το ξωτικό τραγουδούσε υπέροχα

(post τυχαίος)

Εγώ: έρχομαι μόνο και μόνο για να σε δω να εκστατιάζεσαι. Και για να ξεβάψουμε ροζ ακόμα λίγα άπλυτα μαζί. Τσουλάω όλο το δίωρο απ’ τη μια παρατηρώντας τις εκφράσεις, τις χειρονομίες και τα ακόρντα σου κι απ’ την άλλη ξαναθέτοντάς μου τα αιώνια ερωτήματα των συναυλιών. Διαθέτει κάθε χώρα ένα τιτανοτεράστιο δίπολο τραγουδιστικής μελωδικότητας και αγωνιστικότητας σαν το κλασικό δικό μας ή εμείς εδώ σταθήκαμε τυχεροί ή μήπως είμαστε απλά αυτάρεσκοι; Νιώθουν άραγε οι υπόλοιποι Έλληνες συνθέτες συντεθλιμμένοι μέσα στη θεοποιητική λαίλαπα του διπόλου αυτού; Επιτρέπω στον εαυτό μου να επιτρέπει στους μεταγενέστερους -όσο σπουδαίοι κι αν είναι- να αγγίζουν τις σφραγισμένες, μεγαλειώδεις πρώτες εκτελέσεις της καρδιάς μου; Είναι τελικά το τραγούδι για τον καλλιτέχνη δουλειά, ευχαρίστηση ή κοινωνία; 

Εσύ: έχεις βουτήξει με όλο σου το είναι μέσα στο ταξίδι του, στην ηρεμία καταμεσής του πελάγους που επιφέρει με τις de profundis ερμηνείες, στα κύματα που δημιουργεί η φωνή του, στον ενθουσιασμό που προκαλεί η λυτρωτική έλευση εκρηκτικών τραγουδιών προσωπικής και εθνικής αναζήτησης και ανάτασης. Πριν καν υπάρξουμε ημιεπίσημο ζευγάρι μου είχες τολμηρά αφιερώσει ένα τραγούδι του γεμάτο συναίσθημα και στοργή και υπόσχεση. Το ακούμε πρώτη φορά live από τότε, συγκινείσαι, αναρωτιέμαι αν υπήρξα ποτέ και αν εξακολουθώ να είμαι αντάξιος του τραγουδιού και της αφοσίωσής σου, είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως όχι, το μόνο που είναι η ζωή είναι ένα διάχυτο φως τριβής που σωρευτικά φθείρει σώματα, αισθήματα, όνειρα και κοσμοθεωρίες (αλλά ας το αντιπαλέψουμε αυτό).

Αυτός: στο ελληνικό μουσικό δάσος είναι μια διασταύρωση ξωτικού με χόμπιτ που άλλοτε λιτό και άλλοτε πληθωρικό στέκεται στα ξέφωτα και στις συναθροίσεις και απαγγέλλει, παθιάζεται, μαζεύει και απλώνεται, ξεσηκώνει και ξεσηκώνεται, γεμίζοντας ασφυκτικά το χώρο τόσο με τη χροιά και τα decibel της βαθιάς και ένρινης φωνής του όσο και με τα αισθήματα που αφήνει να τον υπερχειλίσουν προσπαθώντας να τα μεταδώσει στο ακροατήριό του. Και κοίτα, τα καταφέρνει καλά! Μερικές φορές ακόμα και με αθεράπευτα κυνικούς παχύδερμους σαν και μένα.

lekkas

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s