μονοστερεο;

Αφύπνιση. Εγερτήριο. Καφές. Φρυγανιά. Μαρμελάδα 2%. Χτένισμα. Άρωμα. Φουλάρι. Κινητό (ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ SMART, ψέμματα, αν δεν είναι smart, είναι dumb; Όχι, όχι, δε θα βρίσει πρωινιάτικα). Έτοιμη να αντιμετωπίσει τον κόσμο.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Κατέβηκε στο εμπορικό για τα ψώνια της τελευταίας στιγμής. Αυτή τη φορά όπως και κάθε άλλη. Γιατί ποτέ τα ψώνια δεν είναι της πρώτης στιγμής. Στέκουν εκεί πάντοτε απαθή και εκβιαστικά και σε προκαλούνε. Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα, λίγο ακόμα. Απο τα ηχεία κάποια αδιάφορα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Τι συνέβη φέτος; 20 Δεκέμβρη και ακόμη δεν είχε ακούσει το Last Christmas. ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΜΕΤΙΚΗ ΥΠΕΡΒΟΛΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ, ψέμματα, εκείνη την εμετική υπερβολή ευτυχίας, γλεντιού και ανεμελιάς, που ακόμα και στα αφασικά 80ς ήταν ένα σίχαμα, δηλαδή τι; να ΄ναι όλοι μίζεροι και σκυθρωποί;, όχι, όχι, απλώς να μη ζούνε στη Διαφημιστοχώρα, άσε πια το μήνυμα, απίστησε και κεράτωσε χαλαρά, κοίτα να είναι γιορτές και δεν πειράζει, θα συγχωρεθείς. Σκέφτηκε να σκεφτεί κάτι για το άλλο διάσημο τραγούδι με τη λέξη Christmas στον τίτλο του. Ήρεμα, ήρεμα, άσε κάτι και για του χρόνου.

Στο κέντρο δίπλα στο μεγάλο, ενεργοβόρο δέντρο δύο φωτεινοί πίνακες. ΛΙΓΟΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΙ ΑΝΑΠΑΡΙΣΤΟΥΣΑΝ, ψέμματα, λίγοι γνώριζαν τι αναπαριστούσαν, εκείνη ήταν μία από αυτούς και χαμογέλασε. Ο ένας μετρούσε σε μονάδες – κάθε φορά που δημοσιευόταν κάπου κάποιο νέο κείμενο για το θέμα κρίση/θλίψη/συμπόνια/Χριστούγεννα/χαρά κάποιος αρμόδιος υπάλληλλος πρόσθετε +1, ανεμιστηράκι πήγαινε το μέτρημα, πολλή έμπνευση κυκλοφορούσε στα έντυπα και στα μπλόγκια. Ο άλλος μετρούσε σε ευρώ, κάθε φορά που γινόταν μια δωρεά σε κάποιο από τα τα τριανταέξι επίσημα κανάλια αλληλοβοήθειας κάποιος άλλος υπάλληλος πρόσθετε το ποσό στον πίνακα. Δεν το λες ότι τρελαινόταν και στη δουλειά. Οι δυο υπάλληλοι στην πραγματικότητα κάθονταν δίπλα δίπλα λίγο παραπέρα, μέσα σ’ ένα κλειστό ροζ εμπριμέ βανάκι, σαν εκείνα που στις ταινίες κρύβονται(;) οι πράκτορες παρακολούθησης του FBI. Τους φαντάστηκε να τρώνε σουβλακόπιτες και να σχολιάζουν ως άλλη κριτική επιτροπή του Charity Talent Show.

-Χα, Εκφραστικότητα-Προσφορά 5-1, και η διαφορά όλο και μεγαλώνει. -Ανόητε μικρέ, γιατί νομίζεις ότι οι 2 ομάδες παίζουνε στο ίδιο γήπεδο; -ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ;, ψέμματα, μα δεν είναι προφανές; Μία, ενιαία και αρραγής κοινωνία που κινείται πάνω στο υπόστρωμα της κρίσης, πασπαλισμένη αυτή την εποχή με λίγο εορταστικό χιόνι. Σκέφτεται, εκφράζεται, ενεργεί. 5-1. -Απλοϊκή λογική. Στην πραγματικότητα το σκέπτεσθαι και το ενεργείν ποτέ δεν ήταν κομμάτι της ίδιας εικόνας. Αν ήταν έτσι, στο δικαστήριο θα καταδικαζόμασταν με την πρόθεση και όχι με την πράξη. Ο υπαρξικός δυϊσμός γέννησε τόμους και τόμους μόνο και μόνο για να μπορέσει να στερεώσει αυτή την αλήθεια, ο άνθρωπος κινείται σε διπλά μονοπάτια, παρατηρεί και ενεργεί, αισθάνεται και παρεμβάλλει, καταφάσκει και αρνείται. Παραβλέπω σε όλη αυτή την πολυσχιδή ανάλυση ότι υπάρχουν και οι παράνομες, οι εκτός των επίσημων καναλιών δωρεές. -Ντάξει, η ανάγκη σου και μόνο να βάλεις στο παιχνίδι τις παράνομες δωρεές φανερώνει το μέγεθος της αμηχανίας σου. Του χρόνου πάλι εδώ θα είμαστε. Με το Μεγάλο Κατοπτευτικό Φορολογικό όλες οι δημόσιες συναλλαγές και δηλώσεις θα γίνονται με τον Ατομικό Αριθμό, θα ήταν ενδιαφέρον ένα γράφημα με τις διασταυρώσεις «συμπονετικά κείμενα vs συμπονετικές δωρεές». -Και πάλι, απλοποιείς. -Και πάλι, πολυπλοκεύεις.

Το περπάτημα την κούρασε. Θέλησε να μπει κάπου να πιει ένα δεύτερο καφέ. Αποτυχία. Παντού καπνίζανε. Στην Ελλάδα του 2012 ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΝΑ ΞΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΒΡΩΜΙΣΕΙΣ, ψέμματα, δεν υπάρχει ένα μέρος να ξαποστάσεις χωρίς να βρωμίσεις από την επίθεση νικοτίνης των αδελφών συμπολιτών σου. Νόμοι και βλακείες. Θυμήθηκε τη αρειμάνια βουλευτίνα που κατακεραύνωνε για τον περιορισμό των ελευθεριών των καπνιστών. Το μυαλό της αναπόδραστα σχημάτισε τις αιώνιες συμπληγάδες και πήγε και συνθλίφτηκε ανάμεσά τους. Η ελευθερία του ατόμου vs η καταπίεση του συνόλου. Νοητικό άλμα. Η ελευθερία του ατόμου vs η υποταγή στους πραγματικούς και συμβολικούς αγώνες. Νοητικό άλμα. Η αριστερή καταπίεση για συμμετοχή σε κάθε αγώνα ανεξαρτήτως του σκοπού vs η καπιταλιστική καταπίεση για υποταγή και μεροδούλι. Σύμβολα αντίστασης vs σύμβολα καταμέτρησης. -Εεεεε, θα σε κατηγορήσουν για εξίσωση των δύο άκρων, τι κάθεσαι και σκέπτεσαι, της φώναξε η αποστασιοποιημένη ευατός της. -Τα άκρα, γτκμ (είπε και σκέφτηκε έναν παλιό της γκόμενο), κουβέντα δεν μπορείς να ξεστομίσεις χωρίς να σε κατηγορήσουν οι μεν για ενδοτισμό οι δε για αναρχοαντάρτικο. Να θυμηθώ να φτιάξω εκείνο το ποστ για το κυκλικό κοινοβούλιο. Ένα flyer έπεσε στα πόδια της και σα μαγικό χαλί το ανέβηκε και σώθηκε. Το διάβασε.

Ένα δισκάδικο (ένα από τα τελευταία) διαφήμιζε τις happy day προσφορές του και από την άλλη μεριά πετούσε το δόλωμα με μια οικτρή ανασκόπηση των καλύτερων «δίσκων» της χρονιάς. Οικτρή όχι γιατί δεν άξιζε η αξιολόγηση, αλλά γιατί ΕΚΕΙΝΗ, ψέμματα, εκείνη δεν μπορούσε να την αξιολογήσει. Για πρώτη φορά στα 30 χρόνια ενημέρωσής της για τα μουσικά δρρώμενα ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΚΟΥΣΕΙ, ψέμματα, δεν ήξερε και δεν είχε ακούσει ούτε ένα από τα 20 καλύτερα της χρονιάς. Ετοιμαζόταν να οικτίρει τον εαυτό της για το πώς με τα χρόνια έφθινε και εγκατέλειψε αυτή τη συνιστώσα της όταν το μάτι της κοκκάλωσε στο Νούμερο 5. Το αγαπημένο της συγκρότημα! Είχε βγάλει δίσκο το αγαπημένο της συγκρότημα. Μπήκε μέσα και ρώτησε. Από τον Φεβρουάριο! Και κείνη δεν πήρε χαμπάρι! Ψέμματα, ΚΑΙ ΚΕΙΝΗ ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΧΑΜΠΑΡΙ! (το ‘ξερε ότι έπρεπε να κρατήσει τη μόνη κεφαλαία πρόταση που δικαιούταν την ημέρα για κάτι αληθινά σπουδαίο). Πήγε στο stand, το έψαξε, το έπιασε, το χάιδεψε, άφησε να κυλήσουν στα πουδραρισμένα μάγουλά της δύο ημίκαυτα δάκρυα προδοσίας – δεν ήταν πλέον ικανή ούτε για ένα ολοκληρωμένο σκηνικό αυτομαστιγώματος. Κάποιος συμπαθητικός νεαρός (κουρεμένος γουλί και μαύρη μπλούζα, χμμμ) την παρατήρησε. -Είστε καλά; Γιατί κλαίτε; Νομίζω ότι καταλαβαίνω. Το έχω ζήσει και γω, Πάμε Πακέτο αγκαλιά με παλιούς δίσκους που δεν ξέραμε ότι υπήρχαν κι ότι ήταν δικά μας παιδιά (τι κακό κι αυτό, έχουν δικαίωμα άραγε οι γουλήδες στο «αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου;» ή θα τους ξινοκοιτάμε μέχρι να προσκομίζουν τα αποδειχτικά ανοιχτωσιάς (πνεύματος και καρδιάς);). Έχω κλάψει και γω όταν ανακάλυψα ότι το Careless Whisper και το Last Christmas τα έχει τραγουδήσει ο ίδιος άνθρωπος. Σηκώθηκε απότομα. Ο νεαρός ήταν ήδη μακριά και φυσικά ποτέ δεν ξεστόμισε αυτές τις κουβέντες. Αλλά στο μυαλό της όλα είχαν αρχίσει να μπερδεύονται. Ώρα να γυρίσει σπίτι.

Ξαναπέρασε από το μεγάλο, ενεργοβόρο δέντρο. Η διαφορά των δύο πινάκων ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Σα να άκουσε γελάκια και διαπληκτισμούς μέσα από το βαν. Πήρε το μετρό. Στη διαδρομή δεν παρατήρησε τίποτα και κανέναν.

Στο σπίτι άνοιξε τα mulaράδικα, τα torrentάδικα και τα youtubάδικα. Κάπου βρήκε το δίσκο ολόκληρο. Τον άκουσε 3 φορές στη σειρά σβήνοντας ανά τετράλεπτο τις διαστρεβλωτικές διαφημίσεις για τη σημασία του scientology. Θεματικός και ουχί θεαματικός. Απαιτούσε προσεκτική ακρόαση. Δεν ενθουσιάστηκε. Σέρφαρε για λίγο. Κάποιος δημοσιογράφος που αντιπαθεί τον είχε κι αυτός στα καλύτερα. Είχε απωλέσει το προνόμιο της απώθησης. -Τι βλακείες κριτικές είναι αυτές που γράφετε; -Ναι, αγαπητή μου δεσποινίς, αλλά εγώ τουλάχιστον ήξερα ότι οι αγαπημένοι σας είχαν βγάλει δίσκο. Χα χα χα! Δε θα τον ξαναδιάβαζε. Γιατί το βροντώδες γέλιο του θα αντηχούσε για πάντα στα αυτιά της. Μπήκε στο NME, έψαξε για λίγο τις ημερομηνίες κυκλοφορίας και κατέβασε τον πιο προσφατότατο δίσκο που είχε κυκλοφορήσει, μόλις την προηγούμενη μέρα, Ignoria at Last. Άφησε σχόλιο στο blog του. Για μένα ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς είναι των Ignoria at Last, πάνω στην αλλαγή του χρόνου συνοψίζουν με εκθαμβωτική ενάργεια το τέλος όσων γνωρίζαμε για την κοινωνική ευαισθησία, τους συλλογικούς αγώνες, τις καθεστωτικές πρακτικές, την ευτυχία ως ιδέα. Η προσήλωση στην ευημερία των αριθμών και όχι των πολιτών είναι μια παγκόσμια, πολιτική τάση, δεν την κρίνω αν είναι μια βάρκα προς τον καταρράκτη ή μια ξύλινη αερογέφυρα προς κάποιο αραιοπράσινο, απέναντι χείλος του γκρεμού. Λέω μόνο ότι όταν οι Αριθμοί γίνονται το επίκεντρο τότε η Ηθική βγαίνει εκτός κάδρου, οι Αριθμοί είναι πώς να το πω, αριθμοί, θεωρητικά αντικείμενα, σύμβολα μια αυστηρής, στυγνής αναπαράστασης, οι αριθμοί έχουν μόνο πρόσημο για τους ισολογισμούς και τις πράξεις, πουθενά χώρος για το πρόσημο το πολιτειακό και το κοινωνικό, το πρόσημο του ανθρώπινου ενδιαφέροντος, της συνοχής, του φροντίζετε αλλήλους. Δεν της άρεσε. Το έσβησε. Έσβησε και τα φώτα. Σε λίγο, όπου να ΄ναι, θα κατέφθανε Εκείνος, μπαα, ας είναι ειλικρινής, απλώς εκείνος.

Μπήκε. Ξάπλωσε δίπλα της. Ερωτοτρόπησαν. Λίγο αποστασιοποιημένα. Ηρέμησαν και βούλιαξαν στο κρεβάτι τους. Πήρε το mp3 στα αυτιά της. Για πρώτη φορά στη διάρκεια μιας ολόκληρης ημέρας μοιράστηκε κάτι με κάποιον: του έδωσε το ένα ακουστικό. -Mono ή Stereo; -Stereo. -Γαμώτο, γλυκιά μου, η μανία σου να μοιραζόμαστε τη μουσική με αυτόν τον τρόπο έχει ως αποτέλεσμα να χάνω όλη την αριστερή λυρικότητα, τη μελωδία, τις δεύτερες φωνές, όλες τις προθέσεις των δημιουργών να ξεχωρίσουν από τα μονότονα, καταπιεστικά baselines. -Όλοι πάντα κάτι χάνουν, γλυκέ μου. Κι εγώ χάνω όλο το δεξιό ρυθμικό οικοδόμημα, τη βάση πάνω στην οποία χτίζουμε, την κυκλωτική ασφάλεια του φρακτικού μπάσου, την ηθελημένη επιβολή της παρελαύνουσας ντραμς . -Μήπως για μια φορά ν’ αλλάζαμε, να ‘παιρνα εγώ τα Left και συ τα Right κανάλια; -Δεν αλλάζεις έτσι εύκολα στρατόπεδο, μάγκα μου. Άλλωστε τι νόημα θα είχε; -Μήπως να παίρναμε εκείνα τα βυσματάκια που βγάζουν δύο διπλές εξόδους από το mp3; Έτσι θα ΄χαμε L και R και οι δυο μας. -Σε διπλό ταμπλό; Τέσσερα καλώδια στο κρεβάτι μας; Κάποιος θα κατέληγε το πρωί στραγγαλισμένος. Πρέπει να αποφασίσεις. -Έστω, μήπως να το γυρνούσαμε στο Mono, έτσι κι εγώ κι εσύ θα ακούγαμε το ίδιο πράμα, Left και Right, Αριστερά και Δεξιά. -Το Mono είναι του κρεβάτι του Προκρούστη, κόβει τις υψηλές και τεντώνει τις χαμηλές, το τραγούδι καταλήγει ένα ακρωτηριασμένο έκθεμα, πόσες φορές στο έχω πει, δεν είμαστε εδώ για να εξισώνουμε τα άκρα, ο κόσμος είναι σύνθετος κι ως τέτοιος παίρνει όλα τα Likes. Κι η μουσική του που φτάνει στα αυτιά μας εξαρτάται από δύο πράγματα, τις συχν…σταμάτησε γιατί τον άκουσε ήδη να ροχαλίζει. Όπως πάντα. Το είχε αποφασίσει. Θα άλλαζε. Ή τροπάριο ή γκόμενο. Κι αν το δεύτερο ήταν άβολο, το πρώτο πάντα μα πάντα τόσο μα τόσο δύσκολο.

Πήρε R και L στα αυτιά της. Στιβαρότητα και Μελωδία. Ομοιομορφία και Ιδιαιτερότητα. Μοτίβο και Διαφυγή. Υπερκέρδη και Επανάσταση. Τα δυο άκρα. Με υποσχέσεις, απειλές, ντιρεκτίβες, αφορισμούς να διεκδικούν το δικό τους μερίδιο στην αποκλειστικότητα. Και να απαιτούν να διαλέξεις πλευρά. Δε θα τσιμπήσεις. Σου αρκεί να μπορείς να τα ξεχωρίζεις.

Advertisements

2 thoughts on “μονοστερεο;

  1. sunCoater Συντάκτης

    Γεια σου messed up! Ομολογώ ότι κι εγώ δεν είμαι και πολύ του like σε κείμενα άλλων, οπότε έχω χαμηλές προσδοκίες (αν θεωρήσουμε ότι στο μονοστερεο θα αντιστοιχούσαν κάποια like). Αλλά εσύ διπλά με σιγοντάρεις οπότε διπλά ευχαριστώ.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s