τριγυρνώντας

(post περιπλανώμενο)

Την τελευταία φορά που κατέβηκα στην Αθήνα πριν 2 μήνες λειτουργούσα λίγο πολύ ως Bess McNeill. Πίεζα ηλιθιωδώς τον εαυτό μου προσευχόμενος σε ένα θαύμα. Ανέβαινα στο μετρό μόνο με τις σκάλες, περπατούσα ασκεπής στο δρόμο κάτω από 40 βαθμούς, περνούσα στις διαβάσεις με κόκκινο, ελεούσα ζητιάνους και πρεζόνια, απέστρεφα το βλέμμα απ´ τις λυγερές κορμοστασιές, παραχωρούσα τη θέση μου σε κάθε ηλικιωμένο άνω των 45. Δεν απέδωσε. Και τώρα είμαι ξανά εδώ τριγυρνώντας γύρω από ένα κάποιο τέλος.

—————

Μπαίνω στο μετρό και αναλώνω όλα τα 90 λεπτά που δικαιούμαι αλλάζοντας διαδρομές. Εντάξει, δεν έχουμε ούτε πολλές γραμμές ούτε πολλούς κόμβους οπότε το ταξιδιωτικό μου αποτύπωμα είναι σχετικά μονοδιάστατο. Ένας πολύβουος, ανήλιαγος κόσμος ζει και αναπνέει εκεί κάτω, σχεδόν με παρακαλάει να τον κριτικάρω και να τον χλευάσω. Λίγο πριν κάποια επιβίβαση βρίσκομαι ανάμεσα σε 7 ομιλούντα κινητά! Τι απέραντη θλίψη και τι σύνδρομο στέρησης φαντάζομαι τους προκαλούν τούτους τα τυφλά, βαθιά τούνελ. Μια κοπέλα μέσα στο βαγόνι έχει κολλημένο το ακουστικό της στο αυτί. Ποτέ κανείς δεν της μίλησε για τη μεγιστοποίηση της ακτινοβολίας σε μέρη με αδύναμο σήμα. Απέναντί μου κάθονται κάπως με την πλάτη γυρισμένη δύο άγνωστοι μεταξύ τους. Ο άντρας μοιάζει φυσιογνωμικά (μόνο) με τον Βενσάν Κασέλ, η κοπέλα σωματοτυπικά (μόνο) με την Μόνικα Μπελούτσι. Διστάζω να τους προτείνω να γίνουν καλλιτεχνικό ζευγάρι σε ατραξιόν με σωσίες διασήμων κι εγώ ο μάνατζέρ τους. Σε μια αποβάθρα κάποιος με πλησιάζει και με ρωτάει αν ο συρμός θα περάσει από Ομόνοια. Είναι η μόνη ερώτηση που ξέρω να απαντήσω για το μετρό και την απαντάω σωστά. Και σκέπτομαι ότι ΟΣΟ άσχετος κι αν είσαι σε θέματα συγκοινωνιών, ΠΑΝΤΑ θα υπάρχει κάποιος πιο άσχετος από σένα. Είναι μια ευχάριστη κλιμάκωση αυτή που δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο. Ανεβαίνοντας επιτέλους προς την επιφάνεια, χρησιμοποιώ τις σκάλες, τις στατικές, εκείνες που δεν κουνιούνται. Είμαι ο μόνος! Όλοι οι υπόλοιποι επιβάτες συνωστίζονται στις κυλιόμενες. Γελώ μαζί τους: το άκοπο κύλημα προς αυτήν τη χωρική κορυφή ισοδυναμεί με λαθραίο κύλημα προς κάποιο αποσαθρωτικό πάτο. Γελούν κι αυτοί μαζί μου: είσαι τρελός, αυθαίρετος και ιδρωμένος.

αφηρημένη ποίηση

Αααα, το αθηναϊκό κέντρο. Χρειάστηκε πολλή προσπάθεια άραγε για να το φτιάξουμε ΤΟΣΟ άσχημο; Θα ΄ναι πάντα σημάδι της κακογουστιάς και της μικρόνοιάς μας. Δυο τουρίστες αλληλοφωτογραφίζονται δίπλα σε ένα άθλιο συντριβάνι. Πρέπει να είσαι πολύ βιρτουόζος για να βγάλεις όμορφη φωτογραφία εδωπέρα, φίλε μου. Τι να σου κάνει κι ο αγέρωχος Παρθενώνας για φόντο. Περνάω μπροστά από τον καμμένο κινηματογράφο. Ίσως πρέπει να μείνει έτσι, σαν εκείνο το καμπαναριό στο Βερολίνο, να θυμίζει στις επόμενες γενιές ότι εκεί γύρω στο 2011 ζούσαμε έναν αδυσώπητο εσωτερικό πόλεμο. Υπάρχει πάντα ελπίδα, όμως. Οι καλλιτέχνες, ανέκαθεν ωτακουστές του καινούριου και του αφορμάριστου, έχουν αρχίσει ήδη να εκφράζονται με τα μέσα της νέας εποχής. Να, σαν το ποίημα αυτό που αμέσως με αιχμαλωτίζει με την περίεργα έξυπνη ομοιοκαταληξία του. Περνάω δίπλα από το νέο trend: pop γιαουρτάδικα. Φρουτώδεις γεύσεις, νοστιμούλικα yogurtgirls, μουσική στα ηχεία. Διψάω και δε θα έλεγα όχι σε ένα παγωμένο κυπελάκι. Αλλά όχι, η pop παρεκτροπή θα ήταν ασέβεια προς ένα από τα αγαπημένα μου μέρη, την Αμάλθεια. Περιορίζομαι σε ένα μπουκαλάκι νερό. Ένα νέο άγαλμα. Του Αλέκου Παναγούλη. Περίεργη στάση. Υπάρχει κάποια ιστορική λεπτομέρεια που αγνοώ; Συγνώμη, δε θα γελάνε οι τουρίστες μαζί μας; «Τα αγάλματα στην Ελλάδα όλα δείχνουν κάτι».

το yogurt πριν από το bar

Στο αεροδρόμιο. Μια ανακοίνωση πληροφορεί ότι το πρακτορείο τζογΟΠΑΠ μεταφέρεται από τα εκδοτήρια εισιτηρίων μετρό στην αίθουσα αναχωρήσεων. Λογικό και μεγαλόψυχο. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα καλύτερο από 2-3 κληρώσεις στα όρθια που θα μου δώσουν την ευκαιρία να ρεφάρω για όλα τα άχρηστα δώρα της τελευταίας στιγμής και γιατί όχι και για το πλήρες αεροπορικό μου κόμιστρο (+φόρους). Keep walking joyOPAP. Νομίζω δε ότι ήδη έχουν αρχίσει να καθορίζουν τις θέσεις των joyoMonitor με σλόγκαν: καμία κλήρωση χαμένη ή η μυρωδιά του κέρδους κα.

νέες θέσεις joyoMonitor

————-

Περιπλανιέσαι. Κινητοποιείς χωρίς υπερβολές το σώμα, αδειάζεις από συναισθηματικά βαρίδια, προπαρασκευάζεις το μυαλό για νέα ερεθίσματα. Συγχρωτίζεσαι με κόσμο, προσποιείσαι ότι είσαι και συ κομμάτι του, έχεις τα όργανα ανοιχτά και καταγράφεις. Με ποιο σκοπό; Κανένα. Μόνο με την επίφαση της ζωντάνιας για την ζωντάνια. Γιατί τα μεγάλα σχέδια ή και οι μικρές απολαύσεις δε σταματούν τραγικά να ακυρώνονται απ´ το φύσημα ενός αέρη. Γι’ αυτό και περπατάς. Κάποιος σου είπε ότι ένας γερός περίπατος δρα καταλυτικά ως φάρμακο. Ψέμματα σου είπε.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s