Κυνηγώντας την τέλεια παραλία

(posteriori ταξιδευοσοφείν)

Σε ταξίδι. Ακολουθούμε τις κατευθύνσεις των ταξιδιωτικών οδηγών. Κάποια στιγμή αργότερα μια συζήτηση με κάποιους που «ξέρανε».

 -Πού κολυμπήσατε; -Εκεί. -Ααα, μόλις 5 χλμ παραπέρα είχε μια φοβερή παραλία με δέντρα, υπέροχη αμμουδιά, καθαρά νερά.

-Πού φάγατε; -Εκεί. -Ααα, στο επόμενο χωριό υπήρχε η φοβερή ταβέρνα της κυράς Μαριώς με ντόπια εδέσματα καταπληκτικά.

-Τι είδατε; -Αυτά. -Ααα, ρε συ είσασταν δίπλα σε κείνη τη μονή, το μουσείο, το βουνό με τη θέα, το εμπορικό κέντρο…

Πάντα θα υπάρχει κάτι που ξεφεύγει. Κάτι που δε το γράφουν οι οδηγοί. Κάτι που δεν το ξέρουν οι πολλοί. Κάτι που το αγνοούν οι ντόπιοι με τους οποίους γυρνάς παρά μόνο εκείνοι με τους οποίους συζητάς μετά. Κάτι τόσο καταπληκτικό (και γνήσιο ή εξωπραγματικό ή χάρμα οφθαλμών ή φθηνά παρεχόμενο) που η μη επίσκεψή του είναι ικανή να σου ακυρώσει όλη τη χαρά και την ευεξία για όσα τελικά είδες και άκουσες και γεύτηκες. Αλλά, ευτυχώς, ΔΕΝ μου την ακυρώνει. Ούτε για μισό δευτερόλεπτο.

Γιατί δεν έχει νόημα όλο αυτό. Μου θυμίζει Gödel και το θέωρημα της μη πληρότητας. Σε κάθε λογικό συνεπές σύστημα υπάρχουν αληθείς προτάσεις τις οποίες δεν μπορούμε ποτέ να αποδείξουμε (γιατί το σύστημα δεν μας παρέχει τα μέσα). Σε κάθε συγκροτημένο ταξίδι θα υπάρχουν υποσχόμενα ερεθίσματα τα οποία ποτέ δε θα μπορέσουμε να ελέγξουμε (γιατί το ταξίδι δεν μας παρέχει τους δρόμους). Πάντα θα υπάρχει κάτι που ξεφεύγει.

Είμαστε αυτοί που οι χρονικές και οι χωρικές και οι απτικές κεραίες μας μας επιτρέπουν να είμαστε. Πιο κει δεν έχει. Οι παππούδες μου μπορεί να είχαν πάει ως το απέναντι χωριό, οι γονείς μου ως την Αθήνα, εγώ ως την Αγγλία, η κόρη μου ως την Αυστραλία, η εγγονή μου ως το διάστημα. Θα θέλαμε περισσότερα; Πιθανότατα ναι. Θα φανταζόμασταν περισσότερα; ΣΙΓΟΥΡΑ ναι.

Η φαντασία. Η φαντασία είναι το ματζούνι με το οποίο τρίβουμε τις κεραίες μας για να μορφοποιούν άγνωστα ή ανύπαρκτα σήματα σε ιδεατές εικόνες. Είναι το σκονάκι του μαθηματικού που θέλει να σπάσει το τείχος του Gödel. Η σκουληκότρυπα που μας μεταφέρει σε άλλο σύμπαν. Ο φεγγίτης που μας καταυγάζει με ένα νέο φως που επιθυμούμε αλλά δεν μπορούμε να συλλάβουμε την ουσία του. Είναι η παραλία με τα γαλανά και δροσερά νερά που ποτέ δε θα βουτήξουμε μέσα τους.

Αλλά θέλουμε να υπάρχει. Απρόσιτη ίσως για εμάς, προσιτή ίσως για κάποιους άλλους και άρα το συλλογικό ανθρώπινο δυναμικό. Με ένα κλασικό ερώτημα να επικρέμεται: η ομορφιά των μυστικών φυσικών γωνιών τη γης ακυρώνεται αν δεν ανακαλυφθούν ποτέ από την εξερευνητική μας δράση; Υπάρχει απλώς για να υπάρχει ή έχει νόημα μόνο όταν τη συναντούμε; Με μια κλασική διαγώνια απάντηση: είτε στέκει αυθύπαρκτη είτε γεννιέται τη στιγμή που θα συλληφθεί από τις αισθήσεις μας, η εμβόλιμη παρουσία μας και μόνο αρκεί για να τη μαγαρίσει και να την υποβαθμίσει για πάντα. 

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s