αιώνιοι εραστές

(post καθώς έληγε ο χρόνος)

Καθώς η γη έτρεμε και τα ηφαίστεια ξερνούσαν φωτιά, στάχτη και καπνό η Μιράντα και ο Πέτρος ήξεραν ότι είχε φτάσει η ώρα τους. -Είσαι σίγουρη ότι θες να το κάνουμε αυτό; -Όσο τίποτα άλλο στη ζωή μου. -Κι αν αύριο το μετανιώσεις; -Γλυκέ μου, δεν υπάρχει αύριο για μας. Δεν υπάρχει αύριο για κανέναν. Κοίτα εκεί ψηλά, η λάβα κατεβαίνει σιγά σιγά καταπίνοντας και κατακαίοντας τα πάντα στο πέρασμά της. Δε νομίζω ότι μας μένει πολύ χρόνος ακόμα. -Έχεις δίκιο. Παρασύρθηκα. Αν νόμιζα ότι θα ζήσουμε κι άλλο, το έκανα μόνο και μόνο για να έχω τη χαρά να ζω πλάι σου. Είμαι μαζί σου σε αυτό. Είμαι μαζί σου στα πάντα. Είμαι μαζί σου από τότε που έμπλεξα στα δίχτια σου. Κι ας μην το έδειξα από την αρχή. Ήσουν και συ λίγο επιθετική τότε. -Τι περίμενες; Έχω περάσει μήνες εδώ, ανάμεσα σε αυτά τα δέντρα, δίπλα σε αυτό το ποτάμι. Ποτέ δεν απομακρύνθηκα. Κι εσύ ένας επαγγελματίας της περιπλάνησης. Ήμουν δύσπιστη. -Δεν έπρεπε. Δεν πρόσεξες τι σκίρτημα, τι φτερούγισμα με το που σε αντίκρισα; Αυτά τα μάτια! Αυτά τα πόδια! -Χάνουμε χρόνο, πάμε, μην τρέχεις, πάντα ήσουν ο γρήγορος, σε όλα, χαλυγμ!

Κατευθύνθηκαν προς το δέντρο. Εκείνη με μια αίσθηση πλήρωσης, εκείνος με μια αίσθηση χαμένου ονείρου. Είχε δίκιο, δεν υπήρχε αύριο. Την προηγούμενη φορά η πρώτη δόση της λάβας έφτασε ξεθυμασμένη και έσβησε μέσα στο ποτάμι – ήξεραν τότε ότι η επόμενη θα ‘ταν η τελειωτική. Η γη για μέρες βογκούσε και ρευόταν τρομάζοντας όλη την ζώσα πλάση. Το βραχνό, βροντώδες κύκνειο άσμα της. Συνέχισαν την πορεία τους προς το δέντρο. Είχαν αποφασίσει να απαθανατίσουν για πάντα τον έρωτά τους. Απογόνους δεν είχαν αφήσει, δεν μπορούσαν άλλωστε, οπότε δεν είχε εφαρμογή σε αυτούς η βολική ψευδαίσθηση της αθανασίας μέσω της διαιώνισης των γονιδίων. Έπρεπε να βρουν έναν άλλο τρόπο για να μείνουν στην ιστορία. Να παγώσουν την εικόνα τους, να αιχμαλωτίσουν τη στιγμή του μεγαλείου τους, να δηλώσουν στο διηνεκές ότι κάποτε έζησε ένα ζευγάρι αταίριαστο και κολασμένο που παραμέρισε όλες τις προκαταλήψεις ενστίκτου και λογικής για να βουλιάξει μες στην αγάπη του. Και είχαν βρει τον τρόπο.

Φτάσανε κάτω από το δέντρο την ίδια ώρα που η λάβα υπερπηδούσε το ποτάμι. Λίγα δευτερόλεπτα ακόμα. -Κάτσε να σε αγκαλιάσω. -Περίεργο, τώρα που το ζω στην πραγματικότητα νομίζω ότι η στάση μας αναδύει μια αίσθηση βιαιότητας, σα να ετοιμάζεσαι να με κατασπαράξεις. Μήπως δώσουμε λάθος εντύπωση στις επόμενες γενιές; -Αγάπη μου ανήσυχη, τα ‘παμε αυτά, αν έρθεις πολύ κοντά μου θα αλλοιωθεί το ζευγάρωμά μας, πού ξεκινάω εγώ και πού εσύ, είπαμε ρε Πέτρο, μια ελάχιστη απόσταση, να χαϊδεύω τρυφερά την κοιλιά σου με τα μακριά μου πόδια, και μήπως, τι νομίζεις;, τι άλλο νομίζεις πώς είναι η αγάπη από ένα μεγάλο κατασπάραγμα, τρώμε τις σάρκες μας, τα θέλω μας, τις ανάγκες και την προσωπικότητά μας, κι όλο αυτό για και από ένα πρώτο φιλί, αυτό που τόσο απλά κι απότομα ανεβάζει την πίεση και την θερμοκρασία, κοίτα, ο κόσμος φλέγεται κι απόψε, τα πάντα λιώνουν, θα εγκλωβιστούμε μαζί σε μια χρονοστιγμή αιώνιου πρώτου φιλιού, το ρετσίνι πέφτει, ετοιμάσου, σε αγα

lovers4ever(τελικά είχε δίκιο ο Πέτρος)

Advertisements

5 thoughts on “αιώνιοι εραστές

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s