αποστρατία

post

Ξύπνησα από τη φωνή κάποιου άτριχου γυμναστή που διαφήμιζε ένα καταπληκτικό νέο όργανο για να ρίξω παχάκια και στομάχι. Τον ακολούθησε κάποιος άλλος για ένα σπρέι εναντίον της τριχόπτωσής μου. Πειστικοί ήταν. Αν βγουν αυτά σε έκδοση 2-σε-1 το αγοράζω αμέσως. Άσχημος ύπνος ήταν αυτός. Ριγμένος σε ακανόνιστο σχήμα πάνω στην πολυθρόνα και με την τηλεόραση να παίζει όλο το βράδυ. Ξύπνησα κατά τις 2, της έριξα μια ματιά, μια κοπέλα τριβόταν με αλεύρι πάνω σ’ ένα τραπέζι, τσόντα ήταν ή μήπως το «the postman always rings twice». «Πόστυχοι άνθωποι, πόστυχα έγα», θυμήθηκα τον δημοσθενίζοντα φούρναρη/αριστερό ψάλτη της γειτονιάς μου με την καυτή κόρη που το ντεκολτέ της ήταν το μόνο αίτιο της φοιτητικής πελατείας του. Άλλαξα μπράτσο στην πολυθρόνα και ξανακοιμήθηκα. Και τώρα είναι 5:30 κι έχω δυο ώρες καιρό μέχρι να φύγω για δουλειά. Μπαίνω να τσεκάρω τους τέσσερις λογαριασμούς email που έχω. Να πάρει. Από τότε που έβαλα τα φίλτρα για το spam δε λαμβάνω τίποτα. Το spam ήταν μια κάποια λύση. Είναι και που όλη η επικοινωνία έχει μεταφερθεί πλέον στο facebook. Α, ένας πάροχος έχει στείλει email για να αλλάξω κάτι ρυθμίσεις. IMAP, λέει και incoming server και Post Office Protocol. Μα σε ποιους νομίζουν ότι απευθύνονται; Ένας απλός υπάλληλος ΔΕΗ είμαι. Θα τηλεφωνήσω στον ξάδελφο το βιολόγο, διδάσκει πληροφορική στο Λύκειο, όλο και κάτι θα ξέρει εκείνος.

Στο γραφείο ένα κάρο post it πάνω στην οθόνη από τη χθεσινή βάρδια. Πόσο πιο απλό θα ήταν να μου τα γράφανε σ’ ένα μεγάλο λευκό χαρτί. Για ποιο λόγο να νομίζουν ότι αν κάτι είναι γραμμένο σε κίτρινο, αυτοκόλλητο χαρτί μικρών διαστάσεων παίρνει αμέσως πιο σημαντικές διαστάσεις απ’ τις πραγματικές του; Άβυσσος. Τα διαβάζω στα πεταχτά και απρόσεχτα ελπίζοντας να μεταδώσω ως μεταλλαγμένη ταραχή λίγη από την επιτηδευμένη μου αδιαφορία στους συντάκτες τους, τα κάνω όλα μια μπαλίτσα και με ξεχωριστό στυλ τα πετάω στο καλάθι, τοίχος και μέσα, θυμίζω τον postman, Karl Malone στα νιάτα του, αν εξαιρέσεις ότι δεν έχω μουστάκι, δεν είμαι μαύρος κι ότι είμαι μισό μέτρο και 32 κιλά λιγότερος όλοι μου λένε ότι του μοιάζω. Έρχεται το κομματόσκυλο προϊστάμενος (είναι καλός στη δουλειά του, αλλά δεν παύει να είναι κομματόσκυλο, οπότε τον αποκαλώ συνέχεια έτσι για να έχω ένα μόνιμο λόγο απώθησης). «Τυπώστε ένα K-7 και τοιχοκολλήστε το». Είμαστε τόσο εξελιγμένη υπηρεσία που έχουμε κατηγοριοποιήσει τις μαλακίες που λέμε στο κοινό για να κλείνουμε τα ταμεία και τις υπηρεσίες μας. Στην προκειμένη, φεύγει ένας συνάδελφος με σύνταξη και θα ‘χουμε ένα δίωρο γλεντάκι, το Κ-7 σημαίνει «κλειστό λόγω μηχανογραφικής βλάβης». Για κάποιο λόγο οι δημόσιες υπηρεσίες θεωρούν ότι το να φταίνε οι ΗΥ και να μη δουλεύει τίποτα τις απαλλάσσει από την ευθύνη και από την υποχρέωση να εξυπηρετούν. Μεγαλείο! Αλλά αρκετά με τις φιλοτιμίες. Αφήνω το πόστο μου και κατευθύνομαι στο γραφείο/χώρο εστιάσεως/οινοποσίας.

Επιστροφή με το μετρό. Προσπαθώ να εντοπίσω ωραίες παρουσίες ώστε να καθίσω 10 μέτρα μακριά τους και να τις παρατηρώ. Ο παππούς δίπλα μου κατεβαίνει και τη θέση του αρπάζει μια καλλονή, evanescence ντύσιμο και mp3 στ΄αυτιά. Σκέπτομαι: η ομορφιά υπάρχει αν δεν την παρατηρείς; Γιατί το ξέρω, κάθεται δίπλα μου, έχω μπει και γω μέσα στην αύρα της που έχει ταράξει όλο το βαγόνι, αλλά τα μάτια μου μένουν ορφανά από την κοψιά της κι ο εγκέφαλος δεν πρόκειται να παράξει καμιά σεξουαλική ορμόνη. Δεν τη βλέπω αλλά την ακούω. Δηλαδή ακούω τι ακούει, πόσο δυνατά το έχει;, Hyperballad, The modern things, it’s oh so quiet, καλέ αυτή ακούει όλο το post της Bjork (χμ, και όμορφη και κουλτουριάρα). Προσπερνάω για χάρη δική της και της Bjork τη στάση αποβίβασής μου και κατεβαίνω μαζί της στην επόμενη. Την περιμένει ο φίλος της και κάπου εκεί τελειώνει μια σύντομη ερωτική ιστορία. Στο δρόμο απέξω κάποιος οδηγός είναι σκυμμένος πάνω στη μηχανή ενός ακινητοποιημένου αυτοκινήτου με χανιώτικες πινακίδες και ωρύεται «Πω ρε πόστη, τι θα κάμνομε τώρα;»

Δίπλα από κάποιο σχολείο. Έχει διάλειμμα και, αν και ψιχαλίζει, όλα τα παιδάκια είναι έξω και παίζουν. Ένας δάσκαλος φωνάζει μήπως τα πείσει να σταθούν σε μια ουρά κάτω από ένα υπόστεγο για να τους σερβίρουν κομπόστα από μεγάλες κίτρινες κονσέρβες. Φοράει ένα ηλίθιο ποστίς και αναρωτιέμαι αν δεν καταλαβαίνει πόσο αυτοϋπονομεύεται στα μάτια των μαθητών του. Ίσως δεν τον νοιάζει. Ψέμμα ίσον παραίτηση από την αξιοπρέπεια. Πιο κει, τι περίεργο θέαμα: ένας κήπος τίγκα στο 30φυλλο. Το ακριβές αρνητικό της άσχημης καρδιάς της Αθήνας. ποστ, ποστ, αμώχ ογίλ ιεζίπαστ ςοκάρεγ ςανΈ. Η ομορφιά ξεφυτρώνει εκεί που δεν την περιμένεις. Όσο ακόμα αιφνιδιαζόμαστε (από το κάλλος ή τη βαρβαρότητα) υπάρχει ελπίδα. Για τους άλλους δηλαδή.

Συνεχίζω την περιδιάβαση στην Αθήνα. Λαθρανάγνωση αθλητικών φυλλάδων στο περίπτερο: κέρβερος για τα γκολπόστ, σπάστε το απόστημα, υποστολή σημαίας. Μπαίνω σ’ ένα βιβλιοπωλείο. Πάω στον όροφο με τα κόμικ και τα λευκώματα. Χαζεύω ένα άλμπουμ του Μποστ, έχει πλάκα («επούλησε το γιοτου -τι λες μωρέ, επούλησε το γιο του; -όχι βρε, επούλησε το γιωτ του!») που έχει το μεγάλο πλεονέκτημα να είναι το τελευταίο βιβλίο πριν το ράφι με τα ερωτικά λευκώματα που ήταν ο εξαρχής στόχος μου. Ξαποσταίνω σε ένα καναπεδάκι χώνοντας τη μύτη μου ανάμεσα σε ωραία κορμιά, ωραία στήθη, ωραίους γλουτούς. Μια πολύ γνωστή ηθοποιός γυμνή μπροστά στο φακό. Εντυπωσιακή! Βρε πώς τη λένε! Δεν έχει σημασία, μέσα στο άλμπουμ αυτό τη λένε απλώς μις γκάβλα. Μπουχτισμένος από σάρκα και πριν φύγω κάνω μια στάση για ξεκάρφωμα στον τομέα φιλοσοφίας. Διαβάζω μια αποστροφή: «τα όντα δεν είναι το «είναι» και το «είναι» δεν ανήκει στα όντα». Ξεφυλλίζω έννοιες και ιδέες που δεν κατανοώ. Το ίδιο είναι. Η Σούζαν, η Τζέιν, ο εμπειρισμός, ο υπαρξισμός κι εγώ ποτέ δε θα συναντηθούμε (κατ’ ιδίαν ή όλοι μαζί).

Επιστρέφω σπίτι. Νιώθω μια λιγούρα, ώρα να απλώσω πάνω μου άλλη μια στρώση λίπος τρώγοντας μια ληγμένη κατεψυγμένη πίτσα. Τη ζεσταίνω στον μικροκυμάτων διαλύοντας την ιδιοσυχνότητα των μορίων της και ταιριάζω τα κιλά μου μπροστά στο lapitopi. Μπαίνω στο chat με μια κρυφή, κρυφή από ποιον; αφού μόνος μένω!, με μια φανερή, ολοφάνερη, επιτακτική ανάγκη να βρω την dirtyAp. Και τη βρίσκω. Χαμογελάνε όλα τα κεφάλια μου. Συζητάμε για λίγο ιδιωτικά για να σώσουμε τα προσχήματα. Μετά επιδιδόμαστε σε άγριο (λέμε τώρα) cybersex. -Θες να μάθεις το αληθινό μου όνομα; -Όχι, της λέω (το dirty μου φτάνει, αν και το Ap, από το Αποστολία θα είναι). –Posteriori, λέει, γίνεσαι πάντα μαλάκας. -Το ξέρω (και ευτυχώς το σώμα σου είναι καλύτερο από τα λατινικά σου). -Πες μου τουλάχιστον από πού είσαι, πού μένεις; -Στη cyberland, εκεί μένω. Κλείνουμε. Νιώθω ένα σκουπίδι, μια φύρα, ένας εκβιαστικός ρύπος τελειωμένος. Δε φταίει η dirtyAp, πάντα έτσι νιώθω. Ίσως γι’ αυτό και καμιά κατηγόρια δε με ταρακουνάει. Με τρομάζει το πόσο βαθιές ρίζες απάθειας έχω φυτρώσει. Θα πρέπει να σκάψετε πολύ βαθιά για να με μεταφυτέψετε, αγαπητοί μου.

Είναι μέρες που όπου και να γυρίσω να κοιτάξω βλέπω εν δυνάμει ποστ. Βλέπω κείμενα και αναρτήσεις να φυτρώνουν και να στριμώχνονται ανάμεσα σε γεγονότα, συμπεριφορές, ιδέες, ανάμεσα σε λόγια και έργα, ανάμεσα σε γέλια και θλίψη. Κι είναι μέρες που βλέπω την αλήθεια, κοίτα και συ, η ζωή, η πραγματική ζωή ούτε ένα ίδιο γράμμα δε μοιράζεται με το κείμενο και με το ποστ και με το ιστολόγιο. Και ο θάνατος; Ο θάνατος δε μοιράζεται τίποτα και με κανέναν.

Advertisements

10 thoughts on “αποστρατία

  1. Riski

    Τι όμορφα κι ευχάριστα που ρέει το ποστάκι σου, παρά την παράξενη διάθεσή του…
    Άσε το πόσο μου αρέσει το φινάλε σου. Μια από τις πιο αγαπημένες μου κατηγορίες ποστ είναι αυτά που αναλύουν εύστοχα το ανώφελο του ποσταρίσματος. :)

    (Ενθουσιάστηκα που από όλες τις εικόνες που περιγράφεις μόνο ο γεράκος σου ενεργεί ανάποδα προς τη ροή των πραγμάτων. Είναι ο μόνος άλλωστε που μπορεί να έχει λόγους να συμπεριφέρεται έτσι. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να έλκονται από το παρελθόν, όταν δεν έχουν μέλλον.)

    1. sunCoater Συντάκτης

      Κατηγορίες, ε; Να ένα ενδιαφέρον θέμα για σένα (την παλαιοbloggέρισσα) για να γράψεις. Kαι μην ξεχάσεις την κατηγορία «ποστ για κατηγορίες ποστ», έτσι;

      Εγώ, ο δεητζής, είμαι μόνιμα γειωμένος με την αστική γη – κάθε ηλ. ρεύμα που μ’ ακουμπάει διαφεύγει κατευθείαν στο τσιμέντο και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Εξού και η άνετη ροή του ποστ.

    1. sunCoater Συντάκτης

      Καλύτεροι. Αν αναλογιστεί κανείς ότι η δική μου εκδοχή για την προς καταναλωτές επιστολή-αιτιολόγηση της αύξησης 30% απορρίφθηκε ως απαράδεκτη…

  2. mathepeze

    Συγγνώμη αγαπητέ, μα δεν τίθεται θέμα πάλης μ´ αυτά τα πράγματα. Ή το ´χεις ή δε το ´χεις.

    Μεγαλύτερη φόρμα και γρήγορα. Εσύ χάνεις χρόνο κι εμείς διηγήματα – αν και πιστεύω ευκολα και μυθιστόρημα λόγω της κινηματογραφικής σου αντίληψης και προσέγγισης φυσικά.

    1. sunCoater Συντάκτης

      ΠανωςΚ, δυστυχώς είναι επιστημονικό το θέμα. Λόγω του κόστους εκπομπής ρύπων, αποφασίστηκε να προσθέτουν 10% για κάθε μόριο διοξειδίου του άνθρακα C=O=C. Πάλι καλά να λες που δε θα πληρώσουμε και για το Βρωμοφθορομεθάνιο, CH2FBr.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s