η χαρά του κήπου: άνθιση

(post μεγαλεπήβολο (2/3). ένα εν τάχει, αδέξιο διήγημα βασισμένο σε μια ιδέα του Σταύρου. Το 1ο μέρος εδώ.)

Οι μέρες που επακολούθησαν της σημαδιακής εκείνης ανακάλυψης δεν ήταν και οι πιο εύκολες για την μπάντα. Θα ‘λεγε κανείς ότι οι πρωτόφαντοι νέοι δρόμοι που ανοίγονταν μπροστά τους τους προκάλεσαν πανικό. Είχαν συνηθίσει την ιδέα ότι θα κοιτάνε για πάντα από χαμηλά τα μουσικά στερεώματα – κι αυτό όσο πικρό κι αν ήταν τους περιέβαλε μ’ έναν μανδύα ασφάλειας. Τώρα που αναπόφευκτα ένιωθαν ότι θα μπορούσαν με κατάλληλους χειρισμούς να ανέλθουν σε ψηλές, απάτητες κορφές και να κοιτάνε τον κόσμο από τα ύψη μιας μοναδικής επιτυχίας, θαρρείς ένας ίλιγγος τους κυρίευε με αποτέλεσμα να στυλώσουν πεισματικά τα πόδια στη γη. Σταμάτησαν τις πρόβες, δεν βρισκόντουσαν, δεν τηλεφωνιόνταν καν και κανείς δεν μετέφερε, βέβαια, σε κάποιον τρίτο τη μαρτυρία του για όσα είχαν συμβεί εκείνο το απόγευμα.

«Φερόμαστε ανόητα, ξέρεις». Μετά από δυο εβδομάδες ο Τζέρι έκανε 3 τηλεφωνήματα και σε όλα αντί για «γεια» ξεκινούσε πανομοιότυπα: «φερόμαστε ανόητα, ξέρεις». Προσπάθησε να τους πείσει για μια βραδινή συνάντηση στον τόπο του εγκλήματος. Δέχτηκαν να βρεθούν, όχι όμως και να επιστρέψουν στο μουσικό τους άντρο. Η σκέψη τους σκοτείνιαζε με την προοπτική να ξαναπιάσουν τα όργανα και να ξανααναστήσουν μερικούς αυτότροφους οργανισμούς. Ακόμα χειρότερα σκοτείνιαζαν με το φόβο ότι μπορεί και να ΜΗΝ τους ξαναανάσταιναν ποτέ. Η κοντινή παμπ ήταν μια κοινά αποδεκτή μεσοβέζικη λύση.

Από τη στιγμή που βρεθήκανε ο Τζέρι δεν τους άφησε και πολλά περιθώρια. Γελιόνταν αν νόμιζαν ότι εκείνος αδιαφόρησε για το μικρό θαύμα που συνέβη. Τις προηγούμενες 2 ημέρες είχε φωνάξει ένα γκρουπάκι από το Γυμνάσιο της αδελφής του και πρόβαραν, υποτίθεται, μερικά τραγούδια. Δεν τους είπε, βέβαια, ποτέ την αλήθεια. Δοκίμασε τραγούδια από Metallica ως Erasure και πειραματίστηκε αφαιρώντας ή προσθέτοντας ήχους. Μετά από κάθε τραγούδι έμπαινε στο διπλανό δωμάτιο και κάτι σημείωνε. Όταν κάποιο παιδί ανακάλυψε ότι το είχε μετατρέψει σε ανθοκομείο με κάθε λογής γλάστρες, λουλούδια, μπουμπούκια και δενδρύλλια, ο Τζέρι απάντησε ότι ετοιμαζόταν για ένα νέο επαγγελματικό άνοιγμα. «Δικαίως», σχολίασε το μαλακισμένο, «δε φαίνεται και να καταφέρατε και πολλά τόσα χρόνια στο παλκοσένικο, ε Μίστερ»; Η μπάντα στη παμπ γέλασε με το αστείο και η αμηχανία διαλύθηκε. Ο Τζέρι τους εξήγησε τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα των βιαστικών του πειραμάτων και πρόσθεσε ότι οι μόνοι με τους οποίους ήθελε να συνεχίσει ήταν φυσικά αυτοί, οι Garden’s Delight. «Εντάξει, ρε συ Τζέρι, πες ότι και κάναμε την ανακάλυψη του αιώνα. Άμα η μουσική μας εξακολουθεί να είναι σκατά, γιατί να μας δεχτεί έστω και τώρα η μουσική βιομηχανία»; «Καταρχάς, η μουσική μας δεν είναι σκατά, Τόνι, όσο για τη βιομηχανία κάνεις κάποιο λάθος, από δω και πέρα δε στοχεύουμε στη μουσική αλλά στην πράσινη βιομηχανία».

Όπερ και εγένετο. Μετά από 3 μήνες κοπιαστικών δοκιμασιών είχαν καταλήξει σ΄ ένα πρωτόλειο, βασικό κορμό σχετικά με αίτια και αιτιατά, ποιες μελωδίες και ποιες εναλλαγές επηρεάζουν και πώς ποια είδη φυτών. Το «φυτολόγιό» τους ήταν ακόμα ευάριθμο, λίγα είδη και λίγες παρεμβάσεις. Ο Τζέρι υπολόγιζε ότι άπαξ και ακουστεί το μπαμ δε θα υπάρχει και πολύς ελεύθερος χρόνος για νέους ελέγχους και ότι καλό θα ήταν να εμπλουτίσουν όσο το δυνατόν τις μυστικιστικές γνώσεις του για το νεοκαβαλιστικό αυτό αντικείμενο πριν τους καταπιεί η επιτυχία. Απ΄ την άλλη, μέρα με τη μέρα έβλεπε στα πρόσωπά τους ότι η αδημονία τούς έπνιγε, έπρεπε να εξαπολύσουν το πυροτέχνημα στον ανοιχτό ουρανό πριν σκάσει στα χέρια τους. Αποφάσισαν να ξεκινήσουν τα demo. 6 μεγάλες εταιρείες κηπουρικής αρνήθηκαν χλευαστικά το αίτημά τους για μια πολύ ιδιαίτερη ροκ συναυλία σε κάποιο από τα θερμοκήπιά τους – άλλες 3 δεν απάντησαν καν στο γράμμα τους, το χλευασμό, όμως, τον μύριζες στον αέρα. Ο Φίλιπ βλαστημούσε κάθε λογότυπο εταιρείας που περιείχε τον όρο green, ο Τόνι γελούσε με την γκαντεμιά τους προτείνοντας να βρουν κάποιον ήχο που να στιλβώνει τα έπιπλα, είχε θείο επιπλοποιό και θα βοηθούσε. Ο Μάικ σε μια κρίση εξυπνάδας διατύπωσε: «είναι λάθος να στοχεύουμε απευθείας στους κολοσσούς. Τι θα κάναμε αν είμαστε ένα συγκρότημα, όπως όλα τα άλλα (χα); Πού σκοπεύαμε να παίξουμε τα νέα μας τραγούδια; Στο τοπικό κλαμπ για το MusiChanges. Ε, τοπικά πρέπει να ξεκινήσουμε και τώρα, όχι σε κλαμπ, όμως, αλλά στη φάρμα της κοινότητας, σε πέντε μέρες έχει τον ετήσιο διαγωνισμό για τις βαρύτερες κολοκύθες και τα πιο άθραυστα αβγά και τα μεγαλύτερα παπάρια κι έτσι, θα ‘μαστε κι εμείς εκεί και θα ετοιμάσουμε ένα μοναδικό κονσέρτο».

Η πρόταση αυτή του Μάικ αργότερα λογιζόταν ως η κρίσιμη απόφαση που πάτησε το κουμπί αντίστροφης μέτρησης για την εκτόξευσή τους στο διάστημα. Αστραπιαία γίνανε οι απαραίτητες επαφές με τη διοργανώτρια αρχή του αγροτικού φεστιβάλ – δεν υπήρχε κάποια ιδιαίτερη αντίδραση εκ μέρους της για μια δωρεάν συναυλία. Ο μόνος ελεύθερος χώρος για το κονσέρτο ήταν δίπλα σ’ έναν ήδη υπάρχοντα κήπο που οι Garden’s Delight φρόντισαν να υπερφορτώσουν με τα δικά τους «εγκεκριμένα» φυτά. Όσο πλησίαζε η ώρα της συναυλίας η αγωνία τους κορυφωνόταν, ξεκινώντας υπέπεσαν σε ομαδικά λάθη σε νότες και συγχρονισμό, αλλά αυτό λίγο τους ένοιαζε. Παρά την εντατική προετοιμασία, το αποτέλεσμα ήταν ημιαπογοητευτικό: στη διάρκεια της συναυλίας τους μόνο κάποια από τα φυτά τους όντως άνθισαν, όπως το περίμεναν, όχι όμως και αρκετά από τα άγνωστα είδη του φυσικού κήπου, με αποτέλεσμα οι χωρικοί που έτσι κι αλλιώς γελούσαν με τις a priori προτροπές της Μαίρης και της Τζοάνας να παρατηρούν τα λουλούδια και όχι το συγκρότημα να αρχίσουν να χλευάζουν και να γιουχάρουν. Τους πόνεσε, αλλά το ξέχασαν γρήγορα όταν ένας γηραιός δημοσιογράφος από το περιοδικό Earth Strikes Back τους προσέγγισε κι ενδιαφέρθηκε να διερευνήσει λιγάκι τους περίεργους ισχυρισμούς τους. Ο Τζέρι ήταν απογοητευμένος. «Είσαι σίγουρος; Τι είδες δηλαδή εδώ πού να σου κινήσει την περιέργεια; Θα σε πούνε τρελό». «Έχω μια έμ-φυτη (χα) τάση για την ίντριγκα και το παράξενο και σεις μου την φουντώσατε (χα). Παλιά ήμουν μουσικός παραγωγός. Έχε υπόψη σου νεαρέ ότι στα νιάτα μου εγώ ανακάλυψα τον Bowie«. Ο Τζέρι δεν ήθελε να ακούσει τίποτα περισσότερο. Ήταν μόνο ευτυχής που υπήρχαν ο δημοσιογράφος και ο Bowie και αποφάσισε να εντάξουν το Changes στο ρεπερτόριό τους τιμής ένεκεν. Κλείσανε ραντεβού.

Η συνέχεια ήταν καταιγιστική σε εξελίξεις. Μετάβαση στο Λονδίνο και ανάκριση από τη συντακτική ομάδα του περιοδικού, επανάκαμψη στη βάση τους και συναυλία στο δικό τους μουσικό άντρο, εντυπωσιασμός των παρευρισκόμενων συντακτών, υπόσχεση για τελειοποίηση και νέα επικοινωνία σε λίγες εβδομάδες, νέες πρόβες, δοκιμές σε εξωτερικούς χώρους με αλλοιωμένα αποτελέσματα, σπάσιμο των κεφαλιών για να διαπιστωθεί ο λόγος παρεκτροπής της συμπεριφοράς των ίδιων φυτών μεταξύ ανοιχτών και κλειστών χώρων, αδιάλειπτη επικοινωνία με το περιοδικό που παράλληλα ετοίμαζε μια συναυλία σ’ ένα ξέφωτο κοντά στο Glastonbury, αναλυτικότερη εμπειρική καταγραφή, οριοθέτηση κάποιων πλαισίων μεταξύ των οποίων μπορούσαν να κινούνται συναυλιακά, προετοιμασία για τη συναυλία, προσεκτική επιλογή της χλωρίδας που θα αποτελούσε το αυτότροφο κοινό τους. Το ετερότροφο κομμάτι των θεατών τους δεν τους απασχολούσε ιδιαίτερα, οι πιο πολλοί θα ήταν λιώμα μετά από 2 μέρες καταιγισμού μπύρας και ντεσιμπέλ, κι ό,τι κι αν τους λέγανε θα το πίστευαν. Το στοίχημα ήταν με το Earth Strikes Back. Ή τους πείθανε και συνέχιζαν ή τους απογοήτευαν και ξαναγυρνούσαν στο μηδέν (για πάντα). Τελικά, η συναυλία είχε τρομερή επιτυχία (φυτική αλλά και μουσική), εκείνο το βράδυ ήταν ένα βράδυ ξέφρενου γλεντιού και ακατάληπτου παροξυσμού, η μουσική τους άνθισε καρδιές και λουλούδια, μια νέα εποχή ξεκινούσε. «Φανταστείτε γαμώτη μου πόσα δάση υπάρχουν εκεί έξω», «ε, Τζίμι, παίξε μια νότα πάλι από την Χλωροφύλλη, ο μαλάκας ο ανθοπώλης πάλι μαραμένο λουλούδι μου έδωσε για την γκόμενά μου», «εδώ το καλό μουσικόφιλο χόρτο, καπνίστε το Let it Be παρέα με το Thriller και το Summertime αγαπητά μου πρεζόνια», και άλλες τέτοιες αηδίες…

Τα επόμενα χρόνια κύλησαν τόσο γρήγορα και συναρπαστικά που μόνο με τα αντίστοιχα των ’60s και τους Beatles μπορούν να συγκριθούν. Καλά προγραμματισμένες συναυλίες με «κοινό» προσεχτικά επιλεγμένο από τα πιστά είδη του θαυμαστού τους ΜΠΑ (Μικρό Πράσινο Ανθολόγιο), συνεντεύξεις, εξώφυλλα, video clip, δίσκοι, πωλήσεις, λεφτά, αποκλειστικότητες, δόξα, μυστήριο, γυναίκες, ταξίδια, δηλώσεις, στοχασμοί, διαφημιστικές καμπάνιες, με μια λέξη: ΕΠΙΤΥΧΙΑ. Η πίεση για να αποκαλύψουν το μυστικό τους ήταν τεράστια, αναγκάστηκαν να προσλάβουν μπράβους ασφαλείας, το στούντιο στην ιδιαίτερη πατρίδα τους είχε μετατραπεί σε φρούριο. Τα παιδιά διασκέδαζαν με τα κατορθώματά τους και απολάμβαναν τους καρπούς των προσπαθειών τους. Υπήρχαν, όμως, στιγμές που φαίνονταν να λυγίζουν και συζητούσαν να αποκαλύψουν τη συνταγή τους για να ελευθερωθούν από το φορτίο τους. Αυτό θα μπορούσε να ήταν μια κάποια λύση, αν… αν υπήρχε μυστικό για να αποκαλύψουν. Μετά από χρόνια και ακόμα δεν είχαν διαπιστώσει την πραγματική αιτία για την οποία συνέβαιναν όλα αυτά, οι συναυλίες τους βασίζονταν στην πιστή εφαρμογή πάμπολλων εμπειρικών παρατηρήσεων. Αλλά το πανηγύρι κρατούσε καλά. Ο Τζέρι, που είχε αναλάβει τον άτυπο ρόλο του μάνατζερ του γκρουπ, έσφιγγε όσο μπορούσε τα γκέμια μέσα σ’ αυτή την λαίλαπα. Δυο μήνες υποχρεωτικά το χρόνο κλείνονταν στα στούντιό τους και πειραματίζονταν με νέα φυτά και νέους ήχους, στη συνέχεια ταξίδευαν άλλους δύο μήνες μόνοι τους -ξοδεύοντας το μεγαλύτερο ποσοστό από τα κέρδη που γεννούσε το heap που τους ακολουθούσε- και τραγουδούσαν στην ύπαιθρο, σε δάση, σε θάλασσες, σε βουνά και ποτάμια, εμπλουτίζοντας την γκάμα τους τόσο σε μουσικά όσο και σε φυτικά είδη. Η στασιμότητα θα τους κατάπινε, σύμφωνα με τον Τζέρι, κι όλοι ήταν πρόθυμοι -με σποραδικές, εύκολες να καμφθούν αντιρρήσεις- να συνεχίσουν όσο βαστάνε τα πόδια τους. «Όσο εσύ μικρή μου αζαλέα συγκινείσαι που σου τραγουδώ, δεν πρόκειται να σε απογοητεύσω», ψιθύριζε με νόημα ο Φίλιπ και η υπόσχεση εξέφραζε λίγο πολύ όλους.

Ένα σημείο που τους προβλημάτιζε ιδιαίτερα, αλλά το σκούπιζαν αμήχανα κάτω από το χαλί ξεγελώντας τον εαυτό τους, ήταν ότι η μουσική τους επιδρούσε θαυματουργά μόνο παιγμένη από αυτούς σε συναυλίες κι όχι από δίσκους και κασέτες κι ούτε από άλλα γκρουπ που ερμήνευαν τα δικά τους τραγούδια. Αυτό είχε δύο πρακτικές συνέπειες. Από τη μια, έκοβε δυνητικά κάποιες από τις πωλήσεις δίσκων τους, γιατί πολύς κόσμος,  όπως ήταν φυσικό, ενδιαφερόταν να πειραματιστεί με τα φυτά του σε οικιακό περιβάλλον. Δεν τους απασχολούσε ιδιαίτερα – οι πωλήσεις τους ήταν ήδη αρκετά υψηλές καθώς το επιστημονικό σούσουρο που είχαν ξεσηκώσει είχε περιβάλει με μια αίγλη ποιότητας και την καθαυτό μουσική τους, οι κριτικές των περιοδικών για τα 3 LP τους (το αμήχανο ντεμπούτο τους «Everything Blossoms» του 1997, το υπαρξιακό «Silent Listener» του 1999 και το αισιόδοξο «The Future is Green» του 2011) ήταν ιδιαίτερα επαινετικές (αν και όχι διθυραμβικές, όπως παρατηρούσε ο Τζέρι βάζοντας ένα ακόμα στοίχημα με τον εαυτό του). Από την άλλη, βέβαια, το ότι έπρεπε να είναι αυτοί παρόντες σε κάθε διαδικασία «άνθισης» συντηρούσε την παγκόσμια αποκλειστικότητά τους ως  οι μόνοι «πράσινοι γιατροί» επιτείνοντας στα σίγουρα το χρονικό διάστημα της επιτυχίας τους. Επιπλέον, τους πρόσφερε την ευκαιρία για ένα σπουδαίο συμβόλαιο με την WWF που τους χρηματοδότησε για έναν αριθμό εμφανίσεων σε περιοχές φυσικής καταστροφής με τον επιπλέον όρο να αναθεωρηθεί προς τα πάνω η αμοιβή τους αν τα αποτελέσματα ήταν άκρως ικανοποιητικά (οι Garden’s Delight διαισθανόμενοι τη σημασία της δημοσιότητας μιας τέτοιας «αποστολής» δεσμεύτηκαν για να παραχωρήσουν δωρεάν τις δύο πρώτες συναυλίες). Παρά τα υπέρ και τα κατά, όμως, η ανησυχητική αλήθεια παρέμενε ατόφια στον πυρήνα όλου αυτού του μουσικά πράσινου σύμπαντος: οι Garden’s Delight έπρεπε να παίζουν ζωντανά και ιδέα δεν είχαν γιατί συνέβαιναν όλα αυτά.

Η 21η Οκτωβρίου 2011 ήταν μια ξεχωριστή ημέρα. Μια νέα μεγάλη συναυλία είχε προγραμματιστεί στην πατρίδα τους για να γιορτάσουν την πέμπτη επέτειο από την ημέρα ορόσημο της καριέρας τους. Οι Garden’s Delight διακατέχονταν από μια πυρετική ανησυχία. Όλα έπρεπε να είναι τέλεια.

Συνεχίζεται

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s