άρρητη αγκαλιά

(post σιέστα)

Πέφτετε μαζί για έναν χουχουλιασμένο απογευματινό υπνάκο. Στο διπλό κρεβάτι – η μάνα της λείπει. Λίγο παραμύθι, λίγο εικόνες, λίγο παιχνίδι. Ετοιμάζεται να παραδοθεί. Από τότε που γύμνασε και επιβλήθηκε στους μυς της και μπορεί να αρκουδίζει και να κάνει τούμπες είναι κάποιες φορές που έρχεται αυτοβούλως και κουρνιάζει πάνω στο στήθος σου, μπορεί εσένα (και στη γυναίκα σου) να σου φαίνεται μικρό και στενό και άβολο και άχαρο, για κείνη, όμως, ίσως και να φαντάζει υπερλούξ κρεβάτι στο καλύτερο ξενοδοχείο. Και με μια εσωτερική θέρμη να αναβλύζει προς όλες τς κατευθύνσεις και να σας περιβάλλει και τους δύο. Όλο αυτό κάποιες φορές. Όχι πάντα. Τελείως ακανόνιστα. Όταν δεν ξέρω και γω τι πλανητικές τροχιές συγχρονίζονται και εκείνη αποφασίζει να έρθει να κοιμηθεί πάνω σου. Αλλά η σκέψη είναι πάντοτε η ίδια. Όποτε συμβαίνει (κι όποτε δε συμβαίνει) αναρωτιέσαι αν είναι και παρακαλάς να μην είναι η τελευταία φορά.

Παρακαλάς να μην είναι η τελευταία φορά που θα σου χαρίσει τόσο απλόχερα αυτό το τόσο πάμφθηνο αλλά τόσο ακριβό δώρο: μια ζεστή αγκαλιά που -σχήμα οξύμωρο- για όσο διαρκεί παγώνει ό,τι κινείται και δεν κινείται γύρω σου και μέσα σου: τις σκέψεις σου, τις ευθύνες σου, τα προβλήματα, τις διαμάχες, τα όνειρα, τις φιλοδοξίες. Είναι άκρως εγωιστικό, το ξέρω, να μπορώ να σβήνω έτσι τα πάντα από το μυαλό μου, η δυστυχία κυκλοφορεί δίπλα μας κι ανάμεσά μας, είναι ηθικό να της κλείνω την πόρτα;, θα μου πεις, κι όρθιος όταν είσαι και περπατάς μήπως κάνεις κάτι και γι΄αυτό;, να ακόμα ένα καλό της αγκαλιάς αυτής, το κρεβάτι μας είναι η γη όλη και εμείς οι δυο μόνοι πάνω στη γη, είναι επιστημονικά άτοπο να σκέφτομαι οτιδήποτε πέραν του κόσμου τούτου.

Το μόνο σαράκι που σε τρώει είναι ότι θες να επαναληφθεί. Όχι αύριο, ούτε μεθαύριο, ούτε σε ένα μήνα, απλά κάποτε κι αυτό να μη σταματάει ποτέ. Και δε σε νοιάζει να υπάρχει κανονικότητα στην επανάληψη (κάθε 5-6 μέρες ας πούμε), τα διαστήματα ας είναι τυχαία και μεταβαλλόμενου μήκους, γιατί η περιοδικότητα κουράζει και εφησυχάζει. Θέλεις η αγκαλιά αυτή να είναι άρρητη, ο μυστικός σας (δια)προσωπικός αριθμός π, τα ψηφία του ποτέ δε τελειώνουν, αλλά δεν υπάρχει και κανένα μοτίβο που να οριοθετεί την έλευσή τους.

-Παραδέξου το. Αυτό που επιζητάς δεν είναι μια ακανόνιστη αγκαλιά σε σχήμα π. Το π είναι μόνο το σύμβολο του κυκλικού φράχτη που θα την έχεις μαντρωμένη, είσαι μεγαλόψυχος, μπορείς να τον φτιάξεις τόσο μεγάλο αυτόν το φράχτη που να χάνεις τα σύνορά του, θα την κρατάς πάντοτε δεμένη, όμως, με ένα λαστιχωτό σχοινί, θα την αφήνεις να το τεντώνει όπως και όσο θέλει, αλλά θα ξέρεις ότι θα γυρνάει πάντοτε κοντά σου, στη στοργή σου, τη συμβουλή, τον πατερναλισμό, την καταπίεση σου.

Όχι, το αρνούμαι, είμαι αθώος, το ξέρω ότι όταν δένεσαι με κάποιον το σχοινί είναι ικανό να τραβήξει και τους δύο στο βυθό, το καλό που μου θέλω όταν φθάσει ο καιρός να το κόψω το σχοινί και να την αφήσω μόνη της στη θάλασσα, μα θα ξέρει να κολυμπάει μόνη της;, δεν είναι το ερώτημα αυτό, το ερώτημα είναι αν εγώ τότε θα ξέρω να περπατάω μόνος στη στεριά, γι’ αυτό σου λέω, αφησέ με τώρα, το απόγευμα ίσως και να κοιμηθούμε αγκαλιά, κι αν όχι σήμερα, ίσως σε τρεις μήνες, δε με νοιάζει, είναι όμορφος και απρόβλεπτος ο αριθμός π, μια τελειότητα κλεισμένη σ’ ένα γράμμα, διαβάζεις και ζεις, ζεις και διαβάζεις, ελπίζεις, απογοητεύεσαι, δέχεσαι και δίνεις αγάπη, καταπίνεις και αντιφεγγίζεις μίσος, προχωράς, μεγαλώνεις, προβλέπεις και προετοιμάζεσαι, η αλήθεια, όμως, είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις ποιο ψηφίο θα σε περιμένει γυρνώντας τη σελίδα.

Advertisements

24 thoughts on “άρρητη αγκαλιά

  1. mathepeze

    Για όσους το έχουν ζήσει ή το ζουν, καταλαβαίνουν πως τα σχόλια είναι περιττά.
    Η κατακλείδα «η αλήθεια, όμως, είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις ποιο ψηφίο θα σε περιμένει γυρνώντας τη σελίδα» είναι το ζουμί & προσωπικά πορεύομαι με γνώμονα αυτό!

  2. Riski

    Και καλά να βρίσκει βολικό το στήθος σου. Εκείνο το έρμο το κεφάλι σου όταν δεν μοιάζει να έχει τίποτα το αποτρεπτικό για να χρησιμοποιηθεί ως κάθισμα; :)

    Προϋποθέτει εξάρτηση η αγάπη;
    (Κάτι έχω πάθει τελευταία με τα ερωτήματα.)

      1. Riski

        Δεν μπορεί να δοθεί ορισμός της αγάπης, γιατί η αγάπη δεν ορίζεται. Τίποτα μοναδικό, ολόκληρο και, κυρίως, γνήσιο, δεν μπορεί να ορισθεί. Υπό αυτή την έννοια, η ερώτησή μου είναι, εκ γενετής βλακώδης (ως παιχνίδι, άλλωστε, γράφτηκε) και δεν απαντιέται, επειδή δεν γίνεται να τεθεί. (Παρ’ όλα αυτά θα ήμουν πολύ περίεργη για την απάντησή σας, αν νομίζετε ότι κάνω λάθος και εσείς μπορείτε να ορίσετε την αγάπη.) :)

        1. mathepeze

          χαχαχαχαχα
          Αυτό είναι ο ορισμός του «ξέρω τι γράφω»!
          Αν ήξερα αγαπητή μου δεν θα ρωτούσα – αν και είναι φανερό ότι γράφτηκε ως παιχνίδι.
          Όμως με σιγουριά μπορώ να πω… πως η θλιβερότερη των εκδηλώσεων, πιο θλιβερή κι από την έλλειψη αγάπης, είναι η ανημπόρια ν’ αγαπήσεις.

        2. Riski

          Πολύ χαίρομαι που σας έκανα να γελάσετε. :))
          Σαφώς λοιπόν η ερώτησή μου δεν τίθεται στην πραγματικότητα, γιατί η αγάπη (ό,τι κι αν είναι) δεν προϋποθέτει τίποτα.

          Σχετικά με τα υπόλοιπα που λέτε, πάντως, και υπό τον όρο ότι ο χαρακτηρισμός «θλιβερή» είναι αδιαπραγμάτευτος, στη θέση της «ανημπόριας» (που θα μπορούσε ενδεχομένως να προκαλέσει και κάποιο είδος συμπάθειας), θα έβαζα την «άρνηση».

  3. sunCoater Συντάκτης

    @mathepeze, άδικο post ομολογώ για τους υπόλοιπους και σόρι. ίσως πρέπει να θυμηθώ τα νιάτα μου.
    @karagiozaki, καλησπέρα. ομοιοπαθούσα κατά πώς φαίνεται…
    @xxxpoetry, ναι, θα μάθει, κι όχι μόνο ελεύθερο, αλλά και πεταλούδα κι όλα τα υπόλοιπα, η ζωή απαιτεί ευελιξία.
    @cyberwhispers, πώς και δεν έχουν μπει στο μικροσκόπιο της τρόικας;
    @riski, διπλή ανάγνωση, αγαπώ αυτόν από τον οποίο εξαρτώμαι ή αγαπώ αυτόν που εξαρτάται από μένα; το πρώτο θυμίζει απαγωγή, το δεύτερο αδυναμία.

  4. mathepeze

    @ Riski
    Σαφώς και προκαλεί συμπάθεια – κι όχι μόνο. Μιλώ για την θλιβερότερη των εκδηλώσεων!
    Όσο για την άρνηση… χαίρομαι που θα διαφωνήσω.
    Γίνεται ν’ αρνηθείς ν’ αγαπήσεις;

    1. Riski

      Όσο γίνεται και να μη μπορείς. ;)

      Αν η αγάπη προϋποθέτει ικανότητα, μπορεί κάποιος να μη μπορεί.
      (Όμως παραπάνω δεχτήκαμε ότι δεν προϋποθέτει τίποτα.)
      Αν η αγάπη είναι επιλογή, μπορεί κάποιος να αρνηθεί.
      (Όμως παραπάνω δεχτήκαμε ότι η αγάπη δεν ορίζεται.)

      1. mathepeze

        Τι ωραίο παιχνίδι (δεν ξέρω κατά πόσο το επιτρέπει ο οικοδεσπότης)!

        Σχώρα με, δεν είναι το ίδιο.
        Αρνούμαι… αισθάνομαι αλλά προσπαθώ να μην (μάταιος κόπος)
        Δεν μπορώ … δεν αισθάνομαι, δεν έχω συνείδηση αυτού(εκ γενετής) ή θέλω να… προσπαθώ να… αλλά δεν… λόγω ακραίων δραματικών καταστάσεων που έχω βιώσει (επίκτητο).

        Αν λάβουμε το «τίποτα» κυριολεκτικά, η πρόταση δεν έχει νόημα. Στην περίπτωσή μας, τίποτα = δίχως όρους.

        Φυσικά η αγάπη δεν είναι επιλογή. Η αγάπη δεν ελέγχεται.

        1. Riski

          Δεν ισχυρίστηκα ότι είναι το ίδιο. Στην ουσία αυτό που προκάλεσε την εξέλιξη αυτής της κουβέντας ήταν η «διαφωνία» μας σχετικά με το τι θα χαρακτήριζε καθένας μας θλιβερό. Η ανάλυση που κάνεις στις δύο καταστάσεις δεν υποχρεώνει σε επιλογή καλύτερου και χειρότερου. Εγώ, λοιπό,ν χαρακτηρίζω θλιβερή την άρνηση και όχι την ανικανότητα. Δύσκολα, όμως, θα περιέγραφες σαν «διαφωνία» μια τέτοια διάκριση (εξ ου και τα εισαγωγικά). ;)

  5. sunCoater Συντάκτης

    @mathepeze, @riski, συνεχίστε όσο θέλετε (μια που αυξάνονται τα stats και τα διαφημιστικά έσοδα). Μόνο που δυσκολεύομαι να συμμετάσχω καθώς είμαι ελάχιστα on-line τελευταία.

  6. Πι-Max

    Η αναρχία θα μας σώσει που λέει και το παλιό ασματάκι του γνωστού dj…

    Ξέρω, δεν κατάλαβες τίποτα, ε; Θες μετάφραση; Άστο μη το ψάχνεις, δεν μπορείς ούτε κατα διαν(ο)ια να υποψιαστείς τη συνωμοσία του σύμπαντος που Πι-ροδότησε αυτό το ριπλάι-ποστάκιον.Μιλάμε η (ιντερνετική) πραγματικότητα απλά σε ξεπερνά… δεν φαντάζεσαι τι γίνεται ένα κλικ πιο πέρα… δεν, λέμε… με τίποτα! Εντ αι χεντ του ντου ιτ, μπικοζ ιτ γουοζ του ντεμ ανμπιλιβαμπλι ομπιους του μπι μισντ, ουανς ιν ε μιλιον ντουντ, ιφ γιου νοου γουατ αι μιν. Εκτός κι αν…

    Φορτ Σιέστα Φραπέ, Λος Πάρλαμος
    LoL

    ταγκς: ό,τι θυμάμαι χαίρω ω χαίρει η φύσις όλη

    Πσ. Υποβολ σχολ γκολ μπολ πολ

  7. mathepeze

    @ riski
    Το παιχνίδι των λέξεων!
    Ίσως το ομορφότερο κομμάτι στις «διαφωνίες» είναι ν’ ανακαλύπτεις το πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνεται – αλλά και μεταφράζει – λέξεις, έννοιες, συναισθήματα… ο καθένας μας!

    1. sunCoater Συντάκτης

      Αντάξιο του ονόματός σου το εισαγωγικό σχόλιο, Δε με λένε Μαρία. Οι λέξεις μας να σημαίνουν ό,τι για τους άλλους έτσι και για μας; Και η εξάρτηση για να ΄ναι εξάρτηση σημαίνει επίγνωση της κατάστασης; Αυτό, κάτι άλλο ή καμία σχέση…

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s