κρύα πίτσα

(post στους δρόμους)

pizzabike

το σκίτσο από mbradyclark

Το βράδυ γύρισα εξαντλημένος στο σπίτι και με το δυο μου χέρια πιασμένα.

Η εξάντληση ήταν γιατί είχα τρελαθεί στα δρομολόγια παράδοσης πίτσας και σουβλακίων και κρέπας καθώς είχε συζήτηση στη Βουλή και καθώς, βέβαια, το αφεντικό έχει πλέον αντικαταστήσει για λόγους οικονομίας τα μηχανάκια με bmx ποδήλατα. Δε διαμαρτύρομαι, είναι καλή φάση, πληρώνομαι, γυμνάζομαι, κι έχω και τα οπτικά μου (αλλά ως εκεί) φιλοδωρήματα καθώς η πόλη είναι γεμάτη από φοιτήτριες, μιλάμε δηλαδή για κατάσταση win-win-win. Αλλά και λογικά να το δεις, εγώ κατά βάση μαζί του είμαι, η πόλη είναι μικρή και το μηχανάκι περιττή πολυτέλεια και το να θες την πίτσα σου μέσα σε 3 λεπτά είναι κατάφωρος συβαριτισμός, γίνονται κι ένα σωρό ανόητα ατυχήματα, είναι τελικά κι αυτό ένα νομίζουμε-θλιβερό-αλλά-θα-το-συνηθίσουμε απότοκο της κρίσης, θα τρώμε την πίτσα με πέντε λεπτά καθυστέρηση.

Το αφεντικό, βέβαια, δεν ήθελε να εκληφθεί ως τσιγγουνιά ή οικονομικό σφίξιμο η επιστροφή στα ποδοκίνητα δίτροχα και την πλάσαρε ως μέρος μιας ευρύτερης επιχείρησης στησίματος του πρώτου οικολογικού σουβλατζίδικου. Το τονίζει αυτό στο φυλλαδιό του και μεταξύ άλλων περιέχει δράσεις όπως ανακυκλωμένες χαρτοπετσέτες, αιμοφόρα κρέατα, αλτέντε κρέπες. Ένα ερώτημα είναι αν οι πελάτες θα συνεχίσουν να τον προτιμούν και τώρα, στην οικολογική του στροφή, και η απάντηση είναι απερίφραστα ναι. Διότι δεν τον παράτησαν τόσα χρόνια που οι κρέπες γίνονται καπνιστές από τα μπιφτεκάκια στην καρβουνιασμένη ψησταριά ή που το περίσσευμα από το γύρο τον χρησιμοποιεί αντί για αλλαντικά στις πίτσες – ποτέ δεν πετάει το περισσευούμενο κρέας στα σκυλιά πίσω στα σκουπίδια (ίσως γιατί δεν έχει ποτέ σκύλους στην αυλή του, αν με εννοείτε). Υπάρχει μπορώ να πω μια βαθιά, αξιοθαύμαστη σχέση αγάπης και εμπιστοσύνης μεταξύ του αφεντικού μου και των πελατών του, σχέση που ενισχύεται από το γεγονός ότι είναι το μόνο σουβλατζίδικο στην πόλη. Κι αυτό γιατί η πόλη μας είναι μικρή, το ξανάπα αυτό; Είναι τόσο μικρή που το ένα φαρμακείο που έχει είναι διανυκτερεύον επ’ άπειρον. Κι είναι τόσο μικρή που ξέρεις κάθε ζευγάρι και κάθε μωρό που κορινιζάρεται στη βιτρίνα του τοπικού φωτογράφου μετά τους γάμους και τα βαπτίσια.

Αυτά με την εξάντληση. Και γιατί τα χέρια μου ήταν πιασμένα; Το αριστερό γιατί το είχα μόνιμα σηκωμένο να καταλήγει σα χερσόνησος σε μια χαρακτηριστική χειρονομία-ακρωτήρι προς τους οδηγούς που μου κλέβουν την προτεραιότητα αναγκάζοντάς με να φρενάρω απότομα και να επιδίδομαι σε επικίνδυνες μανούβρες ή και προς τους πεζούς που ξαφνικά εμφανίζονται σαν πεφταστέρια μέσα στον ποδηλατόδρομο και με αναγκάζουν για να τους αποφύγω να φιλώ παθιασμένα τα ντουβάρια και τους στύλους. Και το δεξί γιατί ήταν μόνιμα σηκωμένο για να μουτζώνω τους οδηγούς που με έβριζαν καθώς ήμουν εγώ εκείνος που έκλεβα την προτεραιότητά τους, κλοπή για την οποία ένιωθα και νιώθω, βέβαια, απείρως ηθικά δικαιωμένος, εγώ, ο αθώος οικολόγος ποδηλάτης, λόγω της χρόνιας συσσωρευμένης πανταχόθεν κυκλοφοριακής καταπίεσης.

Γύρισα, λοιπόν, στο σπίτι κατάκοπος. Δεν είχα όρεξη για πολλά, μπήκα μόνο στο αγαπημένο culture2go rss feed να διαβάσω τα καλλιτεχνικά νέα και κει τι να δω; Ένας σκηνοθέτης με μπαγιάτικες ιδέες και φρέσκες κρατικές επιχορηγήσεις θα ανέβαζε ένα θεατρικό του παραλόγου και ζητούσε από το κοινό να του προτείνουν σκηνές για να τις συμπεριλάβει στο έργο. Τι σύμπτωση, τι ευκαιρία! Έτοιμη την είχα τη σκηνή στο μυαλό μου.

Είναι εκεί που ο Έλληνας οδηγός φτάνει μπροστά σε μια διάβαση και ολισθαίνοντας στιγμιαία σε κάτι λάδια αξιοπρέπειας και καλής οδηγικής συμπεριφοράς σταματάει για να περάσουν οι πεζοί. Εκείνοι αιφνιδιάζονται, διστάζουν, καθυστερούν λίγο, αλλά πείθονται και καθώς βαδίζουν προς τ’ απέναντι αντιχαιρετούν μ΄ ένα εγκάρδιο ευχαριστώ. Αυτό.

Καλά, απ’ όλα τα παράλογα της ελληνικής κοινωνίας αυτό βρήκες να πεις; Αφήνεις στην άκρη τους βουλευτές που ψηφίζουν μνημόνια χωρίς να τα διαβάζουν, τους τυφλούς που βρίσκουν το φως τους την ημέρα του δικαστηρίου, την αριστερή ιδεολογική ηγεμονία που βάζει φρένο στις «μεταρρυθμίσεις» και τις μεταρρυθμίσεις, τη διγλωσσία για τα κουρέματα, τα βρισίδια στον καθρέπτη του νδσοκ, την αναβάπτιση στην κολυμβήθρα του συριζωάμ, τους τετραπλούς χρόνους εκτέλεσης έργων με υποτετραπλάσια ποιότητα, το πλήθος εντύπων που αναλογούν σε χώρες 50 εκατομμυρίων, τις άδειες καναλιών και συχνοτήτων και πομπών κινητής τηλεφωνίας που κανείς ποτέ δεν απαιτεί, την ξέχειλη μεταξύ τους αγάπη που αναβλύζει από τους καλλιτέχνες στα καλλιτεχνικά καφενεία, τα εμπνευσμένα bloggia που στήνουν ομάδες αλληλοlikeϋποστήριξης χάνοντας το τεκμήριο της κρίσης, τα, τα, τα…

Δεν ξέρω. Εμένα μου φαίνεται εντελώς γελοίο και παράλογο. Ένας φύσει αγενής λαός σαν και μας να παρουσιάζει ένα από τα ελάχιστα δείγματα ευγένειάς του εκεί που δε χρειάζεται, στη διάβαση. Ο οδηγός σταματά. Είναι καθήκον του. Ο πεζός περνά. Είναι δικαίωμά του. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα λιγότερο. Θα μπορώ να εμπλουτίσω και τη σκηνή με ψήγματα έμμεσου κοινωνικού σχολιασμού, είπαμε, το αμάξι θα έχει στρόγγυλες πινακίδες, η διάβαση θα είναι ζωγραφισμένη με κείνη την ειδική μπογιά που ξεβάφει μετά από 2 εβδομάδες, η άσφαλτος θα ‘ναι γεμάτη λακούβες, ο οδηγός θα μιλάει στο iphone, ο πεζός θα παίζει κάποιο game στο android δίπλα σε μια κοπέλα με μια φούστα σα ζώνη, κάποιος ποδηλάτης θα κάνει σφήνες, κάποια διαφημιστική πινακίδα θα κρέμεται επικίνδυνα, δε θα υπάρχει λέξη γραμμένη στα ελληνικά στις ταμπέλες των μαγαζιών, σε κάποιο φανάρι πιο πίσω κάποιο ζητιανάκι θα πουλάει ανοιγμένα χαρτομάντηλα, σ’ ένα μπαλκόνι δύο με κοντά μαλλιά θα φιλιούνται.

Οι ελληνικοί αστικοί δρόμοι. Ομορφιά. Ζουμ σε μια κυκλική διασταύρωση. Ποικιλία. Μια πίτσα σπέσιαλ, που ό,τι έχει ο μαγαζάτορας στο ψυγείο το βάζει. Λαπάδες (οδηγούς), καυτερά (πόδια), ληγμένα (έργα), τυριά (επαρχιώτες), παρμεζάνες (μικροαστούς), λουκάνικα (φαλλικής επιβεβαίωσης), γιαούρτια (που τους χρειάζονται), μανιτάρια (δηλητήριο), δάφνες (αφασικού μαστουρώματος). Ερεθιστική στο μάτι, άνοστη στο στόμα, βαριά στο στομάχι. Κι όπως αυτά τα καθυστερημένα, ανέμπνευστα λόγια αρχές Δεκέμβρη, κρύα, μα τόσο κρύα.

Advertisements

12 thoughts on “κρύα πίτσα

  1. xxxpoetry

    like ρε συ! έχω να παραγγείλω πίτσα κάπου δυο χρόνια & ομολογώ πως δεν θα μου άρεσε κρύα! επίσης κάποτε είχα πάει στην Ρώμη και στη διάβαση σταματούσαν αυτκίνητα & παντός είδους μηχανάκια για να περάσω, ήμουν μια θνητή θεά για λίγες ημέρες, υπέροχο; και το βασικό —> καλό Δεκέμβρη, ζεστό, καυτό και εμπνευσμένο…κ α λ η μ έ ρ α.

      1. xxxpoetry

        στη Ρώμη είναι όλα αλτέντε! τα μακαρόνια βράζουν στο στομάχι σου και υπηρετείς τον πόνο για τουλάχιστον δύο ώρες μέχρι να χωνέψεις. η πίτσα είναι τόσο σοφτ και υγιεινή που θέλεις να γυρίσεις σπίτι σου. τα ψωμιά τους είναι αφράτα και άδεια μέσα, εντελώς όμως. έχουν όμως κάτι παγωτά…ευχαριστώ, θα φροντίσω να είναι ένας καλός Δεκέμβρης.

        1. sunCoater Συντάκτης

          Πωωω, εσύ πρέπει να δεινοπάθησες στη Ρώμη! Αλλά το παγωτό πάνω στη διάβαση πρέπει να ήταν όλα τα λεφτά!

  2. Riski

    Εγώ πάντως σου γράφω με ζεστό Δεκέμβρη, όχι σαν την πίτσα.

    (Λένε ότι η καλή πίτσα κρίνεται από το αν τρώγεται την άλλη μέρα. Αυτό όμως είναι ίσως η γαστριμαργική unisex εκδοχή μιας άλλης θεωρίας σχετικά με το πώς είναι οι γυναίκες το πρωί όταν ξυπνάνε.) ;)

    1. sunCoater Συντάκτης

      Riski, Riski, πάλι στον Ισημερινό πήγες για τις γιορτές; Όσο για την παρένθεση, φοβάμαι ότι η θεωρία, οι γυναίκες, εγώ και τα πρωινά ποτέ δε συναντηθήκαμε όλοι μαζί. Πάντα κάποιος έλειπε, συνήθως οι δεύτερες.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s