Σλαβουάου ή Σλαβόι-όι;

(post solidarnio)

Έψαχνα μια λέξη που να μην έχει μαγαριστεί από τα κομματικά επικοινωνιακά κόλπα δεκαετιών και τη βρήκα στις ομιλίες των Τσίπρα/Ζίζεκ: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, λοιπόν. Αυτό είναι το νέο ιδεώδες. Αλληλεγγύη εσωτερική, ώστε να τρίψουμε ο ένας την πλάτη του άλλου απομακρύνοντας τις βρωμιές και τις παθογένειες που μας αλυσοδένουν και στιγματίζουν ως Έλληνες (πολίτες της χώρας και πολίτες του κόσμου) και ενεργό λαϊκή (Παν)ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη που θα αντικαταστήσει τον οίκτο, τη φιλανθρωπία και την υπεροπτική ελεημοσύνη βασιζόμενη στη σύνταξη ενός νέου κοινωνικού χάρτη.

Ανεξάρτητα από το τι πρεσβεύει ο Ζίζεκ, η ομιλία του είναι καταπληκτική υπό την έννοια ότι για να εκφράσει τις σκέψεις του και να γίνει αντιληπτός χρησιμοποιεί πλήθος παραδειγμάτων της ποπ (και όχι μόνο) κουλτούρας. Δηλαδή, «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ένας στοχαστής που μπορώ να τον παρακολουθήσω»! Σημειώστε: Τόμ και Τζέρι, Πέπσι/Κόκα, καφές με γάλα, μοιρολογίστρες, Φιλαράκια(!), Beatles, Αντιγόνη. Αναρωτιέμαι αν στο επόμενο βιβλίο του θα γράφει τίποτα για το LOST. Ολόκληρη η προχθεσινή ομιλία του εδώ.

Τώρα, σχετικά με την ουσία των λεγομένων. Ένα έχω να πω:

iwanttobelieve

Αλλά ξέρω ότι σε κάθε επανάσταση το 1ο κύμα καταπνίγεται στο αίμα. Και αγνοώ με ποιο τρόπο, πόσο γρήγορα και πόσο πιεστικά η Αλληλεγγύη, αφού και άμα εδραιωθεί στη συνείδηση των λαών, θα μεταδοθεί και στις κυβερνήσεις τους. Σε κάθε περίπτωση αυτό που (αχνο(;))φέγγει είναι ένα ηρωικό Gran Finale. Το ουσιαστικό της υπόθεσης (Finale) φαίνεται αναπόφευκτο, αν έχω καταλάβει καλά παλεύουμε τώρα για τα επίθετα (Gran και ηρωικό).

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν απείρως πιο πειστική αν τα βέλη της δεν εκτοξεύονταν αποκλειστικά προς το Κεφάλαιο, τις Κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών και το πελατειακό Κράτος (συνοπτικά ΚΚΚ). Λυπάμαι, αλλά δεν είναι το ΚΚΚ που καρπώνεται επιδόματα τυφλών και καρδιοπαθών ενώ χαίρει άκρας υγείας. Δεν είναι το ΚΚΚ που δεν κόβει αποδείξεις στα μικρομεγαλομάγαζά του. Δεν είναι το ΚΚΚ που λαδώνεται για τα στραβά και γρήγορα μάτια του. Δεν είναι το ΚΚΚ που επιδιώκει να σβήνει κλήσεις, να μεταθέτει το γιο, να αγοράζει το πτυχίο στην κόρη. -Τι λες τώρα; Έχουν σχέση οι μίζες και η κατασπατάληση του Δημοσίου χρήματος με τις ψωροδεκάρες; Ποσοτικά και βέβαια όχι! Αλλά ποιοτικά, ναι. Γιατί είμαστε μια ράτσα που τσιμπάμε ό,τι μπορούμε ανάλογα με τη θέση που βρίσκεται ο καθένας. Στους πρόποδες του όρους Ρεμούλα τις ρώγες, στις πλαγιές τα τσαμπιά, στην κορυφή τα αμπέλια ολόκληρα. Και αυτό πολύ θα μου άρεσε να το στιγμάτιζε ο Αλέξης Τσίπρας. Ίσως να το έχει πράξει και να μου διέφυγε. Ίσως και όχι, γιατί δεν είναι καιρός για απώλειες ψήφων. Αλλά σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω πώς ο υγιής Κρατισμός θα εφαρμοστεί σε μια χώρα από τους ίδιους ανθρώπους που από τη μια έθρεψαν το τερατώδες Δημόσιο και από την άλλη διέπρεψαν στον νοσηρό Καπιταλισμό. Και εννοώ όλους εμάς.

Σε κάθε περίπτωση, συνεπικουρούμενος από την Αριστερή Διανόηση (Ζίζεκ, Τσόμσκι) ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να είναι το μόνο κόμμα που παρουσιάζει κάποιο όραμα αυτή την εποχή (σε αντίθεση με τα υπόλοιπα που περιορίζονται σε Διαχείριση και Άρνηση). Το όραμα του εμπρησμού των σάπιων και του χτισίματος νέων θεμελίων της ΕΕ με τη φωτιά και το πηλοφόρι να ξεκινάνε από τη χώρα μας. Οποία τιμή! Πείτε το ουτοπικό, επικίνδυνο, ανεφάρμοστο, δημαγωγικό (ή ακριβώς τα αντίθετα), πάντως είναι ένα όραμα. Και απομένει να φανεί πόσοι από μας μπορούν να πειστούν, να επενδύσουν και να τραφούν από αυτό. Βέβαια, όπως κάθε όραμα, καλύπτεται και τούτο από μια αχλύ μυστηρίου και μεταφυσικότητας με αποτέλεσμα να δημιουργούνται απορίες και ασάφειες ακόμα και στα ίδια τα υψηλά στελέχη (βλ. πολυγλωσσία) του ΣΥΡΙΖΑ. Δε θα έβλαπτε λίγη καλύτερα προετοιμασμένη ομαδική ονειρομαντεία. Είναι προφανές, όμως, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ νιώθει πλέον πολύ δυνατός. Κάτι σαν τον Chief που ετοιμάζεται να το σκάσει από το ίδρυμα όπου η Καπιταλιστική ΕΕ περιορίζει τους διαφορετικούς και αντιφρονούντες.

-Κι αν στραβώσουν όλα και είμαστε τελικά μόνο εμείς εκείνοι που θα την πατήσουν;

-Τότε, αφού ηρεμήσει η αναταραχή σε 20 χρόνια, όσοι θα έχουμε επιζήσει, θα καθόμαστε σαν τους γηρασμένους ψαράδες στο καφενείο, θα διηγούμαστε ιστορίες από τη θάλασσα/κρίση και θα μαλώνουμε για το ποιανού τσιπούρα/κατάθεση (πες με και διακύβευμα) ήταν η πιο μεγάλη («τόση, ΝΑ, με το συμπάθειο»!) και χάθηκε…

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s