Η εθνική που αγαπάμε να μισούμε

(post δεν-τους-αντέχω)

20120811-034745.jpg
Γιατί μισούμε την Εθνική Ισπανίας; Γιατί παρακαλούμε γονυπετείς να χάσει; Γιατί μας γυρίζουν τα άντερα όταν τελικά κερδίζει; Και γιατί μιλάω στο α’ πληθυντικό;

Διότι μας κέρδισε (δηλαδή την Εθνική μας και βασικά την κονιορτοποίησε) στο σημαντικότερο αγώνα της σημαντικότερης διοργάνωσης. Μας στέρησε με τρόπο ταπεινωτικό ένα παγκόσμιο τρόπαιο. Μας αποκοίμισε με τη μη συμμετοχή του πρώτου βιολιού της και μας έτριψε στη μούρη την ανωτερότητά της. Μας ακύρωσε τη γλύκα απ´ την επικράτηση επί των Αμερικανών και μας απέτρεψε από την ολοκλήρωση ενός ιστορικού άθλου που θεωρούσαμε σίγουρο μετά τη νίκη στον ημιτελικό. Είναι η σύνθλιψη των προσδοκιών και η παταγώδης αυτή διάψευση και η ανάμνηση της επίγευσης του απωλεσθέντος νέκταρος της επιτυχίας που πονάνε πιο πολύ.

Διότι τους έχουμε συνδέσει -εμείς και αρκετοί άλλοι- με υψηλές μπασκετικές τέχνες όπως σουτ εκτός ισορροπίας, υποκρισίες εκτός θεάτρου, καραγκιοζιλίκια εκτός μπερτέ, ψηλομυτισμούς εκτός ανακτόρων, χειρουργεία εκτός νοσοκομείων. Ψάχνουμε ψεγάδια εξωαγωνιστικά που να αμαυρώνουν το μεγαλείο της αξίας και της τέχνης τους. Διακηρύττουμε ότι το αγωνίζεσθαι δε μετριέται απλώς με μια αριθμητική επίδοση ή με ένα ξηρό σκορ και γραπωνόμαστε από μια μικρή λεξούλα, ευ, για να καταγγέλουμε ωσάν αδέκαστοι δικαστές. Κατανοητό και ανθρώπινο και μικρόψυχο: κάπου πρέπει να στηρίζονται και οι αποτυχημένοι (των τουρνουά).

Διότι κάθε φορά το γνωρίζουμε από την αρχή ότι το ροζ φύλλο αγώνα τους ανήκει. Και η όποια πρόσκαιρη ανωμαλία και αντίσταση απλώς συντελείται για να τρώμε με μεγαλύτερη μανία το καπέλο μας στο τέλος. Και διότι στους Ολυμπιακούς αυτούς απέδειξαν ότι είναι πιο επιδέξιοι από μας και σε έναν άλλο τομέα: στο μαγείρεμα αποτελεσμάτων. Γιατί φίλτατοί μου Έλληνες παίκτες κι εσείς ομόθυμοι δημοσιογράφοι και εμείς οι ομονοούντες φίλαθοι, ξεχνάμε ένα πράγμα. Δε φτάνει να διαλέγεις εσύ αντίπαλο. Πρέπει και να διαθέτεις τα κότσια και τα προσόντα για να τον κερδίσεις μετά. Ειδάλλως το μόνο που καταφέρνεις είναι να αποδεικνύεσαι κατ’ εξακολούθηση και κερατάς και δαρμένος.

(Έχει πλάκα πάντως αυτό το διάλεγμα αντιπάλων στον τελευταίο αγώνα των ομίλων στο μπάσκετ. Έχει σχεδόν επισημοποιηθεί και προσθέτει ένα άρωμα ίντριγκας στο αυστηρό αγωνιστικό πλαίσιο. Σαν να εκτυλίσσεται μια παράλληλη, μπασκετική σαπουνόπερα με καλούς, κακούς, σκέρτσα, αγάπες, μίση και συμφέροντα. Υψηλή τέχνη, δε λέω.)

-Ε, αυτό είναι όλο; Πού είναι η απάντηση για το α’ πληθυντικό;

-Ναι, ίσως φταίει ότι το μπάσκετ χαρακτηρίζεται (ή χαρακτηριζόταν κάποτε) από μια σθεναρή εθνική ομοψυχία. Όμως για να είμαι ειλικρινής εγώ εδώ και καιρό την έχω αποκηρύξει. Ίσως πάλι να ευθύνεται ότι υποκύπτω στο φαινόμενο της «συντεχνίας της αμαρτίας». Που σημαίνει ότι επιδιώκω την κάλυψη και τον επιμερισμό των αρνητικών μου σκέψεων και ενεργειών μέσα από την προσφυγή στη βολική ανωνυμία του πλήθους. Αλλά όχι, αν θέλω να είμαι σωστός, δεν μπορώ άλλοτε να απαρνιέμαι κι άλλοτε να επιδιώκω τα απότοκα της κοινωνικής μου ομογενοποίησης. Οπότε πάμε πάλι από την αρχή.

Γιατί μισώ την Εθνική Ισπανίας; Γιατί παρακαλώ γονυπετής να χάσει; Γιατί μου γυρίζουν τα άντερα όταν τελικά κερδίζει;

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s