να οργανωθούμε ρε παιδιά

(post αμηχαχανητό)

Σκέπτηκα να διασκευάσω στιχουργικά το διαχρονικό mega hit του Λούκι, αλλά θυμήθηκα ότι πολύ πρόσφατα και πολύ ευφάνταστα το ΄χε κάνει εδώ ο old-boy και γλίτωσα από τον κόπο. Άσε που οι αλλαξοκωλιές ενναλαγές ερωτικών συντρόφων του Λούκι φαντάζουν παιδικό πάρτι με πορτοκαλάδες μπροστά στο αλισβερίσι του πολιτικού παρασκηνίου.

Αφορμή για την πρόθεσή μου δεν ήταν οι «προφανείς» μετακινήσεις σε απάντηση στο παμπολυκατοικιακό κάλεσμα του Αντώνη Σαμαρά, αλλά η λιγότερη γνωστή πανελληνίως αποδοχή του γυρολόγου της Ροδόπης Ιλχάν Αχμέτ (πρώην ΝΔ, πρώην ΔΗΣΥ) από τη ΔΗΜΑΡ. Ο Ιλχάν Αχμέτ, αφού η ΝΔ δεν τον δέχεται τελικά πίσω, αφού ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν μειονοτικούς ως πρώτους στις λίστες τους, ΑΥΤΟΠΡΟΤΕΙΝΕΤΑΙ στη ΔΗΜΑΡ για να εξαργυρώσει βουλευτικά το πιστό 15% προσωπικών ψήφων που τον ακολουθούνε ανεξαρτήτως κόμματος και ιδεολογίας. Και από την πλευρά του καλά κάνει.

Αλλά η ΔΗΜΑΡ; ΠΡΟΦΑΝΩΣ σκέφονται ότι ο οποιοσδήποτε +1 βουλετής μπορεί να είναι εκείνος που θα τους καταστήσει ρυθμιστές των εξελίξεων. Οπότε καλοδεχούμενος. Μπορείτε να διαβάσετε την ξεκαρδιστική ανακοίνωση της δημάρειας νομαρχιακής οργάνωσης Ροδόπης. Δεν ξέρω αν η ευθύνη ανήκει στην κεντρική ηγεσία ή στην τοπική οργάνωση, το συνοικέσιο πάντως στήνεται με τρόπο ώστε να μην πληγεί το κύρος της πρώτης, οι τοπικοί πολιτευτές μετατρέπονται σε λιμενοβραχίονα όπου θα σκάσει το κύμα της ειρωνείας και του γέλωτος.

του Ανδρέα Πετρουλάκη

του Ανδρέα Πετρουλάκη

Και δεν είναι το θέμα μου η ΔΗΜΑΡ. Ίσως τα ίδια έχουν γίνει κάπου αλλού με ΣΥΡΙΖΑ, εννοείται με ΝΔΣΟΚ, σίγουρα (ως νέο κόμμα) με ΑΝΕΞ, ίσως ίσως και με το ΚΚΕ. Το θέμα μου είναι το ΕΛΕΟΣ, ρε παιδιά. Μας φτύνουν, μας παραμυθιάζουν, μας πουλάνε ιδεολογία, μας χτυπάνε πατερναλιστικά στην πλάτη κι εμείς ευτυχισμένα αρπάζουμε το μπαλόνι που φουσκώνουν και παίζουμε παιχνίδια του αέρα.

Θα μου πεις, δεν μπορείς να καθαρίσεις τα σκουπίδια αν δε λερώσεις τα χέρια σου (και δεν υπονοώ ανθρώπους, αλλά διαδικασίες). Όλοι θέλουμε οι αστυνομικοί να μας φυλάνε από τους κακούς, αλλά αυτό σημαίνει ότι ενίοτε θα συγχρωτίζονται μαζί τους σε συμπεριφορά, θα κανακεύουν τον ένα για να πιάσουν τους δύο. Όλοι θέλουμε να βρεθεί μια δύναμη αξιοπιστίας να γκρεμίσει το σάπιο πολιτικό σύστημα, αλλά αυτό δεν μπορεί φυσικά να γίνει με 10 και 11 βουλευτές. Ωραία, μόλις ξεφούρνισα τα κλασικά άλλοθι κάθε «νόμιμα παραβατικής» δράσης.

Το ότι έχουμε φτάσει πάτο, νομίζω δε χρειάζεται να έρθετε σε αυτό το blog για να το πληροφορηθείτε. Τι βλέπω εγώ; Βλέπω ότι δεν υπάρχει μια κεντρική πολιτική δύναμη όχι για να συνεπάρει αλλά για να πείσει για τις τίμιες προθέσεις της. Λάθος, το ΚΚΕ είναι τέτοιο, το πιστεύεις ότι πιστεύουν ό,τι λένε, μόνο που (καλώς ή κακώς) το 70-80% των Ελλήνων διαφωνούνε με τις προοπτικές που παρουσιάζουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ναι, θα μπορούσε να είναι μια τέτοια δύναμη αξιοπιστίας, αλλά παρακαλώ πείτε μου γιατί μορφωμένοι νεαροί άνθρωποι φτύνουν στον κόρφο τους μη τυχόν και γίνει κυβέρνηση (καμία σχέση με συμφέροντα και ΜΜΕ παπαγαλισμούς). Ίσως γιατί βλέπουν σε κάποιο κανάλι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να μιλάει ειρωνικότερα των εκπροσώπων του ΝΔΣΟΚ και να καταγγέλει τους άλλους για μη απαντήσεις όταν εκείνη υπεκφεύγει να δώσει τις δικές της – αργότερα μαθαίνουν ποιανού κόρη είναι και να το κερασάκι στην τούρτα.

Το παιχνίδι είναι χαμένο από χέρι. Πολιτική = βρώμα. -Μήπως παρανοείς κάτι; Δεν ψάχνεις για πορτιέρη στον παράδεισο, ψάχνεις κάποιον να διαχειριστεί το πιο βρώμικο πράμα στην ιστορία, τον πλούτο και το χρήμα το δικό σου και της χώρας σου. Ναι; Νόμιζα ότι διακινούμε χρήμα για να στήσουμε ιδανικά, κι όχι ιδανικά για να παράξουμε χρήμα. Και γιατί θα πρέπει ο οικονόμος του σπιτιού μου αντί για μικρά μωλωπιστικά σημάδια ψέμματος να ‘ναι ως άλλο Άλιεν βουτηγμένος όλος μέσα στη γλίτσα της φαυλότητας και της υποκρισίας; -Βλέπω υπερτιμάς την αξία της αλήθειας. Θες αλήθεια; Η αλήθεια είναι ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!

Εκεί πάω πάσο. Δεν μπορείς να διαφωνήσεις με ένα επιχείρημα που ουσιαστικά λέει ότι η Ζωή και η Πολιτική κινούνται σε διαφορετικές σφαίρες, είμαστε κάτοικοι της Επιπεδοχώρας, μικρά παραλληλόγραμμα που ποτέ δε θα καταλάβουμε τον όγκο, τις διαστάσεις, τις προβολές και προεκτάσεις της κυβικής Πολιτικής, ευτυχώς για μας κάποιοι μεγαλόψυχοι έχουν αναλάβει τον άχαρο ρόλο να προσαρμόζουν στα μέτρα μας ό,τι θεωρούν ότι χρειάζεται.

Ελλείψει μιας κεντρικής ιδέας/λέξης που να μην έχει μαγαριστεί από τα σεσημασμένα χείλη των αδίστακτων πολιτικών της κεντρικής σκηνής και των θλιβερών περιφερειακών δορυφόρων τους το μόνο φως που νομίζω ξεπροβάλλει είναι εκείνο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Εκεί μόνο όπου η απόσταση μεταξύ Πολίτη και Αρχής ελαχιστοποιείται θα μπορούσαν να δημιουργηθούν εστίες αντίστασης και ευγενικού αγώνα με πυξίδα την ισότητα, την προσφορά, την πρόνοια, την κοινωνική δικαιοσύνη. Επιστροφή στις πόλεις-κράτη, λοιπόν. Εσύ, πρωτεύουσα, φρόντισε να ‘μαστε ζωντανοί ως Κράτος. Και άσε τα υπόλοιπα σε μας. Και αν τα θαλασσώσουμε και τότε, ΤΟ ΦΤΑΙΞΙΜΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ (και πάλι) ΟΛΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s