τα φασιστοειδή ξανάρχονται

(post δεν-ξέρω)

cage2

Κάθομαι και δημοσιεύω ένα σωρό φληναφλήματα για τις περιπέτειες μου μες στον κόσμο που παρασύρομαι τόσο μακριά εντός μου που ξεχνώ ότι ο κόσμος έχει και τις δικές του περιπέτειες. Έρχεται τότε (όχι και τόσο) ξαφνικά ένα κείμενο γεμάτο αγωνία και προβληματισμό όπως αυτό του Old Boy και με σταματά, με σφαλιαρίζει, με σπρώχνει στον τοίχο και με ρωτά αγριεμένα: τι έχεις να πεις εσύ για όλα αυτά; Τι σκέπτεσαι; Πώς αντιδράς;

Ακόμα και τώρα, μετά από δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις που η ΧΑ έπιασε ποσοστά που την έφεραν στη Βουλή, δε χωράει ο νους μου ποιοι είναι αυτοί που την ψηφίζουν. Εντάξει, παντού υπάρχουν λίγα σαλεμένα φασιστοειδή που φαντασιώνονται καθαρές φυλές, γενετικούς ελέγχους, πατριωτικά μεγαλεία. Υπάρχουν και εκείνοι που δελεάζονται από κηρύγματα ξενοφοβισμού που υπόσχονται εκκαθάριση και ασφάλεια. Πόσοι να είναι όλοι αυτοί στην Ελλάδα; Και πόσοι ακόμα να είναι εκείνοι που μπορούν να πειστούν ή που βλακωδώς θα θελήσουν να εκδικηθούν τη μνημονιακή Ελλάδα ενισχύοντας το σκότος και μίσος;

Στην μεσοεκλογική περίοδο της άνοιξης δεν ήταν λίγες οι φορές που διάβασα για σκεπτόμενους, ακόμα και «αριστερούς» ανθρώπους που θα ψήφιζαν ΧΑ απογοητευμένοι από την τροπή των εγχώριων πραγμάτων! Εξωφρενικό; Δεν ξαναδιάβασα τώρα τελευταία τίποτα σχετικό. Που σημαίνει ότι ή το μετάνιωσαν (τρομάρα τους) ή ότι τα τυχαία αυτά δείγματα ήταν εξαρχής απάτη, ένα κόλπο των σκοτεινών κύκλων για να ενδυθούν στολή κοινής αποδοχής και να καταφέρουν να ξεπεράσουν αριθμητικά την κρίσιμη μάζα από την ανυποληψία στη σημαντικότητα. Τώρα πια δε χρειάζονται τα παραμύθια με τους καλούς συνειδητοποιημένους φίλους μας, τα παραμύθια έδωσαν ό,τι καρπό είχαν να δώσουν. Το νέο άλμα προσαύξησης θα γίνει, γίνεται ήδη με τα κατεξοχήν όπλα των φασιστοειδών: μαχαίρι και μπότα, απειλή και κατάκτηση, θάνατος και ταπείνωση.

Και ποια είναι η αντιμετώπιση; Στην επαρχία ίσως τα πράματα είναι ευκολότερα. Εκεί όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, τα προβλήματα είναι ηπιότερα, η ζοφερότητα των μεγάλων αστικών κέντρων δεν είναι τόσο έντονη. Θα γίνουν οι χρυσαυγίτες οι λεπροί του 21ου αιώνα; Όχι με την έννοια της σωματικής εξορίας αλλά με την έννοια του ανθρώπινου στίγματος, ενός στίγματος που όσο ενισχύεται από πράξεις μισαλλοδοξίας και τραμπουκισμού θα επιφέρει την κοινωνική κατακραυγή και απομόνωση. Για να αποψιλωθούν οι φαιές ομάδες από τους ευκαιριακούς συνοδοιπόρους τους που γλυκαίνονται από το μέλι της εκδικητικής, σκληρής και άμεσης «απονομής δικαιοσύνης».

Αλλά στην Αθήνα, όλα είναι δύσκολα, ένα χαοτικό πεδίο που ευνοεί το καμουφλάρισμα, δίχως συμπαγή κοινωνικό ιστό και με πλήθος αντιμαχόμενους στρατίσκους που ανάλογα με τις συμμαχίες στρέφεται ο ένας ενάντια στον άλλο. Μήπως έχουμε να ελπίζουμε σε ζήλο και δράση από τα Σώματα Ασφαλείας; Ακούγεται ανέκδοτο, δεν είναι μυστικό ότι καμιά βοήθεια μεταξύ αυτών και των «τιμωρών» δε μένει ακατάδεχτη. Οπότε; Οπότε τα κάστανα από τη φωτιά θα πρέπει να τα βγάλουν αυτοί που τα ρίξανε εξαρχής, αυτοί που ευθύνονται για το αξιακό μας κατρακύλημα. Και είναι δύο αυτοί οι πόλοι. Απ’ τη μια η συντεταγμένη Πολιτεία που διαμέσου των λειτουργών της οδήγησε μεγάλη μερίδα των πολιτών σε μια βολική, συνειδησιακή αφασία. Το ερώτημα είναι αν το φαινόμενο έχει ξεφύγει πλέον και από τη δική της σφαίρα επιρροής. Και αν η δράση της θα είναι καταγγελτική, κατασταλτική ή και θεσμική ακόμα. Και όλα αυτά πώς; Και με τι διάθεση και τι προσήλωση; Κι απ΄την άλλη, όλοι εμείς, που αφήσαμε το φίδι να εκκολαφθεί στον κόρφο μας, που ακόμα και τώρα δε ζωνόμαστε καθημερινά τα λεκτικά μας όπλα για να ξεμπροστιάζουμε την αιμοβόρα ιδεολογία τους και για να πείθουμε τους παραπλανημένους για το αυτονόητο: κανενός είδους απέχθεια για την οποιαδήποτε πολιτική κατάπτωση σε δημοκρατικούς καιρούς δε δικαιολογεί το ξεκλείδωμα του τέρατος από το μπαούλο.

Θα μου πεις: μόνο αυτό μπορείς να πεις; Αερολογίες του κερατά; Μήπως πιστεύεις ότι όλα είναι ένας χρηματοδοτούμενος συνωμοσιολογικός δάκτυλος που όπως γρήγορα σχηματίστηκε έτσι τάχιστα και θα τσακιστεί; Θα ΄ταν μια κάποια λύση, όχι ιδιαίτερα τιμητική. Και ποιες μπορεί να είναι οι θεσμικές κινήσεις της Πολιτείας που δε θα μας βυθίσουν σ’ ένα τέλμα ομφαλοσκόπησης για τα όρια της δημοκρατίας; Και ως πότε τα δικά μας όπλα θα είναι αποκλειστικά λεκτικά; Αν εκείνοι για να πουλήσουν την ιδεολογία τους εμπορεύονται επιθέσεις και απειλές και αν εμείς ξεκινώντας από την ιδεολογία μας αποστρεφόμαστε επιθέσεις και απειλές, δεν είναι αυτοί δυο δρόμοι που δε συναντώνται ποτέ; Και σε κάθε δρόμο περπατάει ένας κήρυκας, ο ένας της τυφλής βίας, ο άλλος της σπαραζόμενης δημοκρατίας, ποιος θα προσελκύσει περισσότερο πλήθος, ποιος θα επικρατήσει; Και μόνο που τίθεται το ερώτημα είναι τραγικό.

Δεν ξέρω.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s