το κλικ της αντιπάθειας

(post δικαστήριο)

Κάπου σε κάποια αλάνα όλοι οι οδηγοί παρκάρουν κάθετα σ’ ένα τοιχίο, την πίσω πλευρά του οποίου διατρέχει μια σειρά από χαμηλά δέντρα. Έτσι, σχεδόν όλο το μισό μπροστινό τμήμα των αμαξιών είναι υπό σκιά χωρίς να χαραμίζονται πολλές θέσεις. Καθώς παρκάρω και γω, καταφθάνει ένα νέο αμάξι που ο οδηγός του εντελώς χαλαρά και αβίαστα σταθμεύει παράλληλα με το τοιχίο, καταλαμβάνοντας 3 άτυπες θέσεις σκιερής στάθμευσης.

Είναι αυτή η μικρή κίνηση που με εξωθεί στο να τον αντιπαθήσω για ΠΑΝΤΑ.

Από εκείνη την ώρα τον παρακολουθώ ως σεσημασμένο. Δε δείχνει να ΄χει κανέναν ενδοιασμό, ξεδιάντροπος ή ανόητος;, απευθύνεται στα παιδιά του συνεχίζοντας κάποιου είδους κήρυγμα που υποθέτω έχει ξεκινήσει χιλιόμετρα πριν, ο λόγος του και το ύφος του μου φαίνονται βδελυρά, καθόμαστε δίπλα δίπλα στην παρακείμενη ταβέρνα, συνεχίζει το κήρυγμα, μονοπωλεί τη συζήτηση, όλοι οι διάλογοι των παιδιών και της μάνας έχουν ως έναν πόλο πάντοτε αυτόν, κάτι παίρνει το αυτί μου για πανεπιστήμιο, ΤΩΡΑ ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ, ΚΑΙ ξεδιάντροπος ΚΑΙ ανόητος ΚΑΙ με ανεξάντλητα αποθέματα στόμφου για να σου αποδεικνύει πάντοτε ότι ΑΥΤΟΣ έχει δίκιο.

———————————————-

Το παθαίνω συχνά. Είναι φορές που μόνο μια στιγμή φθάνει για να κακοχαρακτηρίσω με απόλυτο τρόπο τον απέναντί μου. Αιτία; Κάποια ενέργεια που τραυματίζει βάναυσα το σύστημα ηθικών αξιών μου. Μια απλή αλλά προσβλητική χειρονομία, μια αδιάφορη αλλά υπερματαιόδοξη κουβέντα, μια τυχαία αλλά απειλητική κίνηση, μια συνήθης αλλά κραυγαλέα πράξη. Έχω δίκιο; Για την εφήμερη καταδίκη της στιγμής πολύ πιθανόν ναι. Για την ισόβια κάθειρξη ίσως και όχι. Πόσες φορές άραγε δεν έχω μπει εγώ στη θέση του εγκληματία, δεν είμαι εγώ εκείνος που χωρίς ίσως να το καταλαβαίνω προκαλώ τους άλλους με τη συμπεριφορά μου. Χρειάζεται ψυχραιμία.

Συν τοις άλλοις, αναρωτιέμαι. Αντιπαθώ ακαριαία κάποιον επειδή ο εν γένει βίος και η πολιτεία του τον καθιστούν πανθομολογουμένως αντιπαθητικό; Ή πλέον αντιπαθώ κάθε του έκφραση και έκφανση επειδή τις περνάω από το φίλτρο της σφοδρότατης αντιπάθειας μιας καίριας στιγμής;

Κι επιπλέον. Είμαι ικανός το ίδιο ακαριαία να συμπαθήσω κάποιον; Να πιαστώ από μια τετριμμένη αλλά ευγενική ενέργειά του και να τον κατατάξω τελεσίδικα στην κλάση των ανθρώπων που θεωρώ μεγαλόθυμους και προσηνείς και φίλτατους; Δε θυμάμαι να μου ΄χει συμβεί ποτέ. Πάντοτε, όταν πρόκειται για το παιχνίδι της συμπάθειας, αναμένω εξαντλητικές αποδείξεις και συνέχεια λόγων και έργων. Τότε, τι συμβαίνει; Γιατί  είμαι ακριβός στα πίτουρα της αγάπης και φτηνός στο αλεύρι του μίσους;

Δεν ξέρω, ίσως γιατί τελικά είναι το μίσος και όχι η αγάπη που κινεί τον κόσμο. Κάτι σαν τον ηλεκτρονικό μικρόκοσμο. Η περίσσεια ηλεκτρονίων καθιστά το άτομο αρνητικό, η έλλειψή τους θετικό. Παρομοίως, ίσως είναι η πληθώρα κακότροπων χαρακτηριστικών (φιλοδοξία, ατομικισμός, ματαιοδοξία, φιλαργυρία, φθόνος) που οδηγεί τα βήματά μας στο μονοπάτι της επιβίωσης, της κοινωνικότητας, της διάκρισης. Και μόνο όταν εκείνα καταλαγιάζουν ή αδρανοποιούνται είτε γιατί -συχνότερα- φθάνουμε σ’ ένα επίπεδο καταξίωσης και για λίγο ξαποσταίνουμε είτε γιατί -σπανιότερα- κάποιοι είναι όντως φτιαγμένοι από αυθεντική πάστα ανθρωπιάς, είναι τότε που βρίσκει ευκαιρία να ανθίσει το άνθος της συμπαθείας, της αδελφικότητας, της καλοπροαίρετης συναναστροφής.

———————————————-

Όλα αυτά ή απλώς με τάραξε τόσο πολύ ο τύπος γιατί λειτούργησε θρασύτατα όπως ποτέ δε θα καταφέρω να λειτουργήσω εγώ. Χρειάζομαι μαθήματα επειγόντως!

Advertisements

5 thoughts on “το κλικ της αντιπάθειας

  1. Σίμος

    Πολύ εύστοχες παρατηρήσεις και πολύ ωραία γραμμένες. Και μάλιστα διαπιστώνω, θα έλεγα , πλήρη ταύτιση με τον εαυτό μου. Δυστυχώς , θα συμπλήρωνα , γιατί αυτή η υπερβολική αυστηρότητα προς τον άλλον συνδυάζεται -αναπόφευκτα ?- με ανάλογη αυστηρότητα προς τον εαυτό μου. Όμως , το παλεύω κι εγώ , να μαλακώσω τόσο με τους άλλους όσο και με μένα. Είναι προς το συμφέρον όλων και κυρίως το δικό μου :-)

    1. sunCoater Συντάκτης

      Ευχαριστώ, Σίμο. Δεν μπορώ να πω ότι εγώ έχω ιδιαίτερα προβλήματα με τον εαυτό μου, αν εξαιρέσω, βέβαια, τα χαστουκοβρισίδια για τα χοντρά λάθη (όχι πολλά, 4-5 φορές την ημέρα). Αλλά η προσωπική αυστηρότητα νομίζω ότι γενικά είναι θετική μαγιά.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s