The Descendants (2011)

(post τι-σου-ξημερώνει)

Όλη η ουσία του The Descendants κρύβεται στο εναρκτήριο λογίδριο του Ματ Κινγκ (Κλούνεϊ) που μέσες άκρες λέει το εξής: μη νομίζετε ότι επειδή ζούμε στη Χαβάη δεν υπάρχει δυστυχία. Θυμίζει λίγο από Ελλάδα. Ευλογημένος τόπος, αλλά με μια γενική δυστυχία να κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Αν και στην περίπτωσή μας, η ομορφιά του τόπου με ό,τι αυτή επιφέρει σε συμπεριφορές κι νοοτροπίες ίσως και να ‘ναι ένας κρίκος από τις αλυσίδες αιτιών που επέφερε αυτή τη δυστυχία.

Μια άλλη ομοιότητα που με έκπληξη διαπίστωσα: καθώς επιβαίνει σε κάποιο αμάξι ο Ματ δε φορά ζώνη ασφαλείας! Και λίγο αργότερα γίνεται λόγος για ένα αυτοκινητικό όπου εμπλάκηκαν 2 μεθυσμένοι οδηγοί! Η απομάκρυνση από την ηπειρωτική Αμερική φαίνεται ότι ευθύνεται για μία χαλαρότητα «αστικών ηθών» στη Χαβάη. Αυτό που πάντως μένει σταθερά αμερικάνικο (αν συνυπολογίσω τη συμπεριφορά των συγγενών μετά τους δεκάδες φόνους σε CSI κλπ) είναι ο αξιοπρεπής, εκλογικευμένος και άκρα ψύχραιμος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι σοβαρές κακουχίες, οι αναποδιές ή και ο ίδιος ο θάνατος.

Σαν τις αναποδιές που αίφνης εισβάλλουν στην οικογενειακή εστία του Ματ Κινγκ. Ατυχήματα, συζυγικά προβλήματα, οικογενειακές διενέξεις, γονεϊκές ανησυχίες, προβληματισμός ενώπιων σημαντικών αποφάσεων. Κι απ’ την άλλη, φανταχτερά πουκάμισα, χαβανέζικη μουσική, πισίνες, φοινικόδεντρα, οι γαλάζιες θάλασσες, παρθένα τοπία. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα δράμα που ο σκηνοθέτης μαεστρικά δίνει με τρόπο γλαφυρό, χωρίς όμως να πέφτει στο επίπεδο του μελό. Όπως και ο πρωταγωνιστής του που χωρίς να γίνεται καρικατούρα αντιμετωπίζει με στωικότητα, υπευθυνότητα και ενίοτε κάποια ελαφρότητα τις αναπάντεχες καταστάσεις που ξεπηδούν μπροστά του μετά το ατύχημα της συζύγου του.

Όλος ο φιλμικός χρόνος είναι μια μίνι νησιωτική περιπλάνηση του Ματ που ταξιδεύει σ’ ένα πέλαγος ευθύνης και αβεβαιότητας αντιμέτωπος συνεχώς με νέα (μικρά ή μεγάλα) ηθικά διλήμματα. Δεν τα πάει και άσχημα. Σε αντιδιαστολή με τον πρότερο αδιάφορο οικογενειακό του βίο, στη νέα φάση της ζωής του δείχνει αποφασισμένος να πράξει όλα τα πρέποντα όσο αλλόκοτα κι αν είναι. Στο τέλος, και καθώς οι δυο παράλληλες ιστορίες που τον απασχολούν συναντώνται, ο σκηνοθέτης αφήνει να εννοηθεί ότι μια δύσκολη, «ηρωική» επιχειρηματική του απόφαση (εις βάρος του οικονομικού του συμφέροντος) λαμβάνεται έτσι γιατί τελικά εμπλέκεται σε αυτήν και το προσωπικό στοιχείο. Ας είναι. Όταν νιώθεις θλιμμένος, τελευταίος και μόνος κάθε βοήθεια στην αναζήτηση του Σωστού είναι ευπρόσδεκτη.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s