μικρές κοκκινοσκουφίτσες

(post περπατώ περπατώ)

Ο κόσμος όλος ένα πλήθος από δάση, παρθένα και εν πολλοίς ανεξερεύνητα. Με τους δικούς τους κανόνες και τη δική τους νομοτέλεια. Κάποια φύλλα θροΐζουν, κάποιο αγρίμι αλυχτά, μια σκιά μετακινείται. Η κοκκινοσκουφίτσα δεν καταλαβαίνει γιατί, ίσως είναι τυχαίο, ας προχωρήσει το δρόμο της. Αλλά τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα συνδέονται μεταξύ τους.

—-

Ανυποψίαστοι εντός μας. Ένα εργαστήρι αμέτρητων και ατέρμονων διεργασιών είναι το σώμα μας. Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν τις οικειοποιούμαστε. Εργαστήρι της προσαρμογής, της δράσης, της ανάπτυξης. Εργαστήρι της ζωής, της γέννησης, της ακύρωσης, του θανάτου.

Ανυποψίαστοι τριγύρω μας. Ένα μελίσσι συναναστροφών η γειτονιά μας. Ο καθένας μες στο κάστρο του ανοίγει πόρτες και παραθυράκια μόνο όπου νιώθει ασφαλής, ένας τοίχος απροσπέλαστος το υπόλοιπo. Σκέψου: για κάθε τι που κρύβεις, πολλαπλάσια αποσιωπώνται από σένα.

Ανυποψίαστοι ως πολίτες. Αποφάσεις λαμβάνονται υπέρ, αποφάσεις λαμβάνονται κατά. Όλες ερήμην μας, βαπτισμένες δημοκρατικές στην κολυμπήθρα της κάλπης. Για κάθε έργο μπρος στα μάτια μας, χιλιόμετρα μεθοδικών, συνωμοτικών παρασκηνίων πίσω από τσιμεντένιες κουρτίνες.

Ανυποψίαστοι ως κουκκίδες. Κοσμολογική θεωρία «James Bond»: δεν είναι όλοι οι πλανήτες και τα είδη και οι πράκτορες γαμάτοι και απέθαντοι. Απλώς εμείς έτυχε να διηγούμαστε την ιστορία των ικανότερων των ικανών. Κι ύστερα ξαφνικά, ήρθε ο Jason, ο Jason Bourne.

Ανυποψίαστοι στην αγάπη. Κάθε φορά σα να είναι η πρώτη φορά. Όση εμπειρία και τερτίπια και κόλπα κι αν είναι κρυμμένα στα μανίκια. Κόβουμε γωνίες και προεξοχές, λιμάρουμε την κακοτραχηλότητά μας μόνο και μόνο για να διαπιστώσουμε ότι ο επόμενος (ή και ο ίδιος) άλλο περίγραμμα φαντασιωνόταν.

Ανυποψίαστοι στο θυμικό μας. Πώς πατιούνται τα κουμπιά και γινόμαστε ικανοί ΚΑΙ στην τιμωρία ΚΑΙ την αγκαλιά. Στην αποστροφή ΚΑΙ την προσφορά. Στην καταστροφή ΚΑΙ τη δημιουργία. Στην εκδίκηση ΚΑΙ τη συγχώρεση. Στην παραφορά ΚΑΙ την ηρεμία. Στη μικρότητα ΚΑΙ το μεγαλείο. Στην κακία ΚΑΙ την αρετή.

—-

Η κοκκινοσκουφίτσα πλησιάζει το σπιτάκι της γιαγιάς. 5 εκατομμύρια παιδικά στόματα της φωνάζουν να φύγει. «Φύγε! Φύγε! Μα γιατί δε φεύγει;» Ανυποψίαστη. Ανυποψίαστη ή αφελής; Ή μήπως καλά πληροφορημένη; Γιατί κάποιος της είπε ότι η ζωή μέσα από την απώλεια συνεχίζει. -Και το πίστεψε; Γιατί το πίστεψε; -Δεν ξέρω. Ίσως γιατί είναι παραμύθι.

Advertisements

2 thoughts on “μικρές κοκκινοσκουφίτσες

  1. fevgati

    Ισως το καλυτερο ποστ που εχω διαβασει.Εχεις καταληξει ποιος ειναι ο καλυτερος τροπος
    να συνεχιστει η ζωη?Απωλεια?Οχι?Τι αλλο?

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s