από το public στον republic

(post επαρχιώτης-στην-ομόνοια)

Θα βρισκόμασταν για λιγότερες από 24 ώρες το ΣΚ στη Θεσσαλονίκη κι ήξερα ότι ένα πράμα έπρεπε να κάνω: να προλάβω ένα βιβλιοπωλείο ανοιχτό για να αγοράσω τον Φεβρουάριο. Πήγα στο public στην Τσιμισκή. Όλα ωραία και τακτοποιημένα και καλοσχεδιασμένα. Με μια ένσταση. Αυτήν εδώ την επιγραφή:

Τι πάει να πει «βιβλία που πρέπει να διαβάσετε»; Λίγο επιθετικό μου ακούγεται. Σα να ‘μαι μπόμπιρας και με απειλούν ότι πρέπει να φάω όλο το φαΐ μου. Η αγγλική έκφραση είναι συντετμημένη και απρόσωπη, διαχέεται έτσι η ευθύνη ανάγνωσης (εγώ, εσύ, ο διαχειριστής της πολυκατοικίας, το ανθρώπινο συλλογικό, κάποιοι εξωγήινοι, ίσως μερικά πολύ έξυπνα ζώα). Η αντίστοιχη μετάφραση στα ελληνικά θα ήταν «διαβαστέα βιβλία», στη γραμματική στο σχολείο έγραφε ότι η κατάληξη «-τέος» σημαίνει ότι ΠΡΕΠΕΙ να πραγματοποιηθεί η ενέργεια που δηλώνεται στο ρήμα (σε παραλληλία με την «-τός» που σημαίνει ότι ΜΠΟΡΕΙ…). Διαβαστέα βιβλία. Χμ δε θα το καταλάβαιναν και πολλοί υποθέτω. Οπότε να σου και η «απειλητική» προστακτική σε 2ο πρόσωπο. Μοιάζεις looser και αμόρφωτος που δεν έχεις διαβάσει τίποτα από αυτά τα ράφια και νιώθεις τύψεις και λες θα βελτιωθώ, αγοράζεις δύο τρία, ακόμα και να μην προλάβεις να τα διαβάσεις τουλάχιστον τους έχεις ξεγελάσει. Αλλά φευ, του χρόνου που ξαναεπισκέπτεσαι το βιβλ/λείο, μαθαίνεις με τον πιο μειωτικό τρόπο ότι «πλέον μια νέα μικροτεχνολογική μέθοδος έχει εφαρμοστεί και το ποια βιβλία έχουν όντως διαβαστεί είναι ένα δεδομένο ανιχνεύσιμο οπότε χρειάζεται προσοχή κι εγρήγορση». Έτσι στο λένε, σε παθητικό τρίτο πρόσωπο γιατί έχουν διαβάσει το προηγούμενό σου σχόλιο και δεν αφήνεται πλέον χώρος για οδούς υπεκφυγής.

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι (για μούχλες σαν και μένα) μιας διανυκτέρευσης σε ξένη πόλη είναι που το βράδυ πριν κοιμηθείς συντονίζεσαι με τους τοπικούς ραδιοσταθμούς. Παλιότερα, για να το κάνεις αυτό έπρεπε να κουβαλάς ένα κιλό/λίτρο παραπάνω βάρος/όγκο στις αποσκευές σου, ενώ τώρα όλη αυτή η λειτουργικότητα κρύβεται μέσα στο κινητό σου. Απ’ την άποψη αυτή καλά τα έχει πάει η εξέλιξη του είδους μας. Πατάς λοιπόν το κουμπί και το κινητό/ράδιο σβήνει όλες τις προηγούμενες καταχωρήσεις και αποθηκεύει τους πιο δυνατούς σταθμούς της νέας πόλης. Θα μου πεις, δε διστάζεις που σβήνονται οι αγαπημένοι σου σταθμοί της πατρίδας σου; Όχι, γιατί είναι ένα μάτσο χάλια, όσο χάλια είναι και τα βιβλιοπωλεία της που με αναγκάζουν να τρέχω στο παρά πέντε στο public για να αγοράσω τον Φεβρουάριο. ΤΙΠΟΤΑ δε συμβαίνει στην πόλη μου. Κι απ´ τα ΠΟΛΛΑ που συμβαίνουν έχω φροντίσει να απαξιώνω τα περισσότερα για να ´χω πάτημα να γκρινιάζω. Τον Φεβρουάριο πάντως δεν τον φέρανε. Κι οι μουσικοί σταθμοί είναι όντως χάλια. Για αυτό και πριν κοιμηθώ τώρα στη Θεσσαλονίκη κάθομαι μια ώρα και διαβάζω φλεβάρικα κεφάλαια και ζαπάρω μεταξύ republic και rock fm. Και πετυχαίνω αυτό, που μέσα στον ενθουσιασμό και τη γλύκα της βραδιάς για πρώτη φορά συνειδητοποιώ ότι ήταν το πρελούδιο για το σπουδαιότερο electropop τραγούδι 3 χρόνια αργότερα:

Αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του (καλού) ραδιοφώνου. Όσα χιλιάδες mp3 και cd να ‘χεις περασμένα στον ΗΥ σου, στο ράδιο θα ακούσεις εκείνο το αγαπημένο σου που σου ‘χει διαφύγει. Και τότε κατακλύζεσαι από ένα συναίσθημα απρόσμενης χαρωπής πληρότητας. Και κάτι ακόμα. Νιώθεις κι εσύ ένα ευτυχισμένο γρανάζι (χμ, σχήμα οξύμωρο) στο τικ τακ του κόσμου τούτου. Ένα manual pdf δε με βαπτίζει μαραγκό, μια συνταγή δε με μασκαρεύει μαγείρισσα, ένα pc δε με κάνει dj, ούτε ένα blog συγγραφέα. Τον θέλω τον dj να με αιφνιδιάζει όμορφα, να μου μιξάρει τρελές αλλαγές, να μου θυμίζει ξεχασμένα, να, σαν το Behind the Wheel. Και τον θέλω τον συγγραφέα να φτιάχνει στοιχειωτικές ιστορίες για ανθρώπους καθημερινούς και συνάμα ξεχωριστούς, για ανθρώπους που όλος ο κόσμος προβάλλεται ιδιότροπα στο μυαλό τους και κείνο παρατηρεί, άλλοτε παγώνει άλλοτε αδιαφορεί άλλοτε θερμαίνεται και παράγει ιδέες, ιδέες και λόγια, ιδέες λόγια και δράση, να, σαν το Φεβρουάριο.

ΥΓ Το μόνο που μένει σ’ όλο αυτό το απέραντο γραναζολόι είναι να καταπιαστώ και γω με κάτι χρήσιμο ή ευχάριστο ή ελπιδοφόρο για να χαροποιώ κάποιους άλλους. Δε βιάζομαι. Καλά καλά δεν έχω κλείσει μισό αιώνα λειτουργίας.

Advertisements

2 thoughts on “από το public στον republic

  1. gaidara

    Αντιπαθώ τα βιβλιοπωλεία τύπου boutique και mall και ασφαλώς δεν εκπλήσσομαι από μια τέτοια επιγραφή. Ούτε εκπλήσσομαι που είχαν σημαία για πόσο καιρό ένα βιβλίο, που κατά τ’ άλλα δεν θα είχα αντιπαθήσει τόσο αλλά εξαιτίας του marketing το έκανα, όπως το Νησί.

    To marketing δεν ταιριάζει στα βιβλία…

    Στον χρόνο λειτουργίας σου πάντως μη σταματήσεις να κάνεις αυτό που εμένα τουλάχιστον με χαροποιεί πολύ… να γράφεις εδώ! ;)

    1. sunCoater Συντάκτης

      Μήπως είσαι της παλιάς βιβλιοφιλικής Σχολής «όλα τα βιβλία χυμαδιό στα τραπέζια» που συνεπαγόταν ότι ενίοτε η αναζήτηση του βιβλίου μπορεί και να διαρκούσε περισσότερο από την ανάγνωσή του (όχι για τούβλα, βέβαια, τύπου Νησί); Ωραίες εποχές!
      Ευχαριστώ για την παρότρυνση. Ακόμα και τα γρανάζια πού και πού χρειάζονται μια καλή κουβέντα.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s