η τελευταία βολή της αυτοκρατορίας

(post επιμνημόσυνο)

Αν υποθέσουμε -βάσιμα, σύμφωνα με τα θρυλούμενα- ότι κάποιοι κύριοι συντελεστές σε λίγο καιρό αποχωρούν (Ομπράντοβιτς, Γιαννακόπουλοι), τότε βρισκόμαστε κάπου κοντά στην ολοκλήρωση μιας λαμπερής πορείας ετών (ακόμα κι αν υπάρξει επιτυχημένη συνέχεια δε θα είναι πλέον η ΙΔΙΑ ομάδα). Και αυτό που σφραγίζει το τέλος δεν είναι το τρίποντο του Σάρας, δεν είναι το μη σουτ στα 8», δεν είναι τα βήματα που έγιναν ή όχι.

Είναι αυτό το σουτ του Sved που μειώνει σε 62-64 (1’51» ωωωωωως 1’48» πριν τη λήξη). Για όσους πιστεύουν σε οιωνούς(*) το ότι μπήκε αυτό το καλάθι σήμαινε αυτόματα την καταδίκη του ΠΑΟ κι ας προηγούταν εκείνη τη στιγμή. Γιατί είναι σε μια φάση που η CSKA έχει ψυχολογικό ντεσαβαντάζ καθώς έχει δεχτεί σερί 5 πόντων από τον αφιονισμένο Σάρας, ο χρόνος κυλάει εις βάρος της, επιτίθεται και ο συγκεντρωμένος αντίπαλος αμύνεται υποδειγματικά, εκβιάζει ένα σουτ 4» πριν τη λήξη της επίθεσης, η μπάλα χτυπάει στεφάνι, αναπηδά ψηλά και επιστρέφει χλατς στο καλάθι. Και εκεί γυρίζουν όλα τούμπα. Οι Έλληνες καταριούνται και οι Ρώσοι αναθαρρεύουν.

Η βολή που στιγματίζει τον αγώνα. Το καλάθι που γέρνει την πλάστιγγα. Η ριξιά νομίσματος που ακυρώνει 38 λεπτά μεθοδικότητας. Η αυτοκρατορία καταρρέει όχι γιατί υποχώρησε το κάστρο της, όχι γιατί λιγοψύχησαν οι υπερασπιστές της, όχι γιατί αλαζονικά εφησύχασε, αλλά γιατί κάπου κάποτε μια πεταλούδα πετάρισε τα φτερά της.

Μετά το καλάθι του Sved, είναι τόσο αναπόδραστο το μονοπάτι στο οποίο εγκλωβίζεται ο ημιτελικός που τα τελευταία 1’48» δεν έχουν πια νόημα. Ο ΠΑΟ έχει ήδη χάσει. Η τελευταία ευκαιρία που προκύπτει αδόκητα από τις άστοχες βολές ενός από τους πιο αντιπαθητικούς (παρεξηγημένους;) παίκτες που έχουν περάσει από τα ελληνικά γήπεδα είναι στην πραγματικότητα μια φενάκη, ένα πονηρό κλείσιμο του ματιού της Μοίρας που ειρωνεύεται την αδυναμία των θνητών να υπερβούν όσα αυτή ορίζει. Όχι, η αυτοκρατορία δε θα πέσει τιμωρώντας παραδειγματικά τον αμετροεπή χλευαστή της (Τεόντ) ούτε θα πέσει μαχόμενη ενάντια στον προαιώνιο εχθρό της (ΟΣΦΠ). Θα πέσει δίχως καν το πρόσχημα μιας ακροτελεύτιας επίθεσης για την τιμή των όπλων (αλλά, βέβαια, τα όπλα ήδη έχουν παραβαρύνει από τις τιμές τόσων F4).

Σκληρό. Αλλά …γήινο, πραγματικό. Και τόσο μα τόσο αθλητικό.

(*) Φυσικά, υπάρχουν και εκείνοι οι ικανοί που δεν πιστεύουν ούτε σε οιωνούς ούτε σε τύχη. Κάποτε, βέβαια, τους αποκαλούσαν ειρωνικά Γκαστόνε, ίσως από φθόνο ή ίσως γιατί στα απαίδευτα μάτια ημών των ανειδίκευτων η τέχνη που ξεφεύγει από τα μέτρα μας φαντάζει πολλές φορές τυχαία και αδιανόητη. Αλλά για εκείνους κάθε πεπερασμένο 40λεπτο είναι το μαθηματικό ολοκλήρωμα μια άπειρης σειράς στιγμών για τις οποίες προετοιμάζεσαι και παλεύεις με όλες σου τις δυνάμεις και, κάποτε χάνεις κάποτε (συνήθως) κερδίζεις.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s