μέρα

Το πρώτο στάδιο θα ήταν έργο του Μεγάλου Λογοαφαιρέτη. Είχε τέσσερα χρόνια καιρό για να αφαιρέσει τη λέξη από κάθε κλασικό ή μη έργο δημιουργίας, τεχνικής και τέχνης. Ήταν ευκολότερο απ’ όσο ακουγόταν. Μετά την Καθολική Καταλογοποίηση και Ψηφιοποίηση δεν υπήρχε ανθρώπινο δημιούργημα που να μην ήταν καταγεγραμμένο στις Μοναδιαίας Κλίμακας Βάσεις Δεδομένων, τις βάσεις δεδομένων δηλαδή που σε κλίμακα 1:1 αναπαριστούσαν με απόλυτη ακρίβεια τη ζωή στον πλανήτη. Κάποιος ρώτησε με τι θα αντικαταστούταν η αποδιοπομπαία λέξη. Η απάντηση ήταν με τίποτα, σκοπός δεν ήταν η λογοκρισία και η αλλοίωση, σκοπός ήταν η εξαφάνιση.

eraseThis

Έτσι, ο Paul Simon θα ανακάλυπτε ότι διαθέτει πενήντα τρόπους για να αφήνει, ο Elvis θα παρακαλούσε για λίγη τρυφερότητα, ο Stevie Wonder θα τηλεφωνούσε απλώς για να μιλήσει, η Dona Summer θα πιστοποιούσε ότι ένιωθε, οι Beatles θα υποκρίνονταν ότι ξέρουν τι είναι αυτό το απλό και λίγο που χρειαζόμαστε, οι Air θα περιφέρονταν άσκοπα σε μια παιδική χαρά.

Στα on-line video stores θα ενοικιάζονταν ταινίες με περίεργους τίτλους, from Russia, In the mood, Shakespeare, και κάποιες φράσεις σε σκηνές με συνήθως δύο ανθρώπους σε πολύ κοντινή απόσταση, γλυκερή μουσική και όμορφα τοπία στο παρασκήνιο θα ξεστομίζονταν σβησμένες ακυρώνοντας όλη τη μεθοδευμένη φυσικότητα που πάσχιζε να εκπέμψει ο σκηνοθέτης. Και η Misirlou ποτέ δε θα ακουγόταν ίδια με μόνo μελοκουνελάκια να προπορεύονται.

Στη λογοτεχνία και τη ζωγραφική παραδόξως δε θα υπήρχαν και πολλές σχετικές εγγραφές στη Βάση Δεδομένων. Ίσως γιατί τα μυθιστορήματα και οι πίνακες θεωρούνταν πάντοτε από τους δημιουργούς τους πολύ σύνθετα κατασκευάσματα για να απαξιώνονται μέσω κάποιας τετριμμένης, κοινότοπης λεκτικής τιτλοφόρησής τους.

Οι διαφημιστές, παγιδευμένοι ως συνήθως στην αστραπιαία εικαστική αναπαράσταση συναισθημάτων, θα έχαναν ένα ολόκληρο κλαδί από κατηγορίες διαφήμισης, εκείνες όπου γλυκερά η μάνα φροντίζει το παιδί, ο οδηγός το αυτοκίνητό του, η τράπεζα τους δανειολήπτες της. Και ο μεγαλύτερος και μεθοδικότερος διαφημιστής όλων των εποχών, ο Ιησούς, κάπου θα τα μπουρδούκλωνε με ημιτελείς εκφράσεις για αλλήλους και πλησίον-τες που μπροστά τους οι παραβολές του θα φάνταζαν σταράτες γραμμικές αφηγήσεις δεκάχρονου παιδιού.

Το δεύτερο στάδιο φυσικά θα ήταν η διά νόμου απαγόρευση της λέξης από την προφορική εκφορά. Θα ξεκινούσε με την ενεργοποίηση του Έρεβος για τον έλεγχο όλων των συνομιλιών μέσω ΗΥ και τηλεφώνων, και θα απέμενε πλέον το μικρό 20% των off-line διαπροσωπικών επικοινωνιών που κι αυτό σταδιακά θα περιερχόταν σε κάποιο βαθμό αστυνόμευσης μέσω των διπλής λειτουργίας (αν τα ακούς εσύ, γιατί να μη σε ακούνε και αυτά) πανταχού εγκατεστημένων Wi-Fi Access Points.

Η παράβαση του νόμου περί μη εκφοράς θα επέσειε αρχικά ελαφριές ποινές κοινωνικής εργασίας, ευθέως παραπέμποντας σε αντίστοιχες για «αδικήματα» γνωστών εξαρτημένων συμπεριφορών (αλκοολισμός, βιαιοπραγία κα). Αργότερα, όμως, μια σκληρή, νεοσυντηρητική κυβέρνηση θα ενίσχυε την τιμωρητική προοπτική του νόμου επιβάλλοντας ποινές εγκλεισμού σε σωφρονιστικά ιδρύματα υποδοχής βαρέων τύπων εγκληματιών. Σε μια θεατρική σκηνή που θα διαρκούσε (αυτή όπως και τόσες άλλες φορές παλαιότερα) λίγους μήνες, η αντιλαϊκή κυβέρνηση θα έχανε τη στήριξή της και θα διαλυόταν παταγωδώς χωρίς ποτέ, βέβαια, να αναιρεθούν όσα (το εξής ένα) τυφλά, σκοταδιστικά νομοθετήματα είχε γεννήσει.

Το τρίτο στάδιο θα ήταν τόσο απλό όσο και το σβήσιμο με μια σβηστήρα: χωρίς ύπαρξη στη δραματουργία και χωρίς ύπαρξη και στη ζωή η λέξη θα σβηνόταν και από όλα τα ιστορικά λεξικά. Και τότε πια θα έμενε μόνο συναίσθημα, μόνο ανάμνηση, μια αντανακλαστική κίνηση σαν αυτές που αρχετυπικά είναι εντυπωμένες στα βρέφη, μόνο που επειδή εκείνη -κάποιος ισχυρίστηκε- δεν είναι απαραίτητη για την επιβίωση με το καιρό θα ατονούσε και θα εξαφανιζόταν.

Έτσι τουλάχιστο θα εξελισσόταν το σχέδιο όπως το είχε παρουσιάσει ο Υποψήφιος Εμπνευστής. Σε ένα παιχνίδι πόκερ με την Παγκόσμια Κυβέρνηση ο Εμπνευστής ισχυρίστηκε ότι αυτός ήταν ένας ασφαλής και σίγουρος τρόπος για την πάταξη του εγκλήματος και του πολέμου: όταν θα είχε χαθεί το ισορροπούν αντίβαρό του, το μίσος δε θα είχε φυσικό λόγο και δύναμη να υφίσταται. Η Κυβέρνηση υπέγραψε με τα δυο της χέρια, στο πίσω μέρος του μυαλού της, βέβαια, δεν οραματιζόταν την έλλειψη προσωπικών και κρατικών διαμαχών, αλλά τον απόλυτο έλεγχο της ανθρώπινης ύπαρξης, μιας ύπαρξης ουδέτερης και πλήρως απαλλαγμένης από τις στιγμιαίες διακυμάνσεις θετικών και αρνητικών συναισθημάτων.

Αλλά, βέβαια, η μπλόφα ήταν διπλή: η ταινία θα έκλεινε με τον Υποψήφιο Εμπνευστή να χαμογελάει διστακτικά αποκαλύπτοντας κάτω από το μετ’ επαίνων εγκεκριμένο του σχέδιο μια μελέτη για το τέλος της ακατανόμαστης. Γιατί το τέλος είχε έρθει ήδη κι ό,τι ζούσαμε ήταν μια πεισματική άρνηση να το παραδεχτούμε. Και μόνο άνθρωποι κλεισμένοι στους παραμορφωτικούς ψηλούς γυάλινους πύργους τους δεν το είχαν αντιληφθεί. Κι αν υπήρχε μια ελπίδα για να ξανανθίσει ήταν, όπως τόσο και τόσα στο παρελθόν απαγορευμένα, να την καταστήσουμε παράνομη, να της προσδώσουμε μια γεύση περιθωριακού, επικίνδυνου, αμαρτωλού. Ναι, θα επικηρυσσόταν, θα κυνηγιόταν, θα κινδύνευε, η θέρμη, όμως, η αντοχή και η πίστη των οπαδών της (δηλαδή όλων) θα τη συντηρούσε σε μια κρίσιμη μάζα μέχρι την καίρια στιγμή της μεγάλης εκτόξευσης. Και ο Υποψήφιος Εμπνευστής ήταν σίγουρος ότι ποτέ κανένα νομοθέτημα δε θα χρειαζόταν γι’ αυτό. Γιατί, στην πραγματικότητα ήταν αναπόδραστο, κανένας άπειρος καιρός και χρόνος δε θα ‘ταν αρκετός για να την εξασθενίσει και να την παραδώσει στη λήθη, γιατί είναι και αντανακλαστική και απαραίτητη, είναι η επιστροφή των θετικών κυμάτων στον πομπό τους, είναι το άνοιγμα της καρδιάς στο τραγούδισμα του κόσμου, είναι η ανέξοδη κι αβίαστη και κατακλύζουσα αγκαλιά την ώρα που ρίχνει πάνω μας αστραπές και καταιγίδες.

Advertisements

2 thoughts on “μέρα

  1. ΠανωςΚ (@panws_k)

    Δηλαδή ένα από τα (λέξηπροςεξαφάνιση)μένα μου φετινά τραγούδια, το the love you love, θα μετατραπεί σε the you.
    Το γνωστό, σχετικό με τον πόλεμο, σλόγκαν θα μετατρεπόταν σε make not war, αλλά εφόσον η εξαφάνιση της επίμαχης λέξης θα οδηγούσε και στην εξαφάνιση του πολέμου θα καταλήγαμε μιαν ανευ νοήματος άρνηση make not.
    Χαμός!

    1. sunCoater Συντάκτης

      Όντως χαμός! Που σταδιακά δε θα έκανε εντύπωση σε κανέναν, γιατί ακόμα κι αυτός ο υπερτροφικός 20ος αιώνας άντε το πολύ να γίνει διπλό επεισόδιο στο sitcom του μέλλοντος.
      (είσαι πολύ altπροχώ: τραγούδι με 2 φορές την λέξη και συ να παραδέχεσαι ότι γουστάρεις)

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s