ομαδική ψυχοϊσορροπία

(post σινεάσκηση)

Andrian Tomine για τον New Yorker

Στο σουηδικό Let The Right One In ένας καταπιεσμένος νεαρός γνωρίζει ένα θηλυκό βαμπίρ και η ταινία παρακολουθεί την πορεία του προβληματικού ζευγαριού. Ίσως, βλέποντας αυτήν την ταινία, ο Wes Anderson να σκέφτηκε: «Ωραίο θέμα. Προβληματικό ζευγάρι εφήβων. Μόνο που εδώ είναι Αμερική, δε χρειάζεται να ‘σαι μελαγχολικό βαμπίρ για να αδυνατείς να ενταχθείς στον κοινωνικό σου περίγυρο, μια χαρά δουλειά κάνουν και οι αποσαθρωμένες οικογένειες». Και εγένετο Moonrise Kingdom.

Ο Wes Anderson, βέβαια, έχει γίνει σχεδόν ο γκουρού των ταινιών εσωτερικής αναζήτησης. Οι ήρωές του δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις που το περιβάλλον τους τους επιβάλλει: μια ερωτική απογοήτευση (Rushmore), μια οικογένεια σε διάλυση (The Royal Tenenbaums), ένας ασύλληπτος συμβολικός εχθρός (The Life Aquatic…), ένα ταξίδι σε terra incognita (The Darjeeling Limited). Ανατρέποντας την τόσο βαθιά εν USA ριζωμένη αρχή ότι ο ψυχίατρος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, ότι φτάνει να μιλάς πολύ και για τα πάντα και η εσωτερική σου φορτούνα θα ηρεμήσει, ο Wes Anderson θέλει τους χαρακτήρες του λιτούς σε εκφραστικά μέσα (εκτός βέβαια από τον θρυλικό Max Fischer) να επιδίδονται σε αδιάφορες κενολογίες αποφεύγοντας να εστιάσουν στο θέμα.

Αλλά ό,τι λείπει σε λόγο περισσεύει σε συνεχή κίνηση και δράση. Δράση όχι εξωπραγματικά καταιγιστική, αλλά δράση σε ρυθμούς γήινους, με ταχύτητες ήρεμες ως αργές, όσο χρειάζεται για να περιφέρονται ανθρώπινα σώματα μεταξύ αστικών δρόμων με ποδήλατο ή μεταξύ ορόφων σ’ ένα σπίτι, καταμεσής της θάλασσας, στις ράγες ενός τραίνου ή στα βουνά και στα λαγκάδια ενός απομονωμένου νησιού. Η ψυχανάλυση επιτυγχάνεται μέσα από διαδικασίες ταξιδιωτικές και επιχειρηματικές, από πρόσληψη νέων ερεθισμάτων, από επιτυχίες και αποτυχίες, από χαρές και απογοητεύσεις. Στο τέλος, δεν είναι αποκλειστικά ένας ο ήρωας που θα καταφέρει να επιτύχει μια κατάσταση πλήρωσης. Προωθώντας μέσα από τον κυρίως κορμό της πλοκής πολλές παράλληλες ιστοριούλες που χτίζουν τον φιλμικό κόσμο, είναι όλος τελικά αυτός ο κόσμος που φτάνει σε μια κατάσταση ομαδικής ισορροπίας, κάποια πάθη καταλαγιάζουν, κάποια μυαλά φρονιμεύουν, κάποια σώματα τακτοποιούνται. Αλλά μέχρι πότε;

Μέχρι την επόμενη ταινία. Οι ταινίες του Wes Anderson πλέον σα να περιέχουν η μια την άλλη. Η επιμονή σε μια φιλτραρισμένη διαφορετικότητα, το αφηγηματικό μοτίβο, το επαναλαμβανόμενο cast. Αυτό ίσως κάνει λίγο άβολη την παρακολούθηση του Moonrise Kingdom από «άπειρους» θεατές, καθώς η ιστορία δύο λιγομίλητων παιδιών που το σκάνε από τις εστίες τους για να ζήσουν τι; μια κοινή εβδομάδα στην ακροθαλασσιά; μπορεί και να ακούγεται ανιαρή. Απ’ την άλλη μεριά, οι οπαδοί του σκηνοθέτη αδημονούν για και μεθούν με κάθε νέο δημιούργημά του, ακόμα κι αν πρόκειται για το σχετικά αδύναμο τωρινό. Είναι πάντα θελκτικό να δραπετεύεις σε ένα εναλλακτικό σύμπαν που, αν και φτιαγμένο από τα ίδια πρώτα υλικά με το δικό μας, δίνει περισσότερη βαρύτητα στο συναίσθημα (από τη λογική),  τις προθέσεις (από το αποτέλεσμα), το ταξίδι (από τον προορισμό).

Όπως και να ΄χει, οι συνοδευτικές λεπτομέρειες είναι πάντοτε μια ταινία από μόνες τους: η προσκοπική κατασκήνωση (η επιθεώρηση, τα σήματα, το μητρώο), το καδραρισμένο κουκλοσπίτι της Suzy Bishop (τα βιβλία, τα εξώφυλλα, το πικάπ, τα κιάλια),  το «αγριεμένο» τσούρμο διωκτών του Sam Shakusky, οι σύντομες εμφανίσεις σινεαστέρων, το αλά Shawshank Redemption τούνελ, οι χάρτες του νησιού, ο αμήχανος χορός, τα κοστούμια της κιβωτού, τα καρό υφάσματα, οι ώχρινες αποχρώσεις.

link: Ο κόσμος του Wes Anderson έχει και το δικό του fan-site. Χμ, θα έλεγα λίγο συμβατικό σε σύγκριση με το αντικείμενό του.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s