μικρές φθινοπωρινές ήττες

(post θα-το-ξεπεράσω)

scrat3

Το ηττολόγιο ξεκινάει αποφασίζοντας να μην πας για μπάνιο, γιατί «η θάλασσα δε θα ‘ναι και τόσο ζεστή». Φτηνή δικαιολογία. Διότι, ξέρεις ή θα έπρεπε να φαντάζεσαι ότι η θάλασσα δεν είναι σόμπα να ανάβει και να σβήνει στο λεπτό και ότι η μέση θερμοκρασία στις 10 Σεπτεμβρίου είναι περίπου ίδια με τη μέση θερμοκρασία στις 30 Αυγούστου. Η αλήθεια είναι ότι απλώς βαριέσαι να κουνηθείς και θέλεις πια να ξεμπερδεύεις με όλα αυτά τα εποχικά μαραφέτια: μαγιό, πετσέτες, αντηλιακά, κουβαδάκια, ξαπλώστρες κλπ. «Να συμμαζευόμαστε σιγά σιγά».

Παράλληλα, νιώθεις μια ψύχρα στα χέρια. Αντιδράς κλείνοντας πρώτα την μπαλκονόπορτα, συνεχίζεις φορώντας ένα φανελάκι, ρίχνεις πάνω σου ένα σεντόνι, πιτζάμες, μια κουβέρτα, πάπλωμα, καλοριφέρ. Ο χειμώνας έχει φτάσει και τίποτα δεν μπορεί να τον αναχαιτίσει. Υπάρχει και η εναλλακτική, βέβαια, για κάποιους: πεισματικά εξακολουθούν να κυκλοφορούν χαλαροί με τα κοντομάνικα. Η δική τους ήττα είναι το πρώτο γερό κρυολόγημα.

Έπειτα χάνεις την πρώτη σπουδαία ταινία της χρονιάς λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων. Δεν πειράζει, θα δεις τη δεύτερη. Είναι και το φεστιβάλ που έχει ρίξει τις τιμές. «Μήπως να πάρω ένα εισιτήριο για όλες τις προβολές, πιο οικονομικό θα μου βγει. Αλλά αφού θα δω μόνο 1 ή 2, καλύτερα να το αγοράσω όταν θα έρθει η ώρα». Που δεν έρχεται ποτέ.

Αγκιστρώνεσαι απ’ τα σαπισμένα σταφύλια και τα υπερώριμα ροδάκινα χειρίστης διαλογής. «Όχι, όχι, μη μου παίρνετε από μπροστά μου αυτή την πολύχρωμη καλοκαιρινή φρουτοσαλάτα, το υπόσχομαι, θα τρώω πιο πολλά φρούτα, έχεις καρπούζια;, φέρτα, καμιά φράουλα μήπως, κεράσια;, έλα καλή μου μανάβισσα, πού είναι τα πεπόνια σου;, όχι, όχι, δε θέλω να περάσω άλλο ένα 8μηνο μόνο με μήλα και πορτοκάλια».

Το σχολείο ξεκινάει. Χρειάζεται να ειπωθεί κάτι περισσότερο; Η παγκόσμια, διαχρονική, σπαραξικάρδια ήττα. Κι όχι μόνο για τους μαθητές.

Το φεγγάρι. Σταματάς να το χαζεύεις. «Ε, αφού δεν είναι τόσο μεγάλο και λαμπρό όσο του Αυγούστου». Ψέμματα. Όλα. Η ψυχαναγκαστική υποταγή στον ρομαντισμό που διοχετεύεται μέσα από τις αυγουστιάτικες εκδηλώσεις δίνει τη θέση της στον βιοπαλαιστικό πραγματισμό που όλοι αγαπάμε. Όπως λέει και η Μαφάλντα: μπορεί από τις διακοπές να γυρνάμε άλλος άνθρωπος, αλλά οι λογαριασμοί εξακολουθούν να έρχονται στον παλιό.

Η νύχτα. Γίνεται μεγαλύτερη από τη μέρα. Παράλογη ήττα, δε θα έπρεπε να μας νοιάζει, ίσως είναι που τόσο μας διαφεντεύει εντός μας το βασίλειο του φωτός.

Οι καλοκαιρινοί εφηβικοί έρωτες. Ήττα, ήττα, ήττα. Σε κάποιο κάμπινγκ, σε κάποια παραλία, σε κάποια ταβέρνα. Όταν είσαι αρκετά νέος και ανίδεος για να πιστεύεις ότι στάθηκες τόσο τυχερός που βρήκες τον έρωτα της ζωής σου 300 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου και συνάμα τόσο άτυχος γιατί, μάντεψε, εκείνη ζει 500 χιλιόμετρα από την αντίθετη μεριά. Πρέπει να περάσουν χρόνια για να καταλάβεις ότι τελικά ΚΑΙ τα δύο τύχη ήταν.

Άλλες μικρές προσωπικές ήττες: είσαι ο μόνος στην δουλειά που έχεις πάρει κιλά (έτσι νομίζεις τουλάχιστο), η ξανθιά ανταγωνίστρια έχει μαυρίσει περισσότερο (και της πάει), περίμενες τόσο καιρό για να φιλήσεις (δήθεν για το αντάμωμα) τη Μιράντα, αλλά εκείνη σου σφίγγει (κι αυτό ψόφια) μόνο το χέρι κλπ κλπ

————

Αν το καλοκαίρι είναι η εποχή των μεγάλων λόγων και των αναπόφευκτων μεγάλων διαψεύσεων, το φθινόπωρο είναι η εποχή των απόλυτα φυσιολογικών μικρών προσωπικών ηττών. Είναι η εποχή που αλλάζει τόσο ο τρόπος ζωής όσο και η ψυχολογία μας κι αυτό είναι κάτι που, όσα φθινόπωρα κι αν περάσουν, δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε εύκολα, με αποτέλεσμα να αποδεχόμαστε ως κανονική ροή πραγμάτων την απόκλιση μεταξύ επιθυμίας και δράσης ή χειρότερα ακόμα και τη σίγαση αυτής της επιθυμίας. Ευτυχώς, όχι πάντοτε χωρίς αντίσταση. Θες η άμμος στο άπλυτο αμάξι, θες τα ένθετα με τις ταινίες της χρονιάς, θες το σκιαγράφημα μιας θελκτικής φιγούρας όπως σχηματίζεται μέσα στο πρωτοβρόχι, κάπου θα συναντάς κάτι μπροστά σου για να σου χτυπάει ότι το να ζεις αυτό το «τέλος εποχής» δε σημαίνει ότι πρέπει απαραίτητα να πάψεις να είσαι δημιουργικός. Δημιουργικός! Τι λέξη! Λες και μιλάμε για εργαστήρι δημιουργικής ζωγραφικής. Γράψε τρελός, ρέμπελος, διεκδικητικός, τολμηρός, ρομαντικός, αγαπησιάρης να ΄σαι μέσα.

Advertisements

2 thoughts on “μικρές φθινοπωρινές ήττες

  1. fevgati

    Τι μου θυμισες τωρα!Δεν μου αρεσει να βλεπω ολοκληρη τη ζωη ως ηττα.Οι μικρες ηττες ειναι πιο ευπεπτες.Θα μ’αλαφρωνε επισης αν ειχα συναντηθει με λιγη αληθινη γλυκεια τρελα.Δυστυχως ολη η λογικη του Γαλαξια ηρθε και με καλυψε τοσο ασφυκτικα,που δεν χωρουσε καμια αντιδραση…ουτε καν ανάσα…Ηταν ολα τοσο θλιβερα αυτονοητα.

    1. sunCoater Συντάκτης

      Γεια σου f. Μου θυμίζεις τους μεγάλους Μαθηματικούς των αρχών του 20ου αιώνα που πάλευαν να θεμελιώσουν τα αυτονόητα (1=1; γιατί;). Έχεις δίκιο, η λογική μερικές φορές είναι ασφυκτικά περιοριστική. Υποθέτω τότε ότι το σεντόνι που δένεις και πετάς έξω από το παράθυρο λέγεται συναίσθημα.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s