απεργιακό jet lag

(post ζαλίζομαι)

Όπως σε κάθε μονοήμερη απεργία, η μέρα ξεκίνησε άσχημα. Δηλαδή όμορφα. Δηλαδή άσχημα. Γιατί θέλοντας να γευτώ λίγο ακόμα από το μέλι της οικογενειακής ευτυχίας καθυστέρησα να φύγω και με πρόλαβε. Με είδε, χάρηκε, κάναμε παιχνίδια. Χωρίς συναίσθηση του ημερολογιακού χρόνου θα νόμισε ότι είναι Σάββατο, που σημαίνει όλη μέρα μαζί, και η επομένη Κυριακή, που σημαίνει και πάλι όλη μέρα μαζί. Μόνο που ήταν Τετάρτη. Με σκοτώνει όταν η δική μου αδυναμία καταλήγει ως απογοήτευση στους άλλους. Ιδίως σε εκείνους που ακόμα τώρα χαράζουν το δικό τους δρόμο.

Στο γραφείο δεν ήταν και πολλοί που απήργησαν. Λογικό. Ποιος νοιάζεται. Εδώ δε νοιαστήκαμε πριν 1 χρόνο που το κλίμα ήταν κατά πολύ θερμότερο. Ωραίες μέρες, οι (πολύ) παλιές. Τότε που οι φίλτατοι συνδικαλιστές κλείδωναν τις πόρτες με αποτέλεσμα να καταγράφονται ποσοστά 99% στις απεργίες. Και οι κύριοι ήταν ευχαριστημένοι και τηλεφωνούσαν περήφανοι στα κεντρικά να πούνε ότι «εδώ κανείς δε δούλεψε», «κάνουμε καλή δουλειά εμείς εδώ, τζιτζίκια πεταλώνουμε;» Φανταζόμουν τα παλιά χρόνια ότι θα γινόταν σωστή μάχη μεταξύ των απεργοσπαστών και των απεργών για να μην μπουν οι πρώτοι στα κτήρια και να δουλέψουν. Τι ανόητος! Και πόσο αγαπημένη Ελλάδα! Όσοι βρίσκανε κλειδωμένες πόρτες και θέλανε να δουλέψουνε (λέμε τώρα) υπογράφανε μια δήλωση προς τηνε εργοδοσία και πληρώνονταν κανονικά. Κυριολεκτικά: ΚΑΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ Ο ΑΠΕΡΓΟΣ ΧΟΡΤΑΤΟΣ.

Ακόμα κι αν γινόταν κάποτε μάχη μεταξύ απεργών και απεργοσπαστών τώρα τα πράματα έχουν αντιστραφεί. Οι καιροί είναι χαλεποί, όλοι τα φέρνουν δύσκολα βόλτα, οι απεργοσπάστες παρακαλάνε τους απεργούς να έρθουν να δουλέψουν, τους παρακολουθούν και μόλις βγούνε να πάρουν ψωμί βάζουν λουκέτο στο σπίτι τους να μην μπορούν να γυρίσουν, αποκλείουν και τους δρόμους γύρω από το Εργατικό Κέντρο, ό,τι μπορούν κάνουν, αλλά εντάξει, μερικοί όπως εγώ, είχαν υποσχεθεί να κατεβάσουν και τα χειμερινά από το πατάρι. Πάντως απεργοί και απεργοσπάστες είναι λάθος λέξεις, δεν αποδίδουν πλέον τη σύγχρονη ποσόστωση, νομίζω καλύτερα είναι το ενεργοί και ενεργοσπάστες.

Γυρνώντας σπίτι αντίκρισα ένα νέο παιδικό παιχνίδι στο τραπέζι. Έχει πάνω του μια τόσο ηλίθια λεπτομέρεια που χάρηκα που κυκλοφορεί στο σπίτι κάτι πιο ηλίθιο από το μυαλό μου. Πείτε μου, είμαι υπερβολικός; Από 100.000 χρώματα και αποφασίσανε να βάψουν 2 (από τους 7) κρίκους με το ίδιο χρώμα. Τους τελείωσε η καφέ μπογιά, γαμώτο; Ξέρουν κάτι από φενγκ σούι που μου διαφεύγει; Είναι τόσο βαμμένοι ολυμπιακοί; Κάνανε σεξ δυο εργάτες πάνω στη δεξαμένη βαψίματος και εκείνος είπε «ωχχ», και κείνη είπε «τι ωχ, τέλειωσες κιόλας;» και κείνος είπε «όχι, έριξα με το πόδι μου κόκκινη μπογιά στο δεξαμενή Νο2» και κείνη είπε «συνέχισε, μη σε ρίξω και σένα στη δεξαμενή Νο2».

Λίγο αργότερα κάποιος για κάποιο λόγο μου έφερε τη RealNews (αλήθεια λέω, δεν την ΑΓΟΡΑΣΑ ΕΓΩ ΚΥΡΙΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ). Περιεργάστηκα το CD. Μα τι διάολο, ζω στο Truman Show και σήμερα ξύπνησα μέσα σε διαγωνισμό βλακείας; Το CD τιτλοφορούταν Best Rock Ballads και περιείχε ανάμεσα στα τραγούδια και τα «Let’s Stick Together», «No More Heroes», «The Whole Of The Moon» (και άλλα). Ballads? Ballads? Εντάξει, ίσως ο επιμελητής να ήταν φανατικός του thrash metal και όλα τα υπόλοιπα να του φαίνονται σούπες. Συντονίστηκα με τον RealFM. Ο διευθυντής του κάτι έλεγε για Μεϊμαράκη και άλλους και αξιοπιστία και ο Μεϊμαράκης κάτι έλεγε για αρένες και παντελόνια, πολύ γέλιο είχε, λες η αξιοπιστία των ντοκουμέντων της RealNews να είναι εφάμιλλη της αξιοπιστίας του τίτλου Best Rock Ballads?

Σε μια βόλτα στο εντόπιο διαδίκτυο διαπίστωσα ότι ακόμα ταρακουνιόντουσαν τα απόνερα της ιστορίας με εκείνο το φαγητό που φτιάχνεται με μακαρόνι Νο2 και τυρί ή κιμά ή σπανάκι ή δεν ξέρω τι άλλο. Προβληματίστηκα γιατί όλες οι χλευαστικές (και ολίγοντι άδικες για τον μόνο που δεν μπορούσε να τις αποκρούσει) παραλλαγές που κυκλοφορούσαν είχαν στόχο τους το 2ο συνθετικό της ονομασίας. Οραματίστηκα ένα νέο κίνημα, το «τα επίθετα αντεπιτίθενται«, όπου τα συνασπισμένα επίθετα θα απαιτούσαν το δικό τους μερίδιο στη σάτιρα, γιατί, ως γνωστόν, μόνο ένα πράμα είναι χειρότερο από το να σε σατιρίζουν και δε θέλανε τα επίθετα να μείνουν εκτός χορού και σημαντικότητας. Τότε, κάποιοι έγκυροι αναλυτές θα αρθρογραφούσαν δηκτικά τονίζοντας ότι τα επίθετα καλά θα κάνουν να κάνουν μόκο γιατί δεν μπορούν να διεξάγουν αντι-επίθεση, αφού εκ της φύσης τους είναι ικανά μόνο για σκέτη επίθεση.

Πιο κεί στα φόρα των ματατζήδων η ευγενική αυτή συνωμοταξία συμπολιτών μας θα εξέφραζε την αγανάκτηση της για όλες αυτές τις κουραστικές μονοήμερες απεργίες που δημιουργούν το εξής πρόβλημα: αν και για 4 ώρες απεργία και πορεία το πολύ πολύ να πέσουν μια δυο μπούφλες, οι διμοιρίες οφείλουν να προετοιμάζονται για το χειρότερο ενδεχόμενο. Αυτό, βέβαια, σημαίνει επιπλέον χρόνο και μόχθο και καταπόνηση, για να το πούμε με όρους τηλεπικοινωνιακούς, η επικοινωνία έχει πολύ μεγάλο latency, σε σχέση με το round trip time. Σα να ταξιδεύεις κάθε μέρα Αλεξανδρούπολη-Αθήνα με το αεροπλάνο. Σου παίρνει 3 ώρες να ετοιμαστείς, να πας στο αεροδρόμιο, να περιμένες να επιβιβαστείς κλπ και η πτήση είναι μόνο 40λεπτά. Όσο να ΄ναι κουράζεσαι.

Το βράδυ βγήκα να δω μπάλα σε κάποιο ναό του τζόγου, αλλά δεν είχε μπάλα. Άχρηστοι όλοι τους. Κανονικά θα έπρεπε οι απεργίες να γίνονται μέρες που έχει Champions League. Ή το ανάποδο, να το ξέρει ο Πλατινί πότε θα κάνουμε απεργία για να βάζει αγωνιστική. Επέστρεψα νωρίτερα στο σπίτι. Βρήκα δύο που φιλιόντουσαν στο κρεβάτι. Αγριεύτηκα. «Τι γίνεται εδώ;» -«Αχ, Λάκη μου, μπερδεύτηκα, η απεργία, τα ούζα, η ναφθαλίνη από τα πουλόβερ, τα δακρυγόνα από τα ΜΑΤ, οι αποκαλύψεις της Real, νόμιζα ότι σήμερα είναι Παρασκευή». Χμμ, δεν μπορούσα να πω τίποτα, η Παρασκευή ήταν η επίσημη threesome μέρα μας. Ξεκίνησα να βγάζω το κοστούμι (από το παντελόνι, βεβαίως βεβαίως), αλλά χωρίς να το καταλάβω με αποχαιρέτησαν και έμεινα μόνος στην κρεβατοκάμαρα. Και πήρα μια απόφαση. Εκεί, όρθιος, φορώντας πουκάμισο, σώβρακο, κάλτσες και με το παντελόνι στο χέρι, είπα «εγώ δεν ξαναπάω σε μονοήμερη απεργία. ΠΟΤΕ ΠΙΑ».

Advertisements

2 thoughts on “απεργιακό jet lag

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s