Φεστιβάλ Εντόσθιου Κινηματογράφου

(post εσώτερο)

Η επίσκεψη σε γαστρεντερολόγο μοιάζει με εισιτήριο διαρκείας σε φεστιβάλ κινηματογράφου.

Ξεκινάς την προηγούμενη ημέρα με μπόλικο καθαρτικό: Mission Impossible, η Εμμανουέλ Μπεάρ ποτίζει (και εξουθενώνει) τον ανυποψίαστο φύλακα/υπάλληλο για να τους αφήσει ήσυχους να ξεδιπλώσουν τα σχέδια κλοπής τους.

Όλο το απόγευμα και το βράδυ μένεις νηστικός. Πίνεις 4 λίτρα νερό. Μοιάζεις με τον Σκρατ που κλείνει τρύπες με το στόμα του κι έχεις γίνει ένα τεράστιο νερομπαλόνι. Απ΄την άλλη, το στόμα σου είναι σούπερ πικρό και δεν υπάρχει διέξοδος καμιά. Νιώθεις σαν το Lawrence που διασχίζει την έρημο.

Το πρωί ως συνήθως εσύ είσαι αγχωμένος και συνεπής, ο δε γιατρός καθυστερημένος και ευδιάθετος. Δε σε νοιάζει. Ελπίζεις ίσως (εσύ όπως και χιλιάδες αμερικάνοι) να ΄χει κάτι από Dr. House μέσα του.

Μια νοσοκόμα σου λέει με όλη τη φυσικότητα να γδυθείς μπροστά της: θυμάσαι όλες τις B-μαθητικοσεξοκωμωδίες και το πώς γελούσες με την εφηβική αμηχανία τους μπροστά σε νοσοκόμες. Πρέπει να ΄ναι η στολή.

Ξαπλώνεις και αν πρόκειται για γαστροσκόπηση σου τοποθετούν ένα είδος μάσκας στο στόμα για να μην μπορείς να το κλείσεις: με όση άνεση σού επιτρέπει η κατάστασή σου παρατηρείς ότι γίνεσαι το αρνητικό του Hannibal Lecter, εκεινού του είχανε βάλει μια μάσκα για να μην το ανοίγει.

Σου τοποθετούν ένα σωλήνα από το στόμα που κατεβαίνει ως το στομάχι σου: αισθάνεσαι κάτι να σε περπατάει εντός, έχεις ζαλιστεί και λίγο και αρχίζεις και ακούς φωνές που δεν ξέρεις αν έρχονται από το έξω ή από το μέσα σου, κάτι σαν τον Μάρτιν Σορτ στη Φανταστική Καταδίωξη που ‘χε γίνει πεδίο εξερεύνησης του Ντένις Κουέιντ στο μικροσκοπικό του σκάφος.

Καταλαβαίνεις ότι αρχίζεις και χάνεις τις αισθήσεις σου. Βλέπεις όνειρα. Τα όνειρα για σένα και κάθε σκηνοθέτη στο σινεμά είναι σαν το μπαλαντέρ στα χαρτιά ή σαν τους πληροφορικάριους στις Δημόσιες Υπηρεσίες. Μπορείς να τους ζητήσεις να γίνουν ό,τι θέλεις. Εσύ βλέπεις ότι σκοράρεις το γκολ στο 90 και στο ξενοδοχείο σε περιμένει η Ναόμι, αυτός βρίσκει ευκαιρία να βάλει 2 άσχετα τραγουδάκια για να μεγαλώσει λίγο η διάρκεια της ταινίας, το χαρτί είναι 10 καρό και φτιάχνει φλος, εκεινού του λένε ότι έχει χαλάσει η τοστιέρα και αν μπορεί να τη φτιάξει.

Υποθέτεις ότι, αν κάνεις κολονοσκόπηση, κάποιο αντικείμενο θα διεισδύσει απ’ την πόρτα που κάθε άντρας θέλει να κρατάει επτασφράγιστη. Αλλά είσαι σχεδόν ναρκωμένος και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Το ότι δεν καταλαβαίνεις, βέβαια, δε σημαίνει ότι δε συμβαίνει κιόλας. Γίνεσαι το διπλό είδωλο πρωταγωνιστή μαζί και θεατή του Shawsank Redemption που ένας κατ’ εξακολούθηση σοδομισμός περιγράφεται σχεδόν ανώδυνα.

Αναχωρείς. Ακόμα ζαλισμένος. Νιώθεις ένα επίμονο Vertigo. Εύχεσαι να ‘ναι η τελευταία σου σκηνή από Χίτσκοκ σήμερα. Δε θέλεις πουλιά, δε θέλεις ψεκαστικά αεροπλάνα, δε θέλεις γάλα. Τρως μια μπουγάτσα ξηροσφύρι στο όρθιο.

Μετά από 2 ώρες είσαι καλύτερα. Αποφασίζεις να ρίξεις μια βόλτα από το celebrity πάρτι για το τέλος του φεστιβάλ. Πας στο κατάστημα οπτικών του φίλου σου, κατεβάζετε τα ρολά, βάζετε χορευτική μουσική και προβάρεις κοστούμια Έλτον Τζον για καμιά ώρα. Δηλ. φοράς όλα τα τρελά γυαλιά που θα βρεις μπροστά σου, τραγουδάς don’t go breaking my heart και κάνεις κινήσεις «νίτζα-στα-μάτια» και «βουτιά-στη-θάλασσα». Καθώς κάνεις διάλειμμα για πορτοκαλάδα, αναρωτιέσαι γιατί ενώ υπάρχουν ένα σωρό τραγούδια για το σύστημα το κυκλοφορικό (heart, veins) και το μυοσκελετικό (feet, arms, head) δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα για το πεπτικό. Μα πού βρίσκεται η σύγχρονη τραγουδοποιία;

Εκείνη τη στιγμή σου τηλεφωνεί ο Dr House. Και σου κλείνει ραντεβού. Για το επόμενο φεστιβάλ με αφιέρωμα στο ξεχασμένο ουροδοχαίο σινεμά.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s