όλα είναι δρόμος

(post προσθαφαίρεση)

Καθώς ακούω μουσική αργά το βράδυ, ένα ξεχασμένο των Simpy Red. Αγαπημένο. Ναι, το παραδέχομαι έχω ένα αγαπημένο από Simply Red. Μου φέρνει στο μυαλό ένα άλλο αγαπημένο (αλλά μόνο ένα) από UB40 (όχι, βέβαια, το 2xred wine). Αν ήμουν DJ θα μπορούσα να φτιάξω ολόκληρο πρόγραμμα με μουσική αυτού του στυλ. Ημισκοτεινό μπαρ, 30άρηδες θαμώνες, barwoman σεμνή (λίγο μπούστο), φτηνή διακόσμηση, βελούδινη ατμόσφαιρα. Αν ήμουν DJ. Αυτό το Αν, δεν ξέρω, πρέπει να είναι στο top-10, στο top-5 των παγκόσμιων πάρε-τη-θέση-μου Αν, αν ήμουν πρωθυπουργός για μια μέρα, αν ήμουν δήμαρχος, αν ήμουν εγώ στη σύσκεψη, αν σούτερνα του πέναλτι κα.

Η ξαφνική, απρόσκλητη εισβολή των UB40 στο μυαλό μου φέρνει παβλοφιανά πάντα τις ίδιες συνειρμικές σκέψεις: τρομακτικό πόσες άπειρες ώρες έχω ξοδέψει σε βλακείες (με όλο το σεβασμό προς τους συναγελαζόμενούς τους).

Κάθομαι και τις μετράω.

Πόσες χαμένες ώρες παίζοντας μπάλα. Ώρες διασκέδασης και εξάσκησης και αυτοεπιβεβαίωσης που κορυφώθηκαν πού; Στο γκολ ενός ημιτελικού σε κάποιο γελοίο, περιφερειακό, πανεπιστημιακό πρωτάθλημα. Ως εκεί.

Πόσα αμέτρητα μίκι μάους και μπλεκ και τιραμόλα. Πλάκα έχουν τα κόμικς σε νεαρή ηλικία. Αλλά το να εξακολουθείς να διαβάζεις αθώα παιδικά όταν είσαι έτοιμος για σκοτεινά εφηβικά ή και για βιβλία μόνο με λόγια και χωρίς σκίτσα (τι τεράστιο εξελικτικό άλμα) είναι λίγο pathetic. Κι ας αποσιωπήσω καλύτερα ότι διάβαζα και τις Μανίνες της αδελφής μου.

Πόσες ανερμάτιστες τσάρκες με παρέες με τις οποίες δεν ταίριαζα. Εκεί που ψάχναμε τα πατήματά μας, προσπαθώντας να ξορκίσουμε τον μπαμπούλα της μοναξιάς και της διαφορετικότητας.

Πόσα αδιάφορα βιβλία διαβασμένα. Αστυνομικά με το σωρό, αδειανά πυροτεχνήματα της στιγμής, λογοτεχνία της δηθενιάς, της μόδας, της υποκρισίας. Τα χάρισα όλα αργότερα σε μια δανειστική βιβλιοθήκη, νόμιζα θα έπαιρνα πίσω το χρόνο που σπατάλησα, ακόμα περιμένω.

Καλά, για το χαζοκούτι δεν τολμώ ούτε καν να ξεκινήσω.

Πόσες στοιχειωμένες μοναχικές βόλτες στην Αθήνα στα σύντομα περάσματα. Πάντα στα ίδια στέκια και στις ίδιες γωνιές – και πάντα με μια μουδιασμένη γεύση ανεκπλήρωτου στο συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου. Κάθε φορά υποσχόμουν ότι την επομένη θα πάρω ένα ημερήσιο εισιτήριο και θα γυρνάω από συνοικία σε συνοικία, να μυρίσω το άρωμα κάθε γειτονιάς, να δω τους δρόμους και τους ανθρώπους της. Ψέμματα.

Πόσα χαζά τραγούδια, συγκροτήματα, στίχοι και μελωδίες. Για να εντυπωσιάσω τις γκόμενες, τους ροκ φίλους, τον ραδιοφωνικό παραγωγό. Πόσες τζαμπέ ακροάσεις στα metropolis και τα virgin, χτυπούσα απαλά την πλάτη του προηγούμενου στα stands με τα ακουστικά για να μου επιτρέψει να χορέψω και γω μαζί τους. Μετά από μια ώρα φορούσα το μπουφάν το μέσα έξω και ξαναέμπαινα. Ένα ακροαστικό κωμικό πρωτόκολλο.

Πόσα λιγουρευτά ζευγάρια πόδια. Στιγμές υποψίας ευφορικής λίμπιντο μέσα σε πληκτικά 24ωρα. Αλλά πάλι, όλα κατά βάση ίδια ήταν: πόδια, ζευγάρια, κορμοστασιές.

Πόσες ώρες, ημέρες, μήνες σωματικής αδράνειας, πνευματικής ακινησίας, συναισθηματικής νέκρωσης – ένα ζόμπι στατικό με κατεβασμένους τους διακόπτες.

Θα ´μουν διαφορετικός αν αντί για ψόφια βιβλία διάβαζα φιλοσοφία; Δοκίμια περί ηθικής και πολιτικής; Αρχαίους συγγραφείς; Αν είχα δει όλες τις κουλτουριάρικες ταινίες της υφηλίου; Αν είχα παιδευτεί στην ευαισθησία; Αν είχα ασχοληθεί με κάποια τέχνη, με κάποια τεχνική, αν είχα μάθει να μαγειρεύω, να παίζω ένα όργανο, αν είχα μάθει να πίνω και να καπνίζω κοιτώντας λοξά το άπειρο, αν είχα μάθει να προσέχω τι λένε οι άλλοι κι όχι απλά να επιτρέπω στις φωνές τους να φτάνουν στα τύμπανά μου; Αν είχα μάθει ή προσπαθήσει τουλάχιστο να σκέπτομαι και λιγάκι εκτός από το να παρατηρώ;

Ναι, θα ΄μουν διαφορετικός. Αλλά θα άξιζε; Δεν ξέρω, δεν έχει νόημα. Όλα είναι δρόμος. Ο δικός σου δρόμος. Το μονοπάτι είναι ψιλοφτιαγμένο απ’ τις πατημασιές χιλιάδων προηγούμεων ζώών, χρειάζεται όμως και συ να πάρεις τη μαχαίρα και να κόψεις ένα σωρό άγρια χόρτα που ‘χουν φυτρώσει, θέλει να σκύψεις να αποφύγεις ένα κλαδί, να σκαρφάλωσεις να υπερπηδήσεις κάποιο εμπόδιο, καμιά φορά θέλει να αφεθείς στην αγκαλιά κάποιου πιο δυνατού, καμιά φορά είσαι εσύ ο πιο δυνατός, κάποτε θέλει να περπατάς για μέρες, κάποτε να ξεκουράζεσαι, κάποτε να κλέβεις μια στιγμή για να θαυμάζεις κάτι τόσο τετριμμένο και συνηθισμένο όσο ένα ηλιοβασίλεμα ή ένα χαμόγελο. Άμα πάλι έχεις τα κότσια να χαράξεις εσύ ένα καινούριο μονοπάτι ζήτω σου και μπράβο – εξαπανέκαθεν θα το χρειαζόμαστε. Κι άμα πάλι εκεί που εγώ βλέπω δρομάκια και χόρτα και ζουζούνια εσύ βλέπεις το παρελθόν που σμίγει με το παρόν και γεννάει το μέλλον, αν βλέπεις ανθρωπογεωγραφία, προβληματισμό, καλλιτεχνίες, φυσικές επιστήμες, γέννηση και θάνατο, και πάλι εύγε, τι περίεργο, η ζωή περιλαμβάνει και τα απτά και τα νοητά και τα οραματικά και σε πολλαπλά επίπεδα μετά περιλαμβάνει και τον εαυτό της και τα απάρτιά της και την ανάλυσή της.

Οπότε διάγραψέ το. Ποιο; Το Αν ήμουν κάποιος άλλος (ή κάποιος άλλος ήταν εγώ) από τη λίστα με τα μεγάλα παρενδυτικά Αν της ιστορίας. Ο DJ και ο πρωθυπουργός μπορούν και διατηρούν ακόμα άνετα τη θέση τους.

Advertisements

18 thoughts on “όλα είναι δρόμος

  1. cyberwhispers

    Αν είναι γνήσιο το Αν, αξίζει να ειπωθεί και να εξελιχθεί, ποτέ δεν είναι αργά…εκτός κι αν είσαι πρωθυπουργός, για τον dj δεν ξέρω. Μα είναι δυνατόν να έχεις μόνο ένα αγαπημένο από SIMPLY RED??? όλα είναι δρόμος αρκεί να ξέρεις να προχωράς. καλημέρες.

    1. sunCoater Συντάκτης

      Καλημέρα, cyberwhispers! Δεν είναι αργά, λες; ΟΚ, ίσως προσπαθήσω κάτι με το μαγείρεμα (ένα αυγό, μια τηγανιά πατάτες, ένα σουφλέ ίσως).

      Εντάξει, έχω και ορισμένα ανεκτά από τους Simply Red (που δεν αλλάζω σταθμό δηλ. αν τα πετύχω στο ράδιο).

  2. xxxpoetry

    Ημισκοτεινό μπαρ, 30άρηδες θαμώνες, barwoman σεμνή (λίγο μπούστο), φτηνή διακόσμηση, βελούδινη ατμόσφαιρα. εδώ είμαστε! εδώ χάθηκαν όλα τα ΑΝ!…Τα σκούπισε άτσαλα η πρωινή καθαρίστρια…ωστόσο ΑΓΑΠΑΜΕ SIMPLY RED! ΤΟΥΣ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ! καλημέρα.

  3. Riski

    Σκέψου πώς σκεφτόμουν όταν μου άρεσε ένα δικό τους τραγούδι και πόσο μικρή και τρυφερή ήμουν, που έβρισκα φυσιολογική την απορία του τραγουδιστή «can’t you see that I wanna fall from the stars straight into your arms?». Και αφού, σήμερα, όταν τυχαίνει και το ακούω ξανά, στο σημείο όπου λέει «I feel you, I hope you comprehend», απαντάω πάντα «όχι, βέβαια», υποθέτω ότι είμαι μια άλλη, διαφορετική από εκείνη που επρόκειτο να γίνω, αν δεν γινόμουν αυτή που έγινα.
    Μια διδασκαλία του ταό λέει ότι, καλώς ή κακώς, μία μας απόφαση, που μάς οδηγεί σε μία κατεύθυνση, αποκλείει μοιραία μιαν άλλη απόφαση που θα μας οδηγούσε σε διαφορετική κατεύθυνση. Δυστυχώς κανείς δεν μπορεί να τα έχει όλα, παρότι μπορεί να το θέλει πολύ. Είναι ένας άδικος κόσμος αυτός. :)

    1. sunCoater Συντάκτης

      Σαν ένα δέντρο που αν και ξεκινούν από την ίδια αφετηρία τα κλαδιά του ποτέ δε συναντώνται. Το λένε και decision tree. Κάτι απογοητευμένοι επιστήμονες θέλησαν να διατηρήσουν μια ελπίδα μιλώντας για άπειρα παράλληλα σύμπαντα. Τι να το κάνεις, όμως, που ακόμα και σε αυτά δε θα υπάρχει διασυμπαντική συνείδηση για να χαίρεσαι για τον άλλο σου εαυτό. Οπότε, είμαι αυτό που είμαι (αν ήμουν γλωσσομαθής θα το ‘λεγα στα ξένα να ακούγεται πιο κουλτουριάρικο). Αλλά το μέλλον μου είναι το παρόν μου.

    1. Riski

      Δεν αντέχω τα δίκαια παράπονα. :P
      Μ’ αυτό τους γνώρισα, γι’ αυτό κόλλησα μαζί τους.
      Είναι από εκείνες τις διασκευές, τις παράξενα εμπνευσμένες και καλύτερες από τα πρωτότυπα, που κάνουν τους δημιουργούς, ανάλογα με το χαρακτήρα τους, ή να σκίζουν τα πτυχία τους ή να βγάζουν το καπέλο τους. :)

      1. sunCoater Συντάκτης

        Riski, έπρεπε να ξεκινήσω αυτό το blog κι εσύ έπρεπε να αρχίσεις να σχολιάζεις για να μάθω 30 χρόνια μετά ότι το red red wine είναι διασκευή. Πόσο ταό είναι αυτό;

        1. Riski

          Δεν είναι ταό. Είναι κβάνταο, όπως υπονοεί και προφανώς συμφωνεί και ο/η mathepeze από κάτω. Αυτό ήταν, παρότι εσύ δεν το ήξερες. :))))

          Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, πάντως, έχει το γεγονός ότι υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που νομίζουν ότι το τραγούδι είναι του Bob Marley. Και μάλιστα, όχι απλώς ότι είναι δικό του, αλλά ότι σ’ αυτή η εκτέλεση (των UB40 δηλαδή), τραγουδάει ο ράσταμαν. Αυτό, τι είναι; (Ιδιότυπος αυτοματιστικός μανιχαϊσμός, φαντάζομαι, με επιρροές από άκρατο κλινεξισμό του τύπου «αυτήν ξέρετε – αυτήν εμπιστεύεστε».) ;))

        2. Riski

          Δεν ξέρω γιατί τα italics μπήκαν παντού ολούθε. Για την ιστορία, εγώ τα παρήγγειλα μόνο για το ‘ήταν’ και για το ‘εσύ’.

  4. mathepeze

    Αποφεύγω το μουσικό σχόλιο…
    Παρακάμπτω «κβαντική θεωρία» και «αυτό που είναι, είναι»…
    &
    περνώ σε μια άσχετη κατά τα φαινόμενα παρατήρηση.
    Είναι πράγματι απορίας άξιο, πως σ’ ένα βλογ με τόσο όμορφα – και έξυπνα κείμενα – δεν υπήρχαν σχόλια ή σπάνια υπήρχαν.
    Ααα… ο τίτλος υποχρεωτικά μου θύμισε το ρεαλιστικότατο «Όλα είναι δρόμος»! του Βούλγαρη.

    ΥΓ. Τα σχολιανά υπήρχαν;

    1. sunCoater Συντάκτης

      Ο τίτλος ίσως να ‘ναι και από εκεί κλεμμένος. Το blog δεν είχε σχόλια γιατί α. είχε (και έχει) πολύ λίγους αναγνώστες (όχι ότι παραπονιέμαι γι’ αυτό) και β. διστάζεις να σχολιάσεις αν δε το κάνει κανείς άλλος. Υπό αυτό το πρίσμα, mathepeze, εσύ ήσουν ένας πρωτοπόρος. Τα σχολιανά δεν υπήρχαν, το βρήκα και είπα να το χρησιμοποιήσω στο blog όσο κρατάει η περίοδος σχετικής «ακμής» του.

      1. Riski

        Εγώ ξέρω γιατί κάποια μπλογκ δεν έχουν σχόλια, αλλά δεν σας λέω, γιατί φοβάμαι ότι θα κατηγορηθώ πάλι για κυνισμό, ενώ εγώ θέλω ο κυνισμός να μου αποδίδεται τιμητικά. :)))) Όμως νομίζω ότι δεν είναι καθόλου κακό ένα μπλογκ να μην έχει καθόλου σχόλια και, πάντως, αυτό σπανίως εξαρτάται από την ποιότητα των ποστ του, όπως κι αν αυτή αξιολογείται. .

        Προσωπικά μιλώντας πάντως, έχω να πω ότι δεν σχολίαζα εδώ γιατί δεν ήξερα ότι αυτό το «εδώ» υπήρχε. Χάρηκα δε, όταν, ανακαλύπτοντάς το, διαπίστωσα ότι δεν έχει πολλούς σχολιαστές, γιατί γενικά αποφεύγω (πια) να σχολιάζω σε πολυσύχναστα ιστομέρη (οπότε, sunCoater, δεν αποκλείεται να με χάσεις, όταν γίνεις ιδιαίτερα δημοφιλής). Ακόμα μεγαλύτερη ευχαρίστηση μάλιστα παίρνω από το να σχολιάζω εκεί που κανείς άλλος δεν το κάνει, αλλά αυτό οφείλεται σε βίδα, όπως τονίζει και μια e-φίλη.

  5. mathepeze

    χαχαχα
    Ο δισταγμός των άλλων, είναι ο ένας από τους δύο βασικούς λόγους που σχολιάζω τακτικά, αφού διάβασα σχεδόν όλες τις αναρτήσεις.
    Το μεγαλύτερο μέρος των πράξεων μας στηρίζεται στη μίμηση…

    1. sunCoater Συντάκτης

      karagiozaki, για τη βαβούρα θα σε απογοητεύσω, ήμουν πάντοτε το παιδί με την καθωσπρέπει χωρίστρα (και τη μυξιασμένη μύτη). Αλλά για τις μανίνες το παραδέχομαι, διαβάζοντάς τες μπόρεσα να εντρυφήσω στη γυναικεία ψυχολογία σε βάθος – χρόνια μετά μάλιστα έγραψα κι ένα σχετικό βιβλίο (που περιλαμβάνει 100 ολόλευκες σελίδες).

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s