λίγη επανάσταση ακόμα

(post παραλήρημα)

Lar7_cogniet_001z

Scenes of July 1830, Léon Cognie

Είναι δύσκολη η εξέγερση. Όταν είσαι νέος, η πνοή των αφηρημένων ιδανικών γεμίζει τα πανιά σου, σε φουσκώνει με αυτοπεποίθηση κι ορμή, με αλλοφροσύνη κι αισιοδοξία. Νομίζεις ότι θα αλλάξεις τον κόσμο. Πάντα είναι δύσκολο. Αλλά πιο δύσκολο ακόμα πολλές φορές είναι να αλλάξεις τον κόσμο μέσα σου.

Σε κάθε επέτειο κάποιοι, συνταξιούχοι του αγώνα, φτερνίζονται κάθε τρίλεπτο, δεχόμενοι τα αναθέματα χιλιάδων εκ του ασφαλούς τιμητών. Ίσως είναι δικαιολογημένα τα ειρωνικά βέλη και οι προσβλητικοί χαρακτηρισμοί. Ίσως και όχι. Γιατί το σύστημα είναι πάντοτε πιο ισχυρό. Όχι μόνο το κατάρατο «σύστημα» που σκοπό έχει να σε ξύσει και να σε θρύψει και να σε λειάνει, ώστε να ταιριάζεις εύκολα και δίχως να αφήνεις πολλά κενά στο μεγάλο κοινωνικό ψηφιδωτό. Αλλά και το σύστημα το οργανικό, το της φυσιολογίας, εκείνο που άκοπα και αδήριτα ηρεμεί τα φρένα σου, επιβαρύνει τη μέση σου, κόβει τα γόνατά σου – η σωματική κόπωση πάντοτε είναι προπομπός και της πνευματικής.

Οι έξωθεν κατασταλτικές δυνάμεις, βέβαια, ποτέ δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι για την κατάπτωση την ηθική, για το σβήσιμο της φλόγας του καλού και του ευγενικού. Αλλά πάλι, ποτέ κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι οι επαναστάτες και οι αγωνιστές πρέπει να διακρίνονται για την ηθική τους – σε μερικές τραχιές περιπτώσεις ίσως και να απαιτείται το αντίθετο.

-Τι είσαι πάλι εσύ; Απολογητής των ξεπουλημένων; Μπα, μακριά από μένα τέτοιοι ρόλοι. Απλώς σημειώνω ότι εκτός των αριστερών που μάχονται στο όνομα του σοσιαλισμού και των δεξιών που ορκίζονται στα πλεονεκτήματα του ατομικισμού υπάρχει και τρίτος πόλος στο παιχνίδι: είναι η δυσθεώρητη Δομή (που θέλει να μετατρέπει τους πρώτους σε δεύτερους (είναι πάντοτε πιο νόστιμοι αυτοί)), το πλέγμα εκείνο καταστάσεων και μηχανισμών που χρειάζεται πρώτη ύλη για να τσιμεντώνει, να στεριώνει και να να καλλωπίζει προϋπάρχουσες και καινούριες υπο-δομές της κοινωνικής σταθερότητας/ακινησίας/νομιμότητας/υπακοής. Και δεν υπάρχει καλύτερη πρώτη ύλη από τα ξεφλουδισμένα όνειρα και την ξεθυμασμένη ιδεολογία των πάλαι ποτέ αγωνιστών που αφού δώσανε ό,τι καρπούς είχανε να δώσουν, πολτοποιούνται σα ζωικά κατάλοιπα για έναν ακόμα, διαφορετικό γύρο εκμετάλλευσης και χρηστικότητας.

Δε συμβαίνει με όλους, βέβαια. Αλλά τη μοίρα αυτών τη γνωρίζουμε. Πιστοί, απογοητευμένοι, περιθερωποιημένοι, εσωστρεφείς, προδομένοι. Κι αν κάποιος τολμήσει σε μια δεύτερη νιότη να αναλάβει δράση για να πολεμήσει ξανά επίκαιρους και διαχρονικούς δαίμονες, καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει χώρος για να το πράξει χωρίς πρώτα να τους συναναστραφεί. Σα να θες να πλήξεις την Γη προτού ανακαλυφθούν τα διαστημόπλοια. Είσαι και συ υποχρεωτικά κομμάτι της και στρέφεσαι εναντίον διπλανών στόχων. Με την πιθανότητα πάντα να καταλήξεις ο ίδιος θύμα των επιθέσεών σου.

-Στο διά ταύτα; Τι τα θες, η επανάσταση είναι για πάντα παντρεμένη με τα νιάτα. Εκεί κατοικεί το ακαταλόγιστο, εκεί το ασίγαστο πάθος, εκεί η ασυγκράτητη εκρηκτικότητα, εκεί και το με χαλαρό περίγραμμα σχηματισμένο ιδεατό ενός κόσμου πιο δίκαιου κι ανθρώπινου. Το να προσπαθείς να πολεμήσεις στις επάλξεις, όταν δεν μπορείς ούτε τη σκάλα να ανέβεις για να φτάσεις στην πολεμίστρα, ίσως είναι επικίνδυνο και στρεβλωτικό, μια ένεση μπότοξ που αντί να ξανανιώσει παραμορφώνει τους συλλογισμούς και τα κίνητρά σου. -Ωραία! Κι όλοι εμείς, οι υπόλοιποι, επαναπαυμένοι στον καναπέ και τη νιρβάνα μας; Δεν ξέρω.

Εξαρτάται πόσο πειστικοί θα είναι οι λαογέρτες. Ή πόσο πειστική θα είναι από μόνη της η πραγματικότητα. Από το πόσα κιλά κότσια και αξιοπρέπεια και ανησυχία κουβάλει ο καθένας. Και από τι βαρίδια φοράς, θα ‘ναι για πάντα δύσκολο να βρεθεί η σωστή αναλογία που ούτε σφιχτά καθηλωμένο θα σε κρατά στο έδαφος αλλά ούτε και έρμαιο θα σε μετατρέπει στα τερτίπια του τρελαμένου, εξεγερτικού αέρα.

Advertisements

3 thoughts on “λίγη επανάσταση ακόμα

  1. mathepeze

    Συμφωνώ. Με την επανάσταση ισχύει ότι και στα μαθηματικά. Όποιος ασχολείται μετά τα 25 είναι γραφικός.
    Άσε που ο επαναστάτης είναι κομμουνιστής στον καπιταλισμό και καπιταλιστής στον κομμουνισμό…

    Όσο για τον καναπέ και την χρυσή τομή, ας πιστέψουμε όλοι μας στην ατομική δυναμική, μιας και αποδεδειγμένα ο κόσμος αλλάζει λίγο λίγο.

  2. sunCoater Συντάκτης

    Ωχ, mathepeze, συμφωνείς αλλά εγώ δεν ήθελα να πω γραφικούς τους επαναστάτες (ίσως η μπότοξ πρόταση να ήταν λίγο ατυχής). Ίσα ίσα που παραδέχομαι τα κότσια τους.

    Για τα μαθηματικά με αιφνιδίασες, με βάζεις σε σκέψεις σχετικά με το επόμενο post.

  3. mathepeze

    Συμφωνώ με όλο το κείμενο. Στάθηκα στους επαναστάτες και στην ηλικία, γιατί είναι σημαντικό να γνωρίζουμε από πού προέρχονται οι πράξεις μας.

    Συνήθως είμαι φλύαρος, μα εδώ προσπαθώ να μην…

    Στην ερώτηση ποιο είναι το ευκολότερο, ο Θαλής είχε απαντήσει το κατά φύση!

    Κότσια λοιπόν έχουμε, όταν σώσουμε το ξένο παιδί από τις φλόγες και όχι το δικό μας – αν και ακραίο, ενδεικτικό θέλω να πιστεύω.

    Όσοι ασχολούνται άμεσα με την επανάσταση, είναι γιατί τρέφονται από αυτήν – εφηβεία, μετεφηβεία. Εξαιρούνται όσοι τρέφονται υλικά.

    Έτσι, όσοι έχουν οικογένεια είναι γραφικοί ως επαναστάτες όσο κάτι τύποι στην ηλικία μας που ντύνονται σαν τον Peter Fonda και ακούν ακόμα το Born to be Wild.

    Σκληρό ίσως, μα αληθινό & η μπότοξ πρόταση ήταν άριστη!

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s