πόσα κιλά αξεστιά;

(post έξω-από τα-ρούχα-μου (κι όχι λόγω ζέστης))

Πόσα κιλά αξεστιά χρειάζεται για να

– μπογιατίσεις με σπρέι τα περιβάλλοντα τείχη των τάφων των Βενιζέλων;

– πετάξεις αποτσίγαρα κάτω από μια σπασμένη βάση αρχαίας κολώνας στο μινωικό παλάτι;

– γράψεις A+I=L στο μνήμα του Καζαντζάκη;

Θα μου πεις: μπορεί να ήταν παιδιά. Έφηβοι. 16χρονα που το μόνο που ξέρουν είναι ανόητα να σαλιαρίζουν και σπασμωδικά να αντιδρούν. Ίσως η βέβηλη στάση τους σε συνδυασμό με την άγνοιά τους να μοιάζει κουτσουλιά μπροστά σε πιο ανώδυνες μεν, εν πλήρη επίγνωση δε συμπεριφορές ενηλίκων. Μπορεί. Αλλά πάλι. Κάτι δε σου κάθεται καλά. Ζούμε στο βασίλειο της Μόνιμης Δικαιολογίας. Τα παιδιά που κάνουν φασαρία στο μάθημα (μα είναι γελοίος ο καθηγητής μας), οι γονείς που ζητούν τα ρέστα από τους διευθυντές (το παιδί έχει εγωισμό και προσβλήθηκε), η εθνική μπάσκετ που αποτυγχάνει (δεν κάναμε πλήρη προετοιμασία), ο φορολογούμενος που συστηματικά κλέβει (τι υπηρεσίες μας παρέχει το Κράτος;), ο ανήσυχος πολίτης που ψηφίζει ΧΑ (το σύστημα είναι σάπιο), ο εφησυχασμένος πολιτικός που υπερψηφίζει αβασάνιστα (το κόμμα ξέρει).

Εγώ στα 16 μου ποτέ δεν έβαψα μνημείο. Κι ας ήμουν μέλος μιας παρέας που συστηματικά το έπραττε. Ίσως αυτό έφταιγε. Προτίμησα να ξεκόψω από αυτούς παρά να προσπαθήσω να «ξεκόψω τα χέρια τους». Καμιά φορά με συλλαμβάνω να τους συμπεριφέρομαι τώρα, μετά από χρόνια, ρατσιστικά και υποτιμητικά. Καλημέρα Μανώλη (αλλά τι καλημέρα να μου πεις και συ που ‘γραφες ΑΕΚΑΡΑ ΟΛΕ στο μνημείο στο παρκάκι). Θυμίζω δίσκο κολλημένο σε ανάρμοστες χαρακιές παιδικών χρόνων. Η εφηβεία και η πορεία προς την ωρίμανση μοιάζουν να έχουν χαθεί από το εννoιολόγιό μου. Είμαι ένας δικαστής που αρνείται να παραγράψει αδικήματα δεκαετιών. Και γίνομαι σνομπ και ελιτιστής. Και παρασέρνω δικαίους και αδίκους καθώς η αχλύς της μνήμης συγχέει τα πραγματικά γεγονότα και τους πρωταγωνιστές τους. Και καταδικάζω συλλήβδην μια ολόκληρη εποχή και τους κατοίκους της.

Καμιά φορά σκέπτομαι πιο ψύχραιμα και συνετά. Ας χαρίσω σε κάποιους το δικαίωμα της αμφιβολίας. Άλλωστε, κοίτα, δες, εξελίχτηκαν, έγιναν χρήσιμα μέλη της κοινωνίας μας. Ήταν παιδιά μωρέ. Με τα μυαλά πάνω από το κεφάλι. Με προβληματικές οικογένειες. Με έλλειψη προσοχής. Ήταν παιδιά. Να, σαν κι αυτά που χάραξαν τον έρωτά τους στο μνήμα του Καζαντζάκη.

Και τότε πλησιάζει μια οικογένεια. Κρήτες μεν, τουρίστες δε. Αστεία, γελάκια, σκέρτσα. Γονείς, κάποιες κόρες, ένας αρραβωνιάρης. Όλοι πάνω από 25, κάποιοι πάνω από 50. Προσεγγίζουν το μνήμα ασυνήθιστα φωναχτά. Εντάξει, έχει ωραία θέα και παρασύρεσαι. Η μια κόρη ζητάει να τη φωτογραφίσουν καθώς επιχειρεί να κάνει μονόζυγο στο οριζόντιο ξύλο του σταυρού! Σταματάει, όμως, γιατί καταλαβαίνει ότι είναι ασταθές και θα σωριαστεί χάμω. ΚΑΝΕΙΣ από την οικογένεια δε λέει τίποτα. Κι ύστερα οι 3 κόρες και η μάνα ποζάρουν όλο νάζι με τους αγκώνες τους ακουμπισμένους στο κεφάλι του μνήματος. Σα να βρίσκονται στην Πίζα ή στο Παρίσι ή σε κάποιον ανεμόμυλο στη Μήλο.

Φρίττω. -«ΡΕ Α ΧΑΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΔΩ ΠΕΡΑ ΒΕΒΗΛΕΣ, ΑΜΟΡΦΩΤΕΣ, ΑΣΤΟΙΧΕΩΤΕΣ ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΣΑΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΟΙ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΠΟΥ ΧΑΧΑΝΙΖΕΤΕ ΗΛΙΘΙΑ». Αλλά δε λέω τίποτα. Μούγγα. Μόνο κοιτάω.

Ίσως γιατί λίγο πιο πριν είχα φωτογραφηθεί και γω εκεί (στα πόδια του μνήματος). Σοβαρός, αμίλητος, έμπλεος σεβασμού. Αλλά φωτογραφήθηκα. Είδα και γω το μνήμα ως αξιοθέατο. Μπήκα στο τουριστικό κάδρο. Πήγα και γω εκεί. Ακόμα και στην αξεστιά λειψός είμαι. Άλλοι ζυγίζουν κιλά, εγώ κάποια γραμμάρια.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s