ένας Φεβρουάριος τον Αύγουστο

(post ολοκλήρωσης)

Μόλις ξαναδιάβασα τον Φεβρουάριο. Σε κλασική, έντυπη μορφή. Από μνήμης μιλώντας, δε βρήκα και πολλές διαφορές με το αρχικό κείμενο (εκτός από τη γαπκολύμβηση και τις εξαφανίσεις της κουκουβάγιας και του βιολιστή. Γιατί;). Δεν έχει σημασία. Η συγκίνηση ήταν η ίδια.

Ένας πραγματικός συγγραφέας (Θ. Γεωργακόπουλος) τολμά και γράφει ένα βιβλίο σε πραγματικό χρόνο, ένα κεφάλαιο κάθε μέρα για όλο τον Φεβρουάριο! Ήρωάς του ένας χαρακτήρας (Νονέιμης) που … γράφει ένα βιβλίο, ένα κεφάλαιο κάθε μέρα! Τον ίδιο Φεβρουάριο κι αυτός! Ακούγεται κάπως; Φέρνει λίγο σε sleuth μήπως; Μήπως να επεξηγήσω λίγο τι είναι το sleuth; Χρειάζεται κάποια παραπομπή.

29 «αντικείμενα» μες στον Φλεβάρη

Μέχρι τώρα ήξερα για τρία είδη παραπομπής. 1. Στον ψηφιακό κόσμο βάζουμε στη λέξη που μας ενδιαφέρει ένα hyperlink, ο αναγνώστης το πατά και ιδού. 2,3. Στον έντυπο κόσμο έχουμε δύο τρόπους. Είτε με ένα αστεράκι δίπλα στην επίμαχη λέξη και η επεξήγηση δίνεται στο κάτω μέρος της ίδιας σελίδας είτε με έναν αύξοντα αριθμό που παραπέμπει σε ένα συνολικό ευρετήριο στο τέλος του βιβλίου. Ε, ξεχάστε τα αυτά, γιατί στον Φεβρουάριο γεννιέται ένα νέο είδος παραπομπής, εκείνο της ενσωμάτωσης της επεξήγησης στην κανονική ροή του κειμένου. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένας πολυμαθής ήρωας(/συγγραφέας) που βασική του δουλειά είναι να παρατηρεί ανθρώπους και να συγκρίνει ή αντιδιαστέλλει τις συμπεριφορές, τα πάθη και τα αισθήματά τους με παρόμοιες (αρχετυπικές ή όχι) εκφάνσεις της παγκόσμιας, ανθρώπινης και μη κοινότητας.

Ονόματα όπως Richard Feynman, Υπουργός Μολότοφ, Posidonia Oceanica, Ernst Gombrich, Por Una Cabeza (και άλλα πολλά!) παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου και χρησιμοποιούνται από τον Νονέιμη για να θεμελιώσει επιχειρήματα, να διερευνήσει κίνητρα, να εξηγήσει φαινόμενα. Μήπως είναι λίγο επίδειξη γνώσης όλο αυτό; Όχι, γίνεται τόσο φυσικά και αβίαστα, άλλωστε ο Νονέιμης είναι ένας υπεραναλυτικός χαρακτήρας που με μαθηματική σχεδόν προσήλωση συλλέγει, κατατάσσει, αναλύει, συμπεραίνει. Κι όλα αυτά υπό το φίλτρο μιας άγριας εσωτερικής φουρτούνας που τον δέρνει από τότε που έχασε τη λατρεμένη του γυναίκα.

Κοιτάω τον Φεβρουάριο. Κοιτάω το γράμμα Φ. Λίγη σημειολογία δε βλάπτει. Μου θυμίζει τον θεό Ιανό, τον θεό με τα δύο πρόσωπα. Έτσι και ο Νονέιμης, σε όλο το βιβλίο εμφανίζεται με 2 πρόσωπα. Το ένα κοιτάει προς τα έξω, προσπερνάει αδιάφορα, χλευάζει ή υμνεί τον κόσμο και τους ανθρώπους ανάλογα με την κρίση που του επιβάλλει μια αυστηρή μανιφεστοειδής βιοθεωρία. Το άλλο πρόσωπο το ‘χει στραμμένο μόνιμα προς τον ευατό του, προσπαθεί να καταλάβει τι του συμβαίνει, τι μεταλλάσσεται μέσα του και σταδιακά τον μετατρέπει από παθητικό όργανο αιώνιας παρατήρησης σε αποφασιστικό στιγμιαίο διεμβολιστή της μοίρας. Θα μου πεις, είναι εύκολο να κοιτάμε μέσα μας, στον εαυτό μας; Χμ, αν έχουμε μόνιμα στημένο απέναντί μας έναν καθρέπτη που αντανακλά τα σώψυχά μας το μόνο που απαιτείται είναι λίγο προσωπικό θάρρος για να αποδεχτούμε ότι δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι από ανόθευτα αγγελικά υλικά.

Κοιτάω το γράμμα Φ. Μου θυμίζει επίσης τον γνωστό διπλοπέλεκυ, το διπλό τσεκούρι. Το οποίο στα αρχαία (λυδικά;) λεγόταν λάβρυς. Κατά μία θεωρία (την οποία δε μεταφέρω και πολύ επιστημονικά), ξέρετε πώς λέγεται στα αρχαία ο οίκος του διπλού πέλεκυ; Λαβύρινθος! Σα το μινωικό παλάτι με τα πολλά επίπεδα, τους πολύπλοκους διαδρόμους και τη πληθώρα παραστάσεων του διπλοπέλεκυ. Και σαν το μυαλό του Νονέιμη που παγιδευμένος μέσα σε μια καταδικαστική, ασφυκτική, συναισθηματική τοιχοποιία ψάχνει να βρει τον μόνο δρόμο που γνωρίζει για να ελευθερωθεί. Κινούμενος πότε μπρος πότε πίσω, στρίβοντας αριστερά ή δεξιά, διαγράφοντας μάταιους κύκλους.

Κύκλοι. Αναδρομικότητα. Στα μάτια μου ο Φεβρουάριος είναι γεμάτος από αυτήν. Οι εκ περιτροπής επισκέψεις (φίλοι, οικογένεια, κοπέλα, γυναίκα). Τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα σκέψεων (οι υποδοχείς, ο καλύτερος κόσμος, η γυναικεία γραμμή κα). Ο καθρέπτης που πισωγυρίζει οξείες, αυτογνωστικές ματιές. Το μανιφέστο που αυτοαπαιτεί ένα μανιφέστο. Η ανθρωπότητα και το μεγαλύτερο πρόβλημά της. Τα εναλλασσόμενα αφηγηματικά δίπολα: σημαντικό vs ασήμαντου, εξώτερο vs εσώτερου, όλον vs μονάδας. Ακόμα και αυτή η ίδια η ημερολογιακή περιοδικότητα της 29ης ημέρας που αξιοποιείται ιδανικά από τους Νονέιμη και συγγραφέα στο τέλος της πορείας συγγραφής των βιβλίων τους.

Κύματα επανερχόμενα που σκάνε στα τοιχώματα μιας πισίνας

Θα μου πεις. Καλά, μόνο φόρμα (νομίζεις ότι) είναι αυτό το βιβλίο; Όχι, υποθέτω για τον δημιουργό του ίσως και να ΄ταν φανός στους δρόμους της απώλειας, φώναγμα αξιοπρέπειας, φωτογραφία εποχής, φιλμικό όνειρο, φρικαλέο βασανιστήριο γραφής.

Για τον στοιχειωτικό πρωταγωνιστή του, όμως, και όλους εμάς που συμπάσχαμε σίγουρα ήταν φωτοβόλημα ψυχής, φάρμακο παυσίλυπο, φιλερημική εξομολόγηση, φλόγα αγάπης, φιλί μετά θάνατον, φυλορρόημα ημερών, φυγή αναπόδραστη.

Advertisements

2 thoughts on “ένας Φεβρουάριος τον Αύγουστο

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s