την κουλαμάρα. Άλλος; Κανείς; Το ‘ξερ…» Ο Μάικ σήκωσε την μπακέτα του: «είναι αλήθεια ότι εγώ και η ταλαιπωρημένη μου ντραμς πάντα κάνουμε γούστο μια αυθεντικά spooky ιστορία από την κρύπτη, οπότε…» Η Τζοάνα φόρεσε ανόρεχτα το μπουφάν της. Βγήκε έξω, καθώς η φωνή του Τζέρι έτρεχε να την προλάβει: «κοίτα να ‘χει ΚΑΙ μπουμπούκια ΚΑΙ ανθισμένα κι όχι μόνο τριαντάφυλλα!». Τα 16 λεπτά μέχρι την επιστροφή της κύλησαν με πειράγματα προς τον Τζέρι και τον Μάικ. «Ε, Μάικ, έχω ένα καλό θρίλερ στο σπίτι για σένα και την ντραμς σου. Αλλά κοίτα μην τρομάξει πολύ κι αύριο κρύβεται στα 3/4».

Η Τζοάνα μπήκε. Επανέλαβε τις ίδιες ανθοκομικές κινήσεις. -«Έτοιμοι»; «Έτοιμοι. Να βράσω μέσα». «Όχι ακόμα!», επενέβη ο Τζέρι. «Θα περιμένουμε πρώτα μισή ώρα. Βάλτε ράδιο, βάλτε tv, τραγουδήστε μια άρια. Αυτή τη φορά πρέπει να είμαστε σίγουροι». Κανείς δεν είχε διάθεση να αντιδικίσει. Η Μαίρη βάλθηκε να ξεφυλλίζει ένα περιοδικό τεχνολογίας με την Τζοάννα, ο Τόνι ζωγράφιζε μερικές ήρεμες συγχορδίες, ο Φίλιπ κι ο Μάικ φτιάξανε από ένα καφέ και σχολίαζαν τη βροχή, ο Τζέρι αμίλητος επιθεωρούσε για άλλη μια φορά το σύνθι. Στα είκοσι λεπτά πάνω αλληλοκοιτάχτηκαν. Ο Τζέρι ένευσε να πιάσουν τα όργανα και ξεκίνησαν.

Και να, ω του θαύματος, καθώς ο Τζέρι ολοκλήρωνε το αρχικό του intro παραξενεμένοι είδαν ένα μαβί τριαντάφυλλο να σκιρτά και να αποκαλύπτεται, ακολούθησαν δυο κίτρινες ορχιδέες, μια ανθισμένη γαρδένια έγειρε προς το σύνθι και το μπονσάι κέρδισε τόνους πρασινάδας. Κανείς δε μιλούσε, κανείς δε χλεύαζε, παίξανε το 4λεπτο τραγούδι και στο τελείωμά του τηλεπαθητικά αποφασίσαν να το επαναλάβουν. Ορισμένα μαραμένα φύλλα δείξαν να ξαναζωντανεύουν και αίφνης το βάζο φαινόταν να ξεχειλίζει από ζωή, ικμάδα και όγκο.

Μετά το ριπίτ μια σιωπή παγωμένη απλώθηκε στο δωμάτιο. Το τηλέφωνο χτύπησε αλλά κανείς δεν το άκουσε. Η Μαίρη ξύπνησε πρώτη σαν από λήθαργο και αναρωτήθηκε. «Και τώρα τι»; Υπνωτικά αναμάσησαν την ερώτηση όλοι. «Θα σας πω τι», μπροστάρησε ο Τζέρι. «Φίλιπ γράψε στίχους για το «Φτιάξτε μου λίγη Χλωροφύλλη», εμείς από δω και πέρα λεγόμαστε Garden’s Delight και θα γίνουμε το πρώτο συγκρότημα στον κόσμο για ΑΥΤΟΤΡΟΦΟΥΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ».

Συνεχίζεται

Advertisements

2 thoughts on “η χαρά του κήπου: νέο κλαδί

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s