ταγμένη στο αίμα

(post έξαλλο)

Όλοι πήγαμε και ψηφίσαμε στις εκλογές. Κι όταν λέω όλοι εννοώ όλοι όσοι θέλαμε. Κι όταν λέω όλοι όσοι θέλαμε εννοώ όλοι όσοι θέλαμε και μπορούσαμε. Κι όταν λέω όλοι όσοι θέλαμε και μπορούσαμε εννοώ όλοι όσοι θέλαμε και μπορούσαμε και μας επέτρεψε το σκληρό και αδιάφορο και άντε-να-μη-λερώσω-το στόμα-μου Κράτος.

Γιατί εκλογικά κέντρα συνήθως γίνονται τα σχολεία. Τα θυμάστε τα σχολεία; Είναι εκείνα τα παλιά κτήρια που για να μπεις στους κυρίους χώρους τους πρέπει να ανεβείς μερικά σκαλιά (εγώ ας πούμε προχθές ανέβηκα 10). Κι επίσης για να φτάσεις στον 1ο όροφο και πάλι πρέπει να ανέβεις σκαλιά. Και για να κατέβεις και να βγεις έξω, φυσικά, πρέπει και πάλι να συναναστραφείς με σκαλιά. Που όλο αυτό σημαίνει ότι το Κράτος ή η Τοπική Αυτοδιοίκηση (αν είναι εκείνη που προτείνει τα εκλογικά κέντρα) δογματίζει ότι δικαίωμα ψήφου έχουν μόνο όσοι είναι κινητικά ικανοί να ανεβοκατεβαίνουν σκάλες. $#&^&@$%$^&*^*(*@#%^@%^*&^*

Τι νόημα έχει τώρα να ποστάρω φωτογραφίες με:

– κολώνες ΔΕΗ που είναι τοποθετημένες ακριβώς πάνω στη ράμπα του πεζοδρομίου

– καινούριες (εν έτει 2012) καμπίνες του ΟΤΕ που κλείνουν όλο το πεζοδρόμιο (ξέρετε ότι οι θέσεις αυτές προτείνονται από τον ΟΤΕ και επικυρώνονται από τους Δήμους)

– στάσεις-γίγαντες αστικών λεωφορείων (με αποδεδειγμένη ημερήσια εξυπηρέτηση επιβατών …3 άτομα) που γενναιόδωρα αφήνουν 10 ελεύθερους πόντους διέλευσης ένθεν κακείθεν

– αγανακτισμένους Ελληναράδες που σιχτιρίζουν το πολιτικό σύστημα και ως μόνιμη δράση διαμαρτυρίας παρκάρουν τις μαούνες τους μπροστά στις ράμπες, στις θέσεις των ΑΜΕΑ και στα στενά πεζοδρόμια

– βαριεστημένους τροχαίους (υπάρχει ακόμα αυτό;) που βλέπουν τους από πάνω και δεν κάνουν τον κόπο να ξεπεζέψουν από το μηχανάκι και την ευκολία τους

– σκαναρισμένα μυαλά νέων επιχειρηματιών που μιλούν ενθουσιωδώς για τα σχέδιά τους για ένα μοδάτο, καλαίσθητο μπαράκι/εστιατόριο που εκεί θα έχει την μπάρα, εκεί τα τραπεζάκια, εκεί κάτι ωραία φωτιστικά, εκεί μια πράσινη σύνθεση, -και η τουαλέτα; -α, η τουαλέτα θα είναι στον όροφο

– γλοιώδη σχέδια γλοιωδών αρχιτεκτόνων, πολιτικών μηχανημάτων, εργολάβων που το 2012 χτίζουν (δημόσια και ιδιωτικά) κτήρια με αποκλειστική πρόσβαση τις σκάλες

– …

Κάθε Άνοιξη μια συγκεκριμένη μάνα εμφανίζεται κάθε μέρα να μετακινεί το καρότσι με τον ΑΜΕΑ γιο της. Όλο τον Χειμώνα είναι εξαφανισμένοι. Γιατί, πού να πάνε; Σε ποιο φιλικό μαγαζί και σε ποιο προσβάσιμο σημείο διασκέδασης; Στην καλοκαιρία είναι διαφορετικά, τουλάχιστον υπάρχουν οι πλατείες και τα πάρκα. Κάνουν τη βόλτα τους, μιλάνε με τους περαστικούς, σταματάνε σε κάποιο παγκάκι, πίνουν την πορτοκολάδα τους κάτω από κάποιο δροσερό δέντρο. Πάντα με καλοδιάθετο πρόσωπο. Πάντα με χαμόγελο. Τη βλέπω και γίνομαι όλος μια τεράστια ΕΝΟΧΗ που σωριάζεται κάτω αδρανής. Ίσως αυτό φταίει. Ότι μένω αδρανής. Ότι δεν καταγγέλω τους ΟΤΕδες και τις Δεηδες και τους Δήμους. Ότι δεν γράφω μηνύματα με σπρέι στα γραφεία των αρχιτεκτόνων. Ότι δεν τηλεφωνώ συνέχεια στην Τροχαία για να καρφώνω. Ότι δε σπάω τις εκτρωματικές στάσεις. Ότι δε σκάω λάστιχα και δεν αφαιρώ υαλοκαθαριστήρες και δεν αφήνω αυτοκόλλητα σε παμπρίζ λέγοντας «είμαι ΠΟΛΥ μαλάκας!».

Θέλω να μιλήσω σε αυτή τη μάνα. Να κάτσω δίπλα τους σε κάποιο τραπεζάκι κάτω από το δέντρο και δήθεν τυχαία να τους πιάσω κουβέντα. Να προσπαθήσω να ψηλαφήσω τον καημό και την αγωνία της. Να ρωτάω για τον καιρό και το ποδόσφαιρο και τα τούρκικα σίριαλ και να μου απαντάει ότι ευτυχώς έχει καλό καιρό, ότι δεν της αρέσει να βλέπει άντρες να τρέχουν, ότι δεν προλαβαίνει στο σπίτι να δει τα σίριαλ. Πάντα με χαμόγελο. Εγώ να καταπίνω την ντροπή μου (έχω συνηθίσει) και να ψάχνω να βρω ένα οποιοδήποτε θέμα που να μην την προσβάλλει, έστω δια της τεθλασμένης. Δύσκολο. Αλλά να προσπαθώ. Να μην κοιτάω πολύ στο καροτσάκι του γιου γιατί θα φαίνεται ότι καρφώνομαι, αλλά ούτε και λίγο γιατί θα φαίνεται ότι το κάνω σκόπιμα. Τι δύσκολο να μένεις φυσιολογικός σε μια τέτοια συζήτηση!

Αλλά ίσως οι δυσκολίες είναι μόνο στο μυαλό μου. Γιατί η απλότητα αυτής της μάνας δρα σα διαβρωτικό οξύ με γεύση μαρμελάδας. Γλυκά και καταπραϋντικά αμβλύνει τις γωνίες, μαλθακώνει τις κακοτοπιές, ηρεμεί τις φορτούνες. Τη βλέπω και σκέπτομαι όλες τις μανάδες και τους πατεράδες με παρόμοια οικογενειακά «θέματα» (σύνδρομο down, διαβήτης, τυφλότητα, ακινησία, ελαφρότητα μυαλού κα). Προσπαθώ να αναλογιστώ τον κόπο της/τους, τις δυσκολίες, τη δύναμη ψυχής, τη σθεναρότητα, την πίκρα. Και από την άλλη την αδιαφορία μας, το σήκωμα του φρυδιού, τα εμπόδια που τόσο επιμελώς ορθώνουμε. Ο δικός μας κόσμος είναι ένας εχθρικός αγριότοπος. Αλλά δεν τη νοιάζει. Γιατί ο δικός της είναι το ευγενικό αγόρι της και ο σκληρός τους αγώνας.

Από το σινάφι μου και μένα: ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Τόσο εύκολο, τόσο λίγο, τόσο μόνο.

Advertisements

2 thoughts on “ταγμένη στο αίμα

  1. 2Σx2

    Γεια χαρά!
    Λοιπόν, νομίζω ότι το βασικό πρόβλημα είναι ο τρόπος με τον οποίο εμφυτεύεται στο μυαλό μας από πολύ μικρή ηλικία μέσω του περιβάλλοντος και της ελληνικής κοινωνίας η ελάχιστη ανοχή στη διαφορετικότητα με αποτέλεσμα λόγω των σαρωτικών αλλαγών στην κοινωνία τα τελευταία χρόνια να υπάρχει πρόβλημα προσαρμογής απέναντι στο διαφορετικό.
    Αυτή η ανοχή μετατρέπεται σε ενοχή σε όσους απασχολούνται με τέτοια ζητήματα – γιατί υπάρχει μεγάλο κομμάτι που έχω την αίσθηση πως δεν απασχολείται.- και ψάχνει διέξοδο μέσω της έκφρασης αλληλεγγύης που όμως δεν πρέπει να φανεί «ύποπτη». Δηλαδή, σε μια ιδανική κοινωνία θα ήταν απολύτως φυσιολογικό η μάνα να μην είχε κανένα πρόβλημα στις μετακινήσεις αφού θα υπήρχε σεβασμός από τους υπόλοιπους, εσύ δεν θα είχες ενοχή απέναντί της σκεπτόμενος απολογητικά για τα λάθη των άλλων, εκείνη δε θα ένιωθε πως όποιος της μιλάει το κάνει από συμπόνοια κοκ.
    Έχω την ελπίδα πως οι νεότερες γενιές που συναναστρεφόμαστε ένα μείγμα ανθρώπων πολύ διαφορετικό σε σχέση με πριν 20-30 χρόνων θα καλλιεργήσουμε σταδιακά στις επόμενες αισθήματα πιο ανεκτικά και αλληλέγγυα, σεβασμού και αποδοχής. Δυστυχώς όμως η πολύπλευρη κρίση ίσως φέρει τα πράγματα πολύ πίσω και μείνει το μίσος μόνο – ίσως όχι απέναντι στη μάνα αλλά απέναντι στη διαφορετικότητα!
    ΥΓ: Η ανάρτηση μου θύμισε μια παλιότερη δική μου με διαφορετικό πρωταγωνιστή αλλά με την ίδια ουσία και την ίδια ενοχή: http://oneiricon.blogspot.gr/2007/05/blog-post_09.html

    1. sunCoater Συντάκτης

      2Σx2, γεια σου και συγγνώμη γιατί το spam filter σε θεώρησε πιθανό spam και μόλις σήμερα το διαπίστωσα και ξεμπλόκαρα το σχόλιο.
      Θέτεις πολλά ζητήματα. Ιδανική κοινωνία δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει – το θέμα είναι πόσο καλή απομίμησή της μπορούμε να φτιάξουμε. Αλλά δεν είμαι και σίγουρος αν η ιδανική κοινωνία αποτελείται από ιδανικούς ανθρώπους ή από ιδανικές δομές. Νομίζω το 2ο. Που σημαίνει ότι πάντα θα βρίσκεται χώρος για την εκδήλωση του ρατσισμού μας.
      Έχεις δίκιο πάντως, όσο περισσότερο ενταγμένοι στον περίγυρό μας είναι οι συνάνθρωποι με «προβλήματα» τόσο πιο φυσιολογικά θα ρέει και η επικοινωνία μας.
      Όσο για μένα, οι ενοχές είναι, βέβαια, και «ομαδικές» αλλά κυρίως προσωπικές, γιατί δεν επεμβαίνω δραστικά για να σπάω τα αποστήματα. Μεγάλη κουβέντα…

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s