πίεσε τον εαυτό σου

και σκέψου μερικά πράγματα να χαμογελάσεις (στο πρόσωπο ή στην ψυχή).

– το there she goes των LAs. σου ανοίγει την καρδιά. και δε χρειάζεται να είσαι καν ερωτευμένος. αυτό το ψευδορίφ! κι ίσως το πιο εύκολο τραγούδι στον κόσμο για να του αλλάξεις φύλο – ένα s εξοβελίζεις και το τραγουδάτε παρέα εσύ και η κολλητή σου.

– τον Woody Allen και όλα τα γραπτά του. μπροστά στα κείμενά του οι ταινίες του μοιάζουν με βαριά, παγωμένα, νορβηγικά δράματα. μπορεί κάποιος να μπουχτίσει από τον καταιγισμό σουρεαλιστικών προτάσεων, αλλά έρχονται στιγμές -που διαρκούν σελίδες ολόκληρες- που η ευφυΐα του κατακλύζει το σύμπαν. Αν οι ιμπρεσιονιστές ήταν οδοντίατροι: «Να φτύσω; Χα χα, πίστεψες ποτέ ότι θα μπορούσα να φτύσω εδώ, μπροστά σε κάποιον σαν κι εσένα; Εγώ για να φτύσω χρειάζομαι μόνο εξειδικευμένο ορθοδοντικό».

– τις φατσούλες, τη χάρη, τις κινήσεις και την ξεχωριστή ανατομική ή συμπεριφορική ιδιαιτερότητα κάθε ζωικού είδους. είναι απίστευτο! καμιά φορά ξεγελιόμαστε ότι η αρκούδα ή το λιοντάρι ή η καμήλα είναι απλώς τριχωτά ζώα με τέσσερα πόδια και αυτό είναι όλο. πόσο τυφλά επηρμένοι. κι ίσως αυτό να ‘ναι και ΤΟ χαρακτηριστικό του δικού μας είδους που να τονίζεται ιλαρά στις αντίστοιχες σκυλοεγκυκλοπαίδειες.

– τον σνούπι και τις απίθανες περιπέτειές του.

σνουπι

snoopy by charles schulz

– μια οποιαδήποτε από τις αμέτρητες ατάκες του ελληνικού κινηματογράφου. τον Ζήκο, τον Μπρίλη, τον Παυλάρα. σε κάνει να αναρωτιέσαι. σύμφωνοι, σε κάθε χώρα άνθισε κάποιο είδος λαϊκού κινηματογράφου με ήρωες τους καθημερινούς ανθρώπους της γειτονιάς. ήταν όλοι τους, όμως, τόσο αστείρευτα αστείοι όσο οι δικοί μας; εδώ, βέβαια, είχαν και τις πλάτες σπουδαίων γραφιάδων που την επιθεώρηση την παίζανε στα δάχτυλα.

– το φεστιβάλ φρικτής κομμωτικής που ονομάστηκε eighties. από την πλατφόρμα στην αλογοουρά κι ευτυχώς έχεις καταστρέψει όλα τα πειστήρια.

– τις αναλύσεις ποιημάτων στα νεοελληνικά στην τάξη. εκείνη η μανία για κατανόηση -σε πείσμα δικό του και χιλιάδων άλλων- του τι εννοούσε ο ποιητής.

– έναν αποτυχημένο χιονάνθρωπο. βρώμικο χιόνι, καμπουριάρικη πλάτη, αλλήθωρη ματιά, στραβό χαμόγελο, κομμένη μύτη (έκανε πείνα και το μόνο που υπήρχε το καρότο).

– που ρωτάνε όλοι «πού το χτύπησες το αμάξι εκεί πίσω; ο αλήτης δεν πλήρωσε την ασφάλεια, ε;» «ναι ο ξεδιάντροπος αλήτης (ο χοντρός εκείνος, ρυπαρός κάδος ανακύκλωσης)».

– μια πενιχρή ελεημοσύνη, μια αναιμική φιλανθρωπία. το ξέρεις, τίποτα δεν έκανες, υποσχέσου ότι θα ´σαι συγκρατημένα χαρωπός.

– τότε, σε κείνο το πρώτο ραντεβού, που έφαγες τη διπλό τόλουπ τούμπα μπροστά της και κείνη γέλασε και συ ευγενικά τη σιχτίρισες και κείνη σου ´πε «είναι στην ανθρώπινη φύση να γελάμε με τα παθήματα των άλλων» και συ είπες «ας το αλλάξουμε αυτό» και κείνη σοβάρεψε κι όλα αυτά ήταν τελικά και πάντα μόνο λόγια, αλλά η τούμπα τούμπα.

– τότε που της είπες σ΄αγαπώ. τι χαρά που έκανε. και τότε που το είπες και το εννοούσες κιόλας. τι χαρά έκανες εσύ.

Αφορμές ένα σωρό. Δεν είναι τελικά και τόσο δύσκολο. Η εξουσία του γέλιου. Το μαντζούνι που επιφέρει τη λήθη, ο δυναμίτης που διαλύει τους σκοτεινούς, σφραγισμένους τοίχους για να συνεχίσεις το διάβα σου. Για νέες περιπέτειες, νέες αδιαφορίες, νέες ανησυχίες, νέες στενοχώριες, νέες κωμωδίες.

Advertisements

2 thoughts on “πίεσε τον εαυτό σου

  1. sunCoater Συντάκτης

    Δεν το ξερα το κόμικ. Καλή ιδέα. Με θλίψη ο Κάιζερ αποφάσισε να εμπλουτίσει το μηδενικής απήχησης blog του αφιέρωμα στα πλυμένα σεντόνια και με φωτογραφίες από τσαλακωμένα κουβερλί. Η μπλογκόσφαιρα δεν ήταν ακόμα έτοιμη για κάτι ανατρεπτικά νέο.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s