Ένα ποταμάκι ρέει

(post κελαριστό)

Ένα ποταμάκι ρέει μπροστά μου. Κάθομαι στην όχθη του και δροσίζω τα πόδια μου. Πυκνή βλάστηση μας περιβάλλει. Ο ήλιος ζεσταίνει χωρίς το πυκνό φύλλωμα να του επιτρέπει να γίνεται ενοχλητικός. Το σώμα και το πνεύμα ηρεμούν. Το μόνο που ακούγεται είναι το κελάρισμα του νερού καθώς πέφτει σε μικρά βραχάκια δημιουργώντας μια υποψία αναταραχής. Αγαπημένη άσκηση: ψάξε αυτό που βλέπεις σε μια διαθεματική αναζήτηση στις τέχνες και τα γράμματα.

– μουσική: για πολλούς ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ τραγούδι του Springsteen. Ένα ποτάμι που συμβολίζει τη νεανική αθωότητα που χάνεται, στα δροσερά νερά του βαπτίζεται η αγάπη και το όνειρο, οι στερεμένες του πηγές σημαδεύουν τη διάψευση και την απογοήτευση.

– κινηματογράφος: A River Runs Through It του Robert Redford. Όταν δυο αδέλφια μοιάζουν τόσο διαφορετικά σαν ένα βαθύ ποτάμι να κυλάει ανάμεσά τους και να χωρίζει ψυχοσύνθεση και επιδιώξεις. Αλλά, βέβαια, όσο πλατύ κι αν είναι το χάσμα, το υπόστρωμα είναι πάντοτε φτιαγμένο από το ίδιο υλικό.

– ζωγραφική: είμαι λίγο άσχετος, αλλά αυτό είναι πολύ γνωστό κι ένας λόγος είναι και η συχνή μεταφορά του στην pop κουλτούρα.

– μυθιστόρημα: είμαι σίγουρος ότι πολλά αριστουργήματα θα έχουν γραφτεί που να έχουν σχέση με ποτάμια. Περιορίζομαι στο Death on the Nile, που η κινηματογραφική του διασκευή το έκανε διάσημο. Το βασικό έγκλημα που στήνει η Αγκάθα Κρίστι είναι όντως πολύ διεστραμμένο. Αλλά ο Ηρακλής δε μασάει…

– μυθολογία: Όμηρος και Αχιλλέας και Σκάμανδρος. Και Αχέρων, βεβαίως βεβαίως.

– ποίηση: ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ! (και πρέπει να είναι διάσημο ελληνικό «misquote»)

Το κακό με τα ποτάμια είναι ότι, αν αφεθείς, μαζί με τα νερά τους σε παρασέρνουν και σένα σε μια φενάκη ευκολίας. Γιατί τη βλέπεις, την αισθάνεσαι, σε ακουμπάει: άπειρη και δωρεάν κινητική ενέργεια κυκλοφορεί εκεί μπροστά σου. Χωρίς καμιά προσπάθεια ψάρια, ξυλαράκια, μπουκάλια, χόρτα μετακινούνται από στροφή σε στροφή, από χωριό σε χωριό, από πηγή σε εκβολή. Εύχεσαι να μπορούσες και συ να εισχωρήσεις στο βασίλειο αυτό της Χαλαρότητας. Να στεγανοποιήσεις την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι σου και να εμπιστευτείς το ποτάμι να σε οδηγήσει σε μέρη μακρινά κι ονειρεμένα. Σε μια όμορφη ευρωπαϊκή πόλη, σε ένα παραποτάμιο φεστιβάλ, σε μια παραλία με κορίτσια ντυμένα με τα μπανιερά τους (του πάει το υγρό στοιχείο αυτού του ανθρώπου). Άκοπα κι απλά. Κι αφού ταξιδέψει το σώμα σου έτσι ανέξοδα, το δηλητήριο της παράδοσης συνεχίζει να σε διαποτίζει και λιγουρεύεσαι αυτόματες ψυχοπνευματικές κατακτήσεις: μια ζηλευτή επιστημονική ανακάλυψη, μια εμβριθή διατριβή πάνω στον Μαρξ, ένα σενάριο για Όσκαρ για τον Κλούνεϊ, μια διαφήμιση εικαστικό θαύμα, μια συλλογή ρομαντικών ποιημάτων. Ενθουσιασμός και αναγνώριση. Και όταν θα σε ρωτάνε πού οφείλεις την επιτυχία σου και πού ήσουν κρυμμένος τόσο καιρό θα απαντάς με νόημα: «για όλα φταίει το ποτάμι».

Δε τα συμπαθώ τα ποτάμια. Σε ξεγελούν κάνοντας τη ζωή να φαίνεται παιχνιδάκι και σε μαλθακώνουν πείθοντάς σε ότι το σύμπαν είναι εκεί για να σε βοηθήσει. Ψέμμα! Όπως γράφτηκε (κάπου και περίπου), «η μόνη περίπτωση να μπεις στο ποτάμι και να σε φτάσει σπίτι σου είναι να ‘σαι ένα πτώμα που θα παρασυρθεί ως το κοντινότερο νεκροταφείο».

Αλλά οι σολωμοί! Να κάτι που πραγματικά αξίζει να είσαι. Κόντρα στο ρεύμα, τη καθεστηκυία τάξη, το βόλεμα και το συμβιβασμό. Με όλο το μόχθο. Την αγωνία. Το ρίσκο. Κι ας καραδοκεί η αρκούδα πάνω στο φράγμα. Πονηρή, αραχτή, νομοτελειόφιλη αρκούδα. Ένας στο στόμα, δεκάδες στον αγώνα! SOLMON PASARAN, SOLMON PASARAN!

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s