moonBase

(post προσγείωση-vs-προσεδάφισης)

Αν ήμουν μαθηματικός/επιχειρηματίας (δεν είμαι τίποτα από τα δύο) και είχα φροντιστήριο θα το ονόμαζα Apollo. Θα ΄ταν το σκάφος που θα οδηγούσε τους μαθητές στην προσεδάφιση στο Φεγγάρι των Ονείρων τους. Και πριν αρχίσουν οι εξετάσεις θα τους ντόπαρα: «That’s one small hour for [a] child, one giant life for a man». Και μετά, αν κάποιος δεν ήξερε αν τα είχε πάει και τόσο καλά, θα τον ρωτούσα: «George, we ‘ve had a problem?» Κι ίσως ίσως αν κάποιος έκλαιγε και στενοχωριόταν που δεν είχε γράψει 3 από τα 4 θέματα, θα τον παρηγορούσα: «Failure is not an option…Cause «failure» is not the word».

Και μετά κάποιος θα ερχόταν και θα μου έλεγε «sunCoater, δεν είσαι σωστός, εγώ είμαι του ανατολικού μπλοκ και δε θέλω να πάω στο Φεγγάρι, θέλω μόνο να μπω σε τροχιά γύρω από τη γη, μπορείς να με βοηθήσεις;» Και κάποιος άλλος, «να πατήσεις στο έδαφος είναι εύκολο, εγώ θέλω να περπατήσω στο διάστημα!» «Να ΄μαι σε τροχιά για 2 χρόνια σ’ ένα διαστημικό σταθμό». «Να πάω μακριά. Το Φεγγάρι είναι περίπτερο». «Να ‘μαι απλώς πλήρωμα και να κάνουν πάνω μου πειράματα». «Να γίνω Barbarella». «Να εκτρέφω μαϊμούδες και σκυλάκια και να τα στέλνω αυτά σε μακρινά ταξίδια». «Να σκαρώνω ποιήματα γι’ αυτούς που πηγαίνουν εκεί πάνω». «Να γράφω διηγήματα γι’ αυτούς που μένουν πίσω». «Να οραματίζομαι μηχανές και σχέδια και τροχιές και κατακτήσεις». «Να θεοποιώ και να λατρεύω». «Να φοβάμαι». «Να μετρώ».

Υπάρχουν αποστολές που προσεδαφίζονται και αλλάζουν τα δεδομένα μιας εποχής. Κι αποστολές που το μόνο που βρίσκουν είναι βράχοι και ξεραΐλα. Αποστολές που κάτι πάει στραβά και για λίγο το όνειρο παραμένει άπιαστο. Άλλες που είναι καταδικασμένες από την αρχή. Άλλες που είναι αποφασισμένες να υπερπηδήσουν κάθε εμπόδιο. Αποστολές που μετατρέπουν τα πληρώματα σε ζόμπι εξωγήινα. Και άλλες πλαστές και ψεύτικες κι αντί για το Φεγγάρι λαμβάνουν χώρα σε μια έρημο στη Νεβάδα.

Κάποιοι μένουν ξακουστοί για ένα πάτημα και μια φράση τους. Δικαίως μεν, άδικα δε, ήταν έτοιμοι για πολύ περισσότερα. Κάποιοι άλλοι δε καταφέρνουν καν το βήμα αυτό – τι πειράζει, ένας απέραντος ωκεανός βημάτων είναι ο κόσμος μας. Κάποιοι αντλούν έμπνευση και σθένος από μια μικρή γαλάζια κουκίδα σ’ ένα απέραντο μαύρο φόντο. Κάποιοι τους αρκεί το μαύρο φόντο. Κάποιοι είναι το μαύρο φόντο.

Πολύ συχνά οι αστρικές βροχές είναι εναντίον μας, δεκτό, δεν υπάρχει όμως βροχή που να μουλιάζει τις προθέσεις. Το Φεγγάρι, ναι, είναι ο πόθος, αλλά στέκει εκεί πρωταρχικά ως ιδέα κι όχι ως αντικείμενο που πρέπει να κατακτήσουμε. Γιατί, τι βολικό, θυμήσου: όταν περπατάμε στη θάλασσα οι δρόμοι ολονών μας είναι του φεγγαριού οι δρόμοι.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s