κι όπου «πετιέται»;

(post αποσύνθεση)

Στον απόηχο των γεγονότων, σε μια μικρή χώρα σε κάποιο πλανητικό σταυροδρόμι κάποιοι σχολίαζαν και συζητούσαν. -Τι λες ότι έλειπε; Εγώ λέω έλειπε ο συντονισμός με το κυρίαρχο λαϊκό αίσθημα, το μπόλιασμα με τον πόνο και με την ελπίδα, η κανονικότητα στη διαδικασία σύλληψης και σύνθεσης. Πόσο παιδεύτηκες εσύ για να σχηματίσεις ποίηση; Και πάνω στη βάση ποιων ζωντανών ερεθισμάτων και ανησυχιών σου; Και πόσο βασανίστηκα εγώ πολύ αργότερα για τη μελοποίηση; Παγιδευμένος για χρόνια στα πλεγμένα σχοινιά των στίχων σου. Κι εσύ που τα τραγούδησες, ανέτοιμος και φοβισμένος, που ξαφνικά κλήθηκες να υπηρετήσεις κάτι τόσο καινούριο, κάτι τόσο ανατρεπτικό μέσα στη φυσικότητά του. Η επανάσταση και τα τραγούδια της θέλουν το χρόνο τους, το ζύμωμα με τις εξελίξεις, το ανακάτεμα με το γίγνεσθαι, με το είναι, με το προσδοκείν. -Ναι, αυτό ή ακριβώς το αντίθετο, θέλουν τη στιγμιαία έκρηξη που θα καταπιεί όλες τις κανονικότητες και όλες τις διεργασίες και -εντελώς καταστροφικά ίσως- θα ελευθερώσει την ενέργεια που κρυβόταν ανάμεσα στα σπίτια και μέσα στις καρδιές.

Η συζήτηση είχε ανάψει, οι φωνές ήταν καθαρές και δυνατές, βοηθούσαν και 2-3 ρακιές που βρίσκονταν πάνω στο τραπέζι, ένας πιτσιρικάς που περνούσε από τον καφενέ δεν μπόρεσε να μην ακούσει -που σημαίνει έκατσε και έστησε αυτί- για το τι λέγανε σε κείνη την παρέα κάποιες φάτσες που ήταν αρκετά γνώριμες. Ήπιε και κείνος μια ρακή για να πάρει θάρρος και τόλμησε να διεμβολίσει την κουβέντα. -Καλά τα λέτε, σας ξέρω ποιοι είστε εσείς, όλοι σας ξέρουμε και σας είμαστε ευγνώμονες γιατί με τα τραγούδια σας πακετάρατε δόσεις αγώνα και επανάστασης και τα φωλιάζετε στο μέσα μας, να τα ΄χουμε σα λίπος για τις δύσκολες εποχές. Βλέπετε, δεν είμαστε όλοι σα τη χώρα χωρίς αγωνιστικά τραγούδια που ό,τι κάνουν για την πατρίδα το κάνουν ορθολογικά και ψύχραιμα, κάποιοι από μας χρειαζόμαστε και λίγη ώθηση. Μια παρατήρηση μόνο, αν μου επιτρέπετε,

στα λόγια σας διακρίνω ότι ταυτίζετε την επανάσταση με το τραγούδι, την πράξη με την ορμή, το σωματικό κατάπιασμα με τη δυνητική επιθυμία. Εμφορούμενοι από γνήσιο ενθουσιασμό και ίσως αποκομμένοι -όπως λίγο πολύ όλοι οι καλλιτέχνες- από τα κοσμικά δρώμενα, ίσως δεν παρατηρήσατε ποτέ, εκεί πάνω στο παλκοσένικο, ποιοι τραγουδάνε τα τραγούδια σας εξωφρενικά παθιασμένα και ταραγμένοι σηκώνονται όρθιοι και χειρονομούν και δείχνουν και χειροκροτάνε σαν τρελοί στις συναυλίες σας. Να σας πω εγώ ποιοι είναι: είναι οι πολιτευτάδες που αλιεύουν καταξίωση και ψήφους. είναι οι καιροσκόποι που αλλάζουν ιδεολογικό χρώμα σαν τους χαμαιλέοντες. είναι οι σημερινοί οραματιστές που μεθαύριο θα υπηρετήσουν το σύστημα. είναι οι παμφάγοι της διασκέδασης που ενθουσιάζονται με τη μελωδία και τον ήχο και το ντάπα ντούπα και τις κιθάρες και τα μπουζούκια και τις πενιές είτε βρίσκονται σ’ ένα γήπεδο μετά τον απελευθερωτικό πόλεμο είτε σε μια αρένα μέσα στον εμετικό λουλούδο-πόλεμο. είναι οι εθνικιστές που σαν Προκρούστης κόβουν και τεντώνουν τα ιδανικά της δημιουργίας σας για να ταιριάζουν στο φαιό κρεβάτι τους. είναι οι άνθρωποι οι μίζεροι και οι φοβισμένοι που βρίσκουν ευκαιρία στις συναυλίες σας για μισή ώρα να συντονιστούν και αυτοί (σε καιρό ειρήνης) με τον ρυθμό της εξέγερσης, ακριβώς σαν τους σεξουαλικά πεινασμένους που πάνε στις κουλτουριάρικες ταινίες μόνο για τα δέκα λεπτά της καλλιτεχνικής ερωτικής σκηνής.

Αδικώ κάποιους; Προφανώς. Αλλά αδικώ -είμαι βέβαιος- μια ολιγάριθμη μειονότητα. Κι όχι ότι λέω ότι οι μαχμουρλήδες και οι εσωστρεφείς είναι πιο ηθικοί και πιο αγωνιστές. Αλλά να, εκείνοι τουλάχιστο δε σε παρασέρνουν. Δε σε παρασέρνουν στο ψέμμα ότι όλοι μπορούμε να γίνουμε Γκεβάρα αρκεί να φυσάει στα νώτα και τ’ αυτιά μας ένας αέρας εμψύχωσης και τράνωσης και επιβολής υψηλών ιδανικών. Γι΄αυτό οι χώρες σα τη χώρα χωρίς αγωνιστικά τραγούδια μακροπρόθεσμα θα εξελίσσονται ομαλότερα και συνεπέστερα και πιο δίκαια και με περισσότερο σεβασμό, κι ας είναι το αντίτιμο ότι θα πατώνουν οι ομάδες τους στα τουρνουά ποδοσφαίρου – με ευχαρίστηση θα υπέγραφα με τα δυο μου χέρια ότι επιθυμώ και γω να τρώμε τεσσάρες σε κάθε αγώνα, αν είναι να οικοδομήσουμε μια κοινωνία δυναμική και αξιοπρεπή και ανθρώπινη. Αλλά εγώ, βέβαια, είμαι απλώς ένα πιτσιρίκος που το μόνο που κάνει είναι να πηγαίνει στις συναυλίες σας για να παρατηρεί το χορό των στιγμιαίων ιδεολάγνων, να νιώθει αμίλητος και ακούνητος τον παλμό εντός του και να αναρωτιέται -πέρα από μεγάλα λόγια- για το πόσο απίθανη είναι η υπέρβαση η προσωπική του καθενός μας.

Δύσκολα πράματα.

Advertisements

2 thoughts on “κι όπου «πετιέται»;

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s