η αδελφότητα του μίσους

(post σας αγαπώ)

Υπερβολές…

Διαβάζω ένα σωρό ωραίες ανακοινώσεις τώρα τελευταία.

Να ας πούμε, την ανακοίνωση των καημένων bronzen-boys των υπαλλήλων της Βουλής. Ως γνωστόν, έχω μια αλλεργία στις συνδικαλιστικές ανακοινώσεις. Αυτή, στοιχειοθετικά, είναι ψιλονορμάλ. Και μπράβο τους. Φυσικά, τα εδάφια 4, 5, 6 και 7 ξεκινάνε με τη φράση Δεν αμφισβητείται. Ναι, και γω, μια που είμαι στο δικό μου blog να σας πω, δεν αμφισβητείται ότι είμαι πανέμορφος και πάγκαλος και παιδαράς και τόσο προσιτός και πανέξυπνος. Στο εδάφιο 1 κάπου γράφει για τα κομμένα επιδόματα. Μηχανογράφησης, προσωπικής διαφοράς κλπ. Μεταξύ μας. Το κλπ γι’ αυτό το λόγο το ανακαλύψανε στη Γραμματική, για να κρύβουμε κομψά ό,τι είναι άσχημο και ανήθικο, το κλπ είναι ο κρυφός φάκελος με τις τσόντες μας, είναι το ψέμμα μας με φορεσιά αλήθειας. Εντάξει, για το τέλος και μόνο, αν είναι έτσι το τέλος, βέβαια, όπως το διαβάζω στα Μέσα, θα έκοβα 3 βαθμούς στις Πανελλαδικές. Συγγνώμη, έκθεση χωρίς επίλογο γίνεται; Καταλαβαίνω, ίσως ήταν μεταμεσάνυχτα και ως γνωστόν οι υπερωρίες δεν πληρώνονται.

Άλλο συγκλονιστικό νέο: αντισυνταγματικές, αποφάσισε ο Άρειος Πάγος, οι περικοπές στους μισθούς των δικαστικών!. Έελα. Οι δικαστικοί μαζεύτηκαν και αποφάσισαν συνταγματικά και επίσημα ότι οι περικοπές των μισθών τους είναι αντισυνταγματικές. Εγώ ξέρετε είμαι Κρής, από τα Χανιά, αλλά δε τους συμπαθώ τους συντοπίτες μου, γιατί, ξέρετε, πας Κρης ψεύτης. Αγαπητοί μου δικαστές, εγώ σας καταλαβαίνω, είναι αλήθεια ότι πάντα πρέπει να τις προσέχουμε τις εξουσίες – για να κάνουν σωστά και ανεξάρτητα τη δουλειά τους πρέπει να χέουμε λίγο ακόμα χρυσό στον έναν ζυγό για να ενισχύει το κύρος και την αξιοπρέπεια και να αντισταθμίζει το λοξοκοίταγμα προς την ιδιοτέλεια και το συμφέρον και τον πειρασμό. Απλώς να πω ότι οι αυτοαναφορικές προτάσεις έχουν γκρεμίσει, κυριολεκτικά, το στερέωμα των Μαθηματικών, μέχρι που είπαν, αρκετά παιδιά, αυτό είναι παράνοια, καμιά πρόταση και κανένα αξίωμα από δω και πέρα δε θα αναφέρονται στον εαυτό τους αν θέλουμε να οικοδομήσουμε μια γερή, συνεπή (μαθηματική;) πολιτεία.

Η οδοντίατρός μου παραπονιέται. Για τις περικοπές, για το ότι δεν έχει δουλειά, για τις πινέζες που της αφήνουν, για τους συνάδελφούς της στα Νοσοκομεία με τους μισθούς πείνας. Έχω έναν ολόκληρο αντίλογο στο μυαλό μου να της ξεδιπλώσω, αλλά δεν μπορώ/τολμώ γιατί εκείνη την ώρα με τροχίζει. Και δε θα τα πω ούτε μετά το τέλος της συνεδρίας, γιατί έχω κι άλλες 5-6 και φοβάμαι μη τυχόν και καμιά αναισθητική ένεση κατά λάθος δεν πιάσει και πολύ καλά στο νεύρο. Φίλτατή μου, άριστη επιστήμων, ήσουν η ιέρεια της χαμένης απόδειξης, και ο ξάδελφός σου στο Νοσοκομείο ο αρχιερέας του μικρού φακέλου. Το ξέρω, με τίποτα δεν εξαγοράζεται η υπηρεσία που μου προσφέρετε, αλλά μη τα θες όλα δικά σου. Πριν 10 χρόνια παραπονιόσουν που δεν σου φτάνανε για να αγοράσεις καγιέν, πριν 5 χρόνια που δυσκολευόσουν να αγοράσεις νέο στερεοφωνικό για το εξοχικό, τώρα θα στριμωχτείς (και συ) για να σπουδάσεις τα παιδιά σου.

-Είσαι μνημονιακός εγκάθετος της τρόικας (εσωτερικού και εξωτερικού); Ναι, είμαι, πείτε με ό,τι θέλετε. Είμαστε Έλληνες και ξεχνάμε. Όλοι έχουμε κλέψει (εντάξει, όχι όλοι). Κλέβαμε στους καιρούς της τεχνητής ευημερίας εύκολα, χαλαρά, ανερυθρίαστα, αδηφάγα πλάσματα που κοιτούσαμε μόνο τον εαυτό μας, την πάρτη μας. Κι αν δεν κλέβαμε χρηματικά, κλέβαμε ηθικά, χτίζοντας ένα προσωπικό τείχος που καμιά ερινύα δεν μπορούσε να διαπεράσει. Και κλέβουμε και τώρα, φυσικά, γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι κι ό,τι στοιχειώδες μαζέψουμε είναι πλέον δυσεύρετο και πολύτιμο. Οι τροϊκανοί έρχονται και σκυλεύουν ένα άδειο κουφάρι, μας παίρνουν τα ασημικά μας και τα ακριβά ρούχα και τα χρυσά δόντια, μας παίρνουν τα εσωτερικά όργανα για να τα μοσχοπουλήσουν, μας αποκολλούν ακόμα και τα τατουάζ (όλα έχουν αξία) που ΄χαμε χτυπήσει με τους αετούς και τις αστραπές και το όνομά της, μας αφαιρούν λίγο λίγο όσο μυαλό και πνεύμα και λογική και σθένος είχαμε, πήγαν να μας πάρουν και την καρδιά και το συναίσθημα και το φιλότιμο, αλλά εκεί δε βρήκαν τίποτα, είμασταν κενοί από χρόνια, διαολίστηκαν και σκέφτονται να μας υποβάλουν σε μεταμόσχευση καρδιάς μόνο και μόνο για να μπορέσουν αργότερα να μας την ξεριζώσουν αλαλάζοντας.

Και οι μνήμες; Αυτές τις αφήσανε. Γιατί για ποιες μνήμες θα ‘μαστε ποτέ εμείς, οι μεταπολεμικές γενιές, περήφανοι;

Advertisements

10 thoughts on “η αδελφότητα του μίσους

  1. Riski

    Αγαπητέ Κρήτα, παρότι στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι μάλλον όπως τα λέτε, θα ήθελα να συμπληρώσω έναν ακόμα λόγο που κάνει το «κλπ» χρήσιμη και σπουδαία ανακάλυψη: Συχνά κρύβει την ανυπαρξία όσων υπονοεί, δημιουργώντας έτσι την εντύπωση ότι είναι πολλά ακόμα που θα μπορούσε να αναφέρει ο ομιλών για να στηρίξει την άποψή του, αλλά δεν το κάνει γιατί είναι, ας πούμε για παράδειγμα, διακριτικός και δεν θέλει να υπερβεί το χρόνο που του δίνεται και να εξαντλήσει την υπομονή των ακροατών του. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, στον προφορικό κυρίως λόγο, το «κλπ» αναφέρεται δύο, τρεις ή και πέντε φορές στη σειρά. Έχω λοιπόν παρατηρήσει ότι όσα περισσότερα «κλπ» τόσο πιο βέβαιο είναι αυτό που ισχυρίζομαι παραπάνω. :)

    Όσο για το ερώτημα του φινάλε σας, πρέπει να ομολογήσω ότι με έχει προβληματίσει κι εμένα πολλάκις. Ένα συναφές φινάλε δικού μου γραπτού, λέει: Η γενιά μου είναι, τελικά, καταραμένη. Είναι η γενιά που μεγάλωσε ακούγοντας τους προγενέστερούς της να την μέμφονται «δεν ζήσατε εσείς κατοχή· δεν ξέρετε τι θα πει πείνα και ανέχεια» και θα γεράσει ακούγοντας τους μεταγενέστερούς της να της λένε, μέχρι να πεθάνει, τα ίδια ακριβώς.

    1. sunCoater Συντάκτης

      Riski, επίτηδες δεν την ανέφερα αυτή τη χρησιμότητα του κλπ, γιατί πολλάκις έχω λερωμένη τη φωλιά μου. Ωραία με ξεμπρόστιασες.
      Όσο για τη γενιά μας, δε το χα σκεπτεί αυτό που λες. Είμαστε δηλαδή το λιπαρό μπέικον ανάμεσα σε δυο ξηρές φρυγανιές σικάλεως;

      1. Riski

        Κάπως έτσι. Η μόνη παρέμβαση που θα επιχειρούσα, όχι μόνο επειδή τυγχάνω βετζετέριαν, αλλά και επειδή θεωρώ ότι συμβολίζει ακριβέστερα αυτό που είμαστε, είναι ότι στη θέση του μπέικον θα έβαζα το βούτυρο. :)

  2. mathepeze

    Όλοι κλέψαμε και φάγαμε (η συντριπτική πλειοψηφία σίγουρα).
    Όμως, σε όλες τις εγκληματικές οργανώσεις, υπάρχει ηθικός αυτουργός.
    Δεν δικαιολογώ. Απλά θέλω να τονίσω πως το βάρος των ευθυνών και η απονομή δικαιοσύνης είναι αντιστρόφως ανάλογα.

    Κοινότοπο… μα βεβαιωμένο…

      1. mathepeze

        Σαφέστατα κι έχουμε ευθύνη ο καθένας ξεχωριστά, μα γι’ αυτό τοποθετήθηκα.
        Όσον αφορά την ατομική δυναμική, έχω την εντύπωση πως δεν πραγματεύεται στην παρούσα ανάρτηση.
        Ίσως ακούγεται ενδιαφέρον ένα ποστ περί επανάστασης μέσω της ατομικής δυναμικής, αλλά κάτι τέτοια μου θυμίζουν Old Boy & τα θεωρώ δήθεν & σκοτωμένα – που λένε & στη φυλακή…

        Προτιμώ, μακράν, τις απόρροιες των δικών σου ιδεών!

        1. sunCoater Συντάκτης

          Όντως, η δυναμική δεν έχει σχέση με το post αυτό, πιο πολύ την συμπεριέλαβα στο σχόλιο για να μη φανεί ότι μιλώ μισάνθρωπα και εισαγγελικά. Όσο για τον OB, εγώ είμαι ακραιφνής θαυμαστής των γραπτών του – η ατομική μου πλαδαρότητα, όμως, τα αφομοιώνει όλα λαπαδιασμένα.

  3. mathepeze

    Διαφωνώ με τα περί πλαδαρότητος…
    Απορώ με τον θαυμασμό σου. Δεν συνάδει με το επίπεδό σου.
    Θα ήταν ηλίθιο να αμφισβητήσω το ταλέντο του OB, αλλά έλα που δεν φτάνει μόνο αυτό…
    Έως ότου μας δοθεί η ευκαιρία να το ανλύσουμε, ελπίζω να έχεις καταλάβει πως είναι το λιγότερο υπερεκτιμημένος.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s