πεπτωκώς αναβάτης

inTV

Όλα θα λειτουργήσουν και πάλι στην εντέλεια. Αυτή η διαπίστωση ίσως φανεί υπερβολική ή εσφαλμένη σε κάποιους που βασιζόμενοι στις πρόσφατες εξελίξεις θα θεωρήσουν ότι, επιτέλους, το τρισκατάρατο Σύστημα δέχτηκε ένα βαρύ πλήγμα ξεγυμνώματος και αναξιοπιστίας. Αλλά θα ΄ναι αυτοί που κάνουν το λάθος. Γιατί σε κάθε καθωσπρέπει και καλομελετημένο μικρό/μεγάκοσμο δεν είναι μόνο οι διαδικασίες λειτουργίας και ανάπτυξης σχεδιασμένες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Αλλά και οι διαδικασίες έκτακτης ανάγκης και διαχείρισης κρίσης. Με άλλα λόγια, το Σύστημα περιέχει υποχρεωτικά τόσο τη μηχανή που θα παράξει και θα φέρει κέρδη όσο και το ελικόπτερο που θα πετάξει και θα φέρει σωτηρία. Δεν είναι ντροπιαστικό ή απαισιόδοξο. Είναι ψυχρός προγραμματισμός επιβίωσης.

Καθώς, λοιπόν, ανοίγει κάπου στο σύστημα ασφαλείας ένα μικρό ρήγμα και ο κίνδυνος κατάρρευσης από απλώς θεωρητικός γίνεται ολοένα και πιθανότερος, ενεργοποιούνται οι βαλβίδες στεγανοποίησης που κλειδώνουν κλιμακωτά έναν έναν τους χώρους. Στην αρχή, διατηρούν όλοι πεισματικά μια γελοία, αν-αληθοφανή στάση καθολικής άρνησης της κατάστασης – δε χρειάζεται πανικός. Όταν πλέον ολοένα και περισσότερες μαρτυρίες καταστήσουν πασίδηλο ότι «ναι, κάτι βρώμικο συμβαίνει εκεί πίσω στα παρασκήνια», τότε αποφασίζουν να θυσιάσουν τον ένα (όσο λαμπρός κι αν είναι) για να σωθούν όλοι οι υπόλοιποι: τα μέλη, τα στελέχη αλλά και η Δομή η ίδια. Άλλωστε, όλοι το ξέρουν, το να είσαι κομμάτι του κυκλώματος συνεπάγεται ότι έχεις υπογράψει συμβόλαια αφοσίωσης, εχεμύθειας και συνειδητής θυσίας σε δεδομένη επικίνδυνη περίσταση. Κάποια στιγμή, γίνεται κατανοητό ότι ένα μόνο ερίφιο δε θα είναι αρκετό. Ο κόλαφος είναι ασυνήθιστα υψηλός για να φορτώσεις όλο το ανάθεμα σε έναν «τρελό» και την ομάδα του. Διαγράφεις τότε μία ολόκληρη πτέρυγα απομονώνοντάς την και παραδίδοντάς τη στη χλεύη του δημόσιου λόγου. Απ΄τις διπλανές, αλώβητες ακόμα πτέρυγες κάποιοι αγέρωχα θα ξιφουλκήσουν: «Δεν ξέρω τι γίνεται στα δικά τους λημέρια, αλλά στο δικό μας το μόνο που χρειάζεται είναι σκληρή και εξαντλητική δουλειά». Είναι κι αυτό μέρος των red alert οδηγιών χρήσης.

Στο νέο καμβά, τον καταπιτσιλισμένο από τις μελανές αποκαλύψεις, μια ερώτηση θα παραμένει για λίγο καιρό εκκρεμής: πού και πότε θα γίνει η αναπόφευκτη, επίσημη παραδοχή. Σε κάποια ολιγομελή επιτροπή (εσωστρέφεια) ή σε κάποιο πολύβουο δικαστήριο (καθυστέρηση); Ανόητα ερωτήματα. Ένας και μοναδικός είναι ο χώρος που συνδυάζει αμεσότητα/εξομολόγηση/δημοσιότητα/κατακραυγή/συναίσθημα: μια εκπομπή υψηλής τηλεθέασης στην TV. Η δημοσιογράφος θα φοράει άσπρα (το φως απέναντι στο σκοτάδι), οι ερωτήσεις θα ‘ναι εισαγγελικές (Ναι ή Όχι), θα θιχτούν θέματα οικογενειακής γαλήνης (είμαστε άνθρωποι στο (πόσο;) κάτω κάτω). Εκατομμύρια δέκτες θα συντονιστούν για να ψέξουν, να χλευάσουν, να αναρωτηθούν, να αποδοκιμάσουν, να δικαιολογήσουν. Θα γίνουμε μέρος του γελοίου αυτού τσίρκου. Στο τέλος θα σημειώσουμε στο τεφτέρι μας: δεν υπάρχουν υπεράνθρωποι, ούτε στις δυνάμεις ούτε στα αισθήματα.

Και μετά; Το Σύστημα θα επουλώσει τις πληγές του και θα συνεχίσει να διαφθείρει και να πλουτίζει «σύννομα» σε άλλους στίβους και πεδία. Τα στούντιο θα αναπροσαρμόσουν τα σενάρια που είχαν στα συρτάρια για την ιστορία ενός superhero που νίκησε την αρρώστια. θα προσθέσουν μία ώρα φιλμικού χρόνου και θα διηγηθούν την ιστορία του antihero που νικήθηκε από τον εθισμό στην αλαζονεία. Οι δημοσιογράφοι στον άχαρο ρόλο τους θα ψάχνουν ανώδυνες εκφράσεις για να θριαμβολογούν για τις επιδόσεις προσθέτοντας γενικόλογες παραγράφους που να μιλάνε ασαφώς για την αμφιβολία του ορίου. Κι εμείς θα γυρνάμε πλευρό, θα δίνουμε άφεση αμαρτιών και θα σημειώνουμε στυγνά ότι πέρα από το τυπικό της υπόθεσης περί νόμιμων ή όχι μεθόδων, το διαστροφικά συναρπαστικό είναι ότι όλες αυτές οι μέθοδοι εφαρμόζονται σε οργανισμούς σαν τους δικούς μας, ως πού ακόμα μπορεί να τεντωθεί το λάστιχο που λέγεται ανθρώπινο κορμί;

Και ο πρωταγωνιστής; Ο πρωταγωνιστής θα συνηθίσει πλέον να ζει αντικρίζοντας απέναντί του φρύδια σηκωμένα και μάτια δύσπιστα (για τα πάντα). Γιατί όταν έχεις χτίσει ένα αυστηρό σύμπαν από ανήθικα, καλοδουλεμένα ψέματα, τότε κάθε σου «ειλικρινής», διαρρηγνύω-τα-ιμάτιά-μου δήλωση θα σε καθιστά τον γραφικό που ισχυρίζεται ότι είδε ιπτάμενους δίσκους. Κάποιοι λίγοι φανατικά πιστοί θα θέλουν να πιστέψουν, οι περισσότεροι θα γελάνε και θα ειρωνεύονται.

Και πριν; Από πού και πότε ξεκίνησε όλο αυτό; Δεν έχει νόημα η ερώτηση, είναι σα να ρωτάμε τι υπήρχε πριν από την έναρξη του χρόνου. Γιατί, δεν ξέρω, άνθρωπος και αγάπη, άνθρωπος και όνειρα, άνθρωπος και μίσος, ίσως και να μην έχουν την ίδια κοσμική ηλικία, άνθρωπος και απληστία, όμως…

Advertisements

3 thoughts on “πεπτωκώς αναβάτης

  1. Riski

    Λες; Εγώ σκέφτομαι ότι το «άνθρωπος και απληστία» πρέπει να είναι νεότερο ζεύγος, που προέκυψε από την αποκόλληση της μονάδας από το σύνολό της. Κι αν όχι η τάση, σίγουρα πάντως η εκδήλωση και η επιτυχία της διατήρησης του φαινομένου.

  2. sunCoater Συντάκτης

    Καταρχάς, Riski, είσαι πολύ γενναία που διαβάζεις τις ανοησιούλες μου ως το τέλος (εκτός κι αν διαβάζεις μόνο το τέλος, οπότε ζήτω σου και μπράβο). Όσο για το ζητούμενο, νομίζω ακόμα και σε μια ομάδα που θα διένεμε ισομερώς τα αγαθά της θα υπήρχε απληστία, ίσως εκεί θα ήταν απληστία κοινωνικότητας: «εγκώ θέλω πιο πολλές ροπαλιές, γκχφμ»!

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s