αρκετά χρόνια μετά

(post επιστροφικό)

Όταν είσαι βρέφος είσαι μια tabula rasa που όλοι και όλα γράφουν επάνω σου.

Όταν είσαι παιδί, ένα σφουγγάρι που ρουφάει άπληστα και άκριτα κάθε πληροφορία που σε πλησιάζει.

Όταν είσαι έφηβος, η πλαστελίνη σου είναι ακόμα εύπλαστη, η κληρονομικότητα και το περιβάλλον έχουν καθορίσει σχεδόν το βασικό σου πρότυπο – εσύ πολεμάς τυφλά για να το αλλάξεις και να τους χαλάσεις τα σχέδια.

Όταν είσαι φοιτητής… Όταν είσαι φοιτητής είναι ίσως η τελευταία σου ευκαιρία για να αυτοκαθοριστείς μ’ ένα καίριο, χαρακτηριστικό και δημιουργικό τρόπο. Η απομάκρυνση από την οικογενειακή στέγη, η «ελευθερία», η διασκέδαση, η τρελή ζωή, η οικειοθελής προσέγγιση της μόρφωσης, οι νέες φιλίες, ο σχεδιασμός της πορείας σου είναι όλα 2ης σημασίας γνωρίσματα της περιόδου ή μπορείς να πεις ότι είναι μικρά κομμάτια που καταλαμβάνουν μέρος της χωροχρονικής υπόστασης της ζωής σου, το άθροισμα των μερών, όμως, είναι μικρότερο από το Όλον.

Και το Όλον τι είναι; Είναι μια υπόγεια, εσωτερική διαδικασία που συντελείται είτε το καταλαβαίνεις είτε όχι και που σταδιακά στερεοποιεί τα ημίρρευστα πρώτα υλικά που έρεαν μέσα σου από παιδί μετατρέποντάς σε σε ένα παλίμψηστο πέτρωμα που από κει και πέρα λαμβάνει άκαμπτο τη θέση του στη συλλογή πετρωμάτων που λέγεται κοινωνία ενηλίκων. Κι άλλος είναι 70% μάλαμα, άλλος 100% σίδερο, άλλος 5% διαμάντι κι άλλος 25% ψευδοχαλκός. Η φοιτητική εποχή είναι η κατεξοχήν εποχή που μπορείς ακόμα -όσο γίνεται- να αλλάξεις τις δοσολογίες και να προσθαφαιρέσεις υλικά.

Η σύσταση των οποίων καθορίζει τους τρόπους με τους οποίους θα αντιδράς στα ερεθίσματα που δέχεσαι. Αλλά η «ελεύθερη βούληση» μετά τα 25 είναι μια φενάκη. Έχεις πλέον γίνει μια πολύπλοκη (ή όχι και τόσο πολύπλοκη – εξαρτάται) μηχανή Turing που μέσω άπειρων μονοπατιών καθορίζει εξαντλητικά κάθε output της «προσωπικότητάς» σου. Και η χαώδης αυτή πολυπλοκότητα σού δίνει την ψευδαίσθηση ότι είσαι ΕΣΥ που επιλέγεις όταν αποφασίζεις τι αμάξι να αγοράσεις ή αν θα ψηφίσεις Δικομματισμό, Αριστερά ή ΧΑ.

———-

Για αυτό το λόγο η επιστροφή μου στον τόπο όπου σπούδασα έχει τη βαρύτητα της επιστροφής στο εργαστήριο που με σφράγισε και με παρέδωσε στο Εμπόριο.

Θα υπάρξει αναζήτηση για στέκια παλιά, καταγραφή των αλλαγών, τι φτιάχτηκε, τι χάλασε, τι χάθηκε, θα υπάρξουν φιλικοί εναγκαλισμοί και βουτιές σε θάλασσες (υδάτων και μνημών), θα υπάρξει μια κριτική αποτίμηση, τι δεν έπραξα, τι έπραξα (λάθος), πού παρέκκλινα, ποιον πόνεσα, ποιον δικαίωσα, ποιον αδίκησα, ποιον αγάπησα. Κι από συγκίνηση;

Έχω κανονίσει εισερχόμενος στα φοιτητικά μου χωρικά ύδατα, ένα αυτόματο mms να λάβω στο κινητό μου. Θα ‘ναι κάποιος ψηφιακός Άργος, θα σηκώσει τη μουσούδα του, θα κουνήσει την ουρά του, θα σκιρτήσει, θα με αναγνωρίσει και μετά θα πεθάνει. Γιατί τότε στο εργαστήριο δεν παρέλειψα να προσθέσω και κάποιο ένα τοις χιλίοις (μόνο;) «drama queen» στα συστατικά μου.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s