χωρίς ασπίδα καμιά

(post κοίτα-άντρας-να-σου-πετύχει)

Στην καθημερινή αναμέτρηση με τη νηπιακή ηλικία δεν υπάρχει τρόπος να προστατευτείς. Είσαι τελείως ανίσχυρος. Προσπαθείς να είσαι σοβαρός, συγκρατημένος, να έχεις τον έλεγχο της κατάστασης. Πάτε βόλτες, παίζετε στην παιδική χαρά, τρώτε μακαρόνια, ακούτε μουσική. Είσαι το αφεντικό. Υπηρετείς, βέβαια, κάθε της ανάγκη, αλλά εσύ παίρνεις τις μεγάλες αποφάσεις, εσύ καθορίζεις το γενικό πλάνο, εσύ καταστρώνεις το σχέδιο δράσης και διασκέδασης. Ώσπου, ξαφνικά, σε κάποια ανύποπτη στιγμή, εκεί μέσα σε μια ασήμαντη ρωγμή του χρόνου, πλημμυρίζεις από έντονα συναισθήματα και μπλοκάρεις. Ή δεν προλαβαίνεις καν να νιώσεις το κύμα συγκίνησης να σε καταπίνει και περνάς κατευθείαν στο επόμενο, γυναικουλίστικο στάδιο. Βουρκώνεις. Και ίσως στάζεις ένα δάκρυ. Όχι δεν κλαις, είσαι άντρας και «επιτέλους συμμαζέψου ανόητε. Σύνελθε!»

Μπορεί να είναι γιατί την είδες να τρώει με σκρουμπολίστικη λαιμαργία ένα κομμάτι σοκολάτα κι έγινε μούρτζος. Ή γιατί τοποθέτησε επιδέξια έναν κύβο στη σωστή του θέση και χειροκρότησε τον εαυτό της. Είπε μια καινούρια λέξη. Κατάφερε δυο πεταλιές στο ποδηλατάκι. Υπερπήδησε τρία εμπόδια και χίμηξε στην τσουλήθρα. Ή μπορεί απλά το μόνο που έκανε ήταν να κοιτάξει βαθιά μέσα στην ψυχή σου χρησιμοποιώντας για τρυπάνι δυο καθάρια μάτια που τόσο κάτι σου θυμίζουν.

Απ’ την άλλη, ίσως και να βουρκώνεις γιατί πέφτεις στην παγίδα της γονεϊκής υπευθυνότητας. Σκέπτεσαι ως πότε η ζωή της θα είναι μια σκέτη ανεμελιά, τι απολαυστική κατάσταση που δυστυχώς κανείς ποτέ μας δεν βραβεύεται με την πλήρη επίγνωσή της (γιατί το να ξέρεις ότι είσαι ανέμελος ακυρώνει το επίθετο). Σκέπτεσαι ότι τα όρια της εν πολλοίς θα καθοριστούν από τα όρια που εσύ θα θέσεις κι αυτό είναι βάρος μεγάλο και ασήκωτο. Σκέπτεσαι τις ευθύνες, τις προσδοκίες, τις ελπίδες, τις διαψεύσεις. Σκέπτεσαι το τέλος της διαδρομής. Σκέπτεσαι ότι είχες και συ δύο καθάρια μάτια που κάποτε κάποιους κοίταζαν, αλλά ξεκόλλα τώρα, αυτά εδώ μπροστά σου τα δύο μάτια είναι μια ζεστή αγκαλιά αθωότητας, εκείνη είναι, όχι εσύ, που τελικά προστατεύει, σε αναγκάζει να γίνεις πιο δυνατός, πιο αποφασιστικός, πιο «επάγρυπνος».

Γιατί, καθώς συγκρατείς και αναστρέφεις τη ροή των δακρύων λες στον εαυτό σου: μόνο μπροστά σου θα είμαι αδύναμος. Μόνο μπροστά σου θα καταρρέει η άμυνά μου. Ό,τι όπλα έχω θα τα μαζεύω και θα τα λιώνω στο χυτήριο της εσωτερικής μου φλόγας που εσύ προκαλείς, θα τα μορφοποιώ από την αρχή και θα στέκομαι εκεί μπροστά στη μάχη, δε θέλω να είμαι τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από έναν μικρό Αίαντα που θ΄απλώνω την καινούρια μου ασπίδα για να προστατεύεσαι απ’ τα οξέα δόρατα που ακοντίζονται πανταχόθεν. Και για κάθε χτύπημα που θα δέχεται η ασπίδα μου και θα αντέχει, εγώ θα σκέπτομαι δυο αθώα μάτια τρυπάνια και μετά ξέρετε τι θα παθαίνω πάλι…

Advertisements

2 thoughts on “χωρίς ασπίδα καμιά

  1. fevgati

    Δεν έχω λόγια…δεν ξέρω τι θα διάλεγα να μου είσαι.Νομίζω γονιός αλλα δεν τους διαλέγουμε.Την πιο ελεύθερη σχέση που βρίσκω είναι ,νομίζω,καλός φίλος.Πόσα θα είχα να μάθω…Όμως καλά είμαι και ως αναγνώστρια.

    1. sunCoater Συντάκτης

      Αχ βρε f., είσαι σταθερά επιδοκιμαστική – παραπάνω απ’ όσο αξίζω. Εγώ δεν έχω να σου μάθω και τίποτα της προκοπής, αλλά εσύ, ναι, είσαι πλέον μια καλή δικτυακή φίλη.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s