blost

(p0st I-w1ll-surv1ve)

Τώρα! Και οι έξι σαιζόν της φημισμένης σειράς σε Blue Ray Box Set ασύγκριτης ευκρίνειας.

(Προσοχή: περιέχονται spoilers)

Ένα αεροπλάνο με προορισμό την Αυστραλία πέφτει μυστηριωδώς σ’ ένα αχαρτογράφητο νησί. Η σειρά εξιστορεί τον σκληρό αγώνα των επιζήσαντων -που είναι όλοι τους bloggers- για επιβίωση σ’ έναν off-line κόσμο καθώς περιμένουν τη σωτηρία από κάποιο πλοίο με δορυφορική -κατά προτίμηση- σύνδεση με το Δίκτυο. Παρακολουθούμε τις εσωτερικές σχέσεις και τις αντιπαλότητες καθώς εκείνες σταδιακά εξελίσσονται από την πρωτόγονη μορφή των Likes και Thumbs Down σε σύντομα σχόλια και αργότερα σε ολοκληρωμένες νοηματικά προτάσεις, την κοπιώδη εξερεύνηση ενός κόσμου ζωντανού και αφιλόξενου χωρίς την ευκολία των app, των hyperlinks και των rss feed, τη σθεναρή καίτοι προβληματική αντιμετώπιση μυστηριακών, καινοφανών παρουσιών και φαινομένων χωρίς τη διέξοδο της wiki αναζήτησης και ενημέρωσης.

Κάθε επεισόδιο -πέρα από τη συνολική προώθηση του μύθου- είναι επικεντρωμένο και σε κάποιον διαφορετικό πρωταγωνιστή, του οποίου ο τρόπος συμπεριφοράς στο νησί αντιπαραβάλλεται και εν πολλοίς εξηγείται με flash back από την πρότερη δικτυωμένη του ζωή με αναφορά σε κάποιο post στο ιστολόγιό του. Μεταξύ των χαμένων συναντώνται:

– ο παθολογικά αριστερίζων πραγματιστής με side bars γεμάτα συνδέσμους ΜΗΚΥΟ, καταφύγια ζώων, γιατρούς χωρίς σύνορα. – ο ψυχικά ανάπηρος με τις αναρτήσεις για τον προσωπικό πόνο, την απογοήτευση, την κατάρρευση και το όραμα για μια εξωκοσμική λύση που ξεπερνά τα όριά μας. – ο παρακμασμένος ρόκερ που έχει εθιστεί στο μοίρασμα κακεντρεχών σχολίων για συγκροτήματα που βγάζουν Greatest Hits δίσκους. – το αποξενωμένο ζευγάρι με τον άντρα να δυναστεύει μέσω parenthood firewall τη γυναίκα του και εκείνη να το παρακάμπτει διατηρώντας το δικό της φεμινιστικό blog σε ξένη γλώσσα. – το εκπαιδευμένο στο μίσος τρολ με τις κρυφές διασυνδέσεις με παρακρατικές οργανώσεις και το ψηφιακό αντάρτικο πόλεων. – ο καλοκάγαθος γίγας με το blog γεμάτο ανέκδοτα και κάντρι μουσική και τα άπειρα likes σε αδιάφορα post άλλων. – η φυγάς που την κυνηγούν όλοι οι major providers για διακίνηση ανάρμοστου υλικού (φωτογραφίες όπου καπνίζει στο μετρό και -κυρίως- άρθρα για το πόσο ευτυχισμένη είναι). – ο απατεώνας που αφού πλευρίζει άλλους bloggers γράφοντας θετικά σχόλια, τους παρασέρνει σε ομαδικά post αμφίσημων θεμάτων, και στη συνέχεια τους κατακεραυνώνει μέσω των πολλαπλών profile του.

Ξαναδείτε (σε ασυναγώνιστη ποιότητα) τα θρυλικά επεισόδια όπου:

– οι αγνοούμενοι συνειδητοποιούν ότι η βοήθεια θα αργήσει και τα blog τους θα παραμείνουν αδρανή για πάνω από εβδομάδα. – ανακαλύπτουν μια καταπακτή που τους οδηγεί σ’ έναν απαρχαιωμένο ΗΥ με 56K και την υποχρέωση να ποστάρουν ΚΑΘΕ 108 λεπτά. – το γκρουπ πεζοπορεί προς το Radio Tower όπου ελπίζουν ότι θα βρουν μια ευρυζωνική σύνδεση για να ανεβάσουν επιτέλους μερικά βίντεο στο utube. – οι άτυποι ηγέτες τους αιχμαλωτίζονται από μια ομάδα ντόπιων(;) κατοίκων που τους απεχθάνεται γιατί κανείς δε χρησιμοποιεί το «απαράμιλλης ομορφιάς» posterous. – ένα ελικόπτερο καταφθάνει για να διασώσει μόνο την εξάδα που είχε τα περισσότερα hits κατά την απουσία της. – οι έξι αποφασίζουν να επιστρέψουν στο νησί για να σώσουν και τους υπόλοιπους γιατί blogging σημαίνει -πρώτιστα- επανεπισκεψιμότητα. – δυο bloggers αποκαλύπτουν τα ψευδώνυμά τους και συνειδητοποιούν ότι για χρόνια άφηνε σχόλια ο ένας στον άλλο. τι συγκίνηση όταν καταλαβαίνουν ότι οι ψηφιακές περσόνες τους είναι κατά πολύ πιο ενδιαφέρουσες από τις πραγματικές.

Η βουτιά στον κόσμο του BLOST οδηγεί σε μια σειρά από ερωτήματα που κάθε τηλεθεατής θέτει στον εαυτό του:

– νοείται ζωή έξω από το blogging? – υπάρχει ατόφια ομορφιά ή ατόφια εχθρότητα εκεί μέσα; – θα μπορέσουν ποτέ τα avatars του blogspot να εμφανιστούν στο wordpress ή το ανάποδο; – γιατί ιστολόγια κιτς και φανατικά έχουν περισσότερη απήχηση απ΄τα καλόγουστα ιδεολογικά; – θα είναι το twitter η Νέμεσις των πολυλογάδων; – η επιτυχία ενός ψηφιακού ημερολογίου υπερφορτίζει το εγώ του κατόχου του; – είναι ηθικό να blogάρεις ενόσω δουλεύεις; – είναι επιτρεπτό να ΜΗΝ το πράττεις;

Στο τέλος, το νησί (και όσα εκεί διαδραματίστηκαν) αφήνει ανεξίτηλα τη σφραγίδα του στην ψυχοσύνθεση των διασωθέντων. Πίσω από bytes και posts η ζωή κρύβει μπόλικο μεδούλι και εκείνοι είναι αποφασισμένοι να το γευτούν. Κάποιοι αποφασίζουν να παραμείνουν στο νησί (τα 56Κ είναι αρκετά αν το μόνο που στέλνεις είναι παλιό, καλό plain text), κάποιοι άλλοι επιστρέφουν στον πολιτισμό και υπόσχονται να μην ξαναπιάσουν πληκτρολόγιο στα χέρια τους (και προσεύχονται κρυφά στο siri). Μετά από χρόνια,

η πάντα έντονη ανάμνηση των όσων έζησαν οδηγεί τα βήματά τους σε μια συνάντηση σ’ ένα καθαρτήριο κοινό τόπο, ένα μπαράκι με ξεθυμασμένες rock μπαλάντες, γλυκά ποτά και VDSL 50Mbps. Ο συναισθηματισμός είναι διάχυτος, ένα λευκό φως που φωτίζει και αντανακλά στα συγκινημένα πρόσωπά τους. Δε κυλάνε δάκρυα, τελούν όλοι υπό ένα καθεστώς συγκρατημένης θλίψης, ευδαιμονίας και πλήρωσης. Σε μια ομαδική λάμψη επιφοίτησης (δηλ. μετά το 3ο μπόμπα ποτό) συνειδητοποιούν ότι όσα τους ενώνουν είναι πολύ περισσότερα απ΄ όσα ίσως κάποτε τους χώρισαν (οι ιδεολογικές αντιθέσεις, οι στρατηγικές επιβίωσης, οι χαμένες μπύρες από το κελάρι). Θέλουν να παραμείνουν connected και αποφασίζουν να προχωρήσουν μπροστά, να φτιάξουν έναν κοινό δικτυακό τόπο συγκέντρωσης, έναν τόπο όπου θα σχολιάζουν και θα προτείνουν κείμενα από όλο το Δίκτυο. Ίσως δεν τολμήσουν ποτέ να διηγηθούν το δικό τους απόκρυφο παρελθόν, υπάρχουν άπειρες ιστορίες, όμως, εκεί έξω που ανατέμνουν σκέψεις, αισθήματα, κοσμολογίες και περιμένουν καρτερικά να διαδοθούν.

Οι πρώτες οργανωτικές πινελιές τραβιούνται εκεί, πάνω σε νοτισμένα από φιστίκια κίτρινα χαρτοπετσετάκια με το λογότυπο του μπαρ: Dharma Initiative. «Ποιοι είμαστε, σε ποιους απευθυνόμαστε, ποιος είναι ο σκοπός μας». Χρειάζεται, όμως, κι ένα motto πιασάρικο, ένας υπότιτλος που να αιχμαλωτίζει και να αναδεικνύει την ουσία της προσπάθειας. Ενθυμούμενοι με απογοήτευση τη νησιωτική εποχή της συμβίωσής τους, εκεί που εγωισμοί και εμμονές τούς χώριζαν συνέχεια σε στρατόπεδα που μιλούσαν αλλά δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους, δεν αργούν να καταλήξουν:

Διάβασέ με, ναι, ΑΛΛΑ ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ ΚΙΟΛΑΣ!

Advertisements

6 thoughts on “blost

      1. mathepeze

        Η αλήθεια είναι πως δεν φημίζομαι για την μνήμη μου… τες πα.

        Κι ενώ για μυθιστόρημα δεν μπορώ να πω με σιγουριά, για διήγημα βάζω το χέρι στη φωτιά, πως σου ταιριάζει γάντι…

        1. sunCoater Συντάκτης

          ναι, δε θα ΄λεγα όχι να γράψει κάποιος μια σειρά από διηγήματα και να τα δημοσιεύσω εγώ κάτω από το όνομά μου…

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s