λίγο πριν τον γκρεμό

(post ην σε ψ ων)

τελευταιος

Πάλι τελευταίος στην μπάλα ο sunCoater. Να δούμε πώς θα γράψει Απειροστικό αύριο.

Είδα πάλι ένα από εκείνα τα όνειρα, είναι τα μόνα που βλέπω άλλωστε, είμαι μπλεγμένος σε μια παλιοκατάσταση και δεν μπορώ να ξεφύγω. Άλλοτε παίζω ποδόσφαιρο και χάνω ΟΛΕΣ τις διεκδικήσεις – ο προπονητής διαστροφικά δε με αντικαθιστά με αποτέλεσμα στο τέλος η FIFA να με ανακηρύξει ως τον αθλητή με τον αρνητικότερο στατιστικό δείκτη στη Μετρούμενη Ιστορία, χαριεντίζομαι με ρωσίδες και με κυνηγάει η μαφία – τρομάζω τόσο πολύ που ούτε η προοπτική ενός αίσιου τέλος σε κάποιο μαλακό διπλόξανθο στρώμα δεν είναι αρκετή για να μην ανοίξω τους διακόπτες, είμαι επισκέπτης καθηγητής και σ’ ένα κατάμεστο αμφιθέατρο ετοιμάζομαι για μια διάλεξη για τη Λακανιανή Διαδραστικότητα αλλά κομπλάρω, δε βγαίνει λέξη από το στόμα μου, χθες βράδυ ήμουν στο Ηράκλειο και είχα να εξεταστώ στον Απειροστικό Λογισμό ΙΙΙ για να πάρω το πτυχίο, αλλά δεν ήξερα τίποτα και δεν είχα πατήσει και σε καμία παράδοση, ήταν όλα τόσο στρυφνά και δυσνόητα, κάποιος φίλος μου είπε «κοίτα, είναι ίδιος με τον Απειροστικό ΙΙ, μόνο που αντί για 2 μιλάει για 3 διαστάσεις και 3 μεταβλητές», τον ευχαριστώ, αλλά δε με βοηθάει και πολύ γιατί και τον ΙΙ με σκονάκι τον είχα περάσει.

Τώρα, τι πράγμα είναι αυτό το blogging που με υποχρεώνει και κάθομαι και διηγούμαι σε δέκα αγνώστους τι ζω στο φιλμικό μου υποσυνείδητο; Τι αποζητώ; Δωρεάν συνεδρίες ονειροκρισίας; Εγκώμια για τις αποτυχημένες μου γουντιαλενικές ενύπνιες ανοησίες; Σχόλια για…κάτσε, ιδέα για ταινία: κάποιος blogger ποστάρει το όνειρό του και κάποιος άλλος του απαντάει ότι είδε και εκείνος το ίδιο, μόνο που έπαιζε άλλον χαρακτήρα, εντάξει, όλοι μερικές φορές βλέπουμε ότι πάμε στο λούνα παρκ και ανεβαίνουμε στο τρενάκι, σύμπτωση ήταν, την επόμενη φορά όμως που η σύμπτωση ξανασυμβαίνει (καθώς ο blogger δεν έχει έμπνευση και μόνο τα όνειρά του ποστάρει) κάτι αρχίζουν και ψυλλιάζονται για μια Παγκόσμια Οράνωση Υποβολής Ονείρων κλπ κλπ.

Επιστροφή. Είναι, λοιπόν, περίεργο, που η διαδικτυακή αυτή εξωστρέφεια σε οδηγεί στο να αφηγείσαι ακόμα και τα όνειρά σου, που ουσιαστικά είναι πράγματα που κανέναν δεν ενδιαφέρουν. Αλλά γιατί να περιορίσω το συλλογισμό μου στις καταθέσεις μόνο σκέψεων ατίθασων και ακούσιων, όπως είναι τα αποκυήματα του νυχτερινού μου υποσυνείδητου; Γιατί άραγε να απασχολεί κανέναν τι πιστεύω εγώ, μια μονάδα όπως όλες οι άλλες του κοινωνικού γίγνεσθαι, για τις μεγάλες αλήθειες και τα μεγάλα ψέματα της εποχής μας, γιατί να έχει γούστο να μαθαίνει πώς αισθάνομαι σε μια βροχερή μέρα ή μετά από σεξ ή ακούγοντας κάποιο τραγούδι, γιατί να θέλει να διαβάζει τις μηδαμινής δεν-τολμώ-καν-να-γράψω-τη-λ-λέξη αξίας φανταστικές ιστορίες μου; Αν το (ανώνυμο) γράψιμο είναι ξέδωμα και εξομολόγηση, τότε η (ανώνυμη) ανάγνωση τι είναι, κλειδαρότρυπα και εθισμός;

Έχουν νόημα τα παραπάνω όταν τα μοιράζεσαι με τους φίλους σου. Τους χειροπιαστούς, ακόμα, ΟΚ, και τους ψηφιακούς. Αλλά εγώ ποτέ δεν ήμουν παιδί της παρέας, κι αυτός φυσικά είναι κι ένας λόγος που απεχθάνομαι το fb. Και οι διηγήσεις και οι εξομολογήσεις στις παρέες συνήθως προκύπτουν μετά από κάποια (συμπτωματικά συνήθως εκκινούμενη) κοινή πορεία και κάποια κοινά βιώματα. Αλλά εδώ αντιστρέφεται η ροή των πραγμάτων: στέκομαι μόνος σε μια αίθουσα και αρχίζω να απαγγέλω ιστορίες και συνάμα στέλνω προσκλήσεις, ελάτε να με ακούσετε και να γίνετε φίλοι μου (και μετά ως φίλοι μου να συνεχίσετε -δικαιολογημένα αυτή τη φορά- να ακούτε τις ιστορίες μου). Για να θυμηθώ: όποτε ερχόταν κάποιος νέος πολυλογάς στην τάξη, στη Σχολή, στη δουλειά, ΠΟΤΕ δεν τον συμπάθησα κι ούτε καν τον πλησίασα. Γιατί αυτό που αρνιόμουν στον άλλο το υιοθετώ για τον εαυτό μου; Μπέρδεμα.

Βρίσκομαι, λοιπόν, σ΄ένα σημείο που δεν μπορώ να τρέξω την εξωστρέφειά μου, ένα εσωτερικό χαλινάρι με κρατάει και με καθυστερεί, η προοπτική μιας λεκτικής συνεύρεσης με τους αναγνώστες μου όχι μόνο δε με συγκινεί αλλά και με αγχώνει, θέλω να γράψω και να φωνάξω ένα κείμενο, μια διάλεξη, ένα μανιφέστο, αλλά τα μάτια μου σαστίζουν και το στόμα μου μένει σφραγισμένο, ψάχνω μια συνάρτηση (Μαθηματικά: η γλώσσα της αλήθειας) που να μου δείξει το δρόμο για το κέντρο αυτού του ανισόρροπα χτισμένου, ιστώδη  λαβύρινθου, αλλά η συνάρτηση έχει 3 μεταβλητές και δεν μπορώ να την ολοκληρώσω, είμαι μαγκωμένος σε λόγια, σκέψεις, ιδέες και δικαιολόγηση, αλί, τι παλιοκατάσταση κι αυτή, πλησιάζω στον γκρεμό που πέφτουν όλοι οι πρώην blogger με τα laptop τους, ήρθε το τέλος, αυτό ήταν, θα πρέπει να σταματήσω να ποστάρω, είναι αναπόδραστο, και τότε

ξυπνάω αλαφιασμένος, ανασαίνω γρήγορα και δυνατά, είμαι ιδρωμένος, για να δω, όχι, δεν είμαι στον γκρεμό, τρέχω στο laptop, τσεκάρω το λογαριασμό, όχι, όχι, τι καλά, το blog υπάρχει ακόμα, κανείς δε το διέγραψε, χα, ωραία, φτιάχνω καφέ, θρονιάζομαι και ποστάρω άλλο ένα υποσυνείδητο script, ωωω πόσο σας αγαπώ, είμαι σίγουρος ότι τρελαίνεστε να ακούτε για όλα τα όνειρα και τις αρλούμπες μου.

Advertisements

2 thoughts on “λίγο πριν τον γκρεμό

  1. fevgati

    Άκου,Sc,επειδή παίρνω βαριά χάπια ή επειδή δεν τα παίρνω κανονικά-τα βαρέθηκε η ψυχή μου,υποφέρω από παρενέργειες..Φαντάζομαι ότι μου συμβαίνουν πράγματα,όπως μου λενε εδώ στο σπίτι.Ετσι πρέπει να ‘ναι.Μου το ‘χε πει κι ένας Ψυχίατρος,το διάβασα και στο Ίντερνετ. Εσύ τώρα πού εμπίπτεις.Πρώτα σε θεωρώ σοφό άνθρωπο,όπως ξέρεις.Κάθε βράδυ λοιπόν ό,τι με έχει απασχολήσει λίγο πριν,το βρίσκω στις τυχαιες σου αναρτήσεις.Και σ’ αυτή εδώ με τα μπλόγκ και τις αναγνώσεις και χτες που περιέγραφα τον εαυτό μου,βρήκα τα ίδια που σκεφτόμουν σε ένα κείμενο όπου έγραφες για τον εαυτό σου.Ε,δεν θα το πιστέψεις! Σαν να ήμουν εγώ το αντικείμενο της περιγραφής.Μπα μη φανταστεις πως θα σαλτάρω με τις συμπτώσεις ή επειδή οι άλλοι μου το κοπανούν απευθείας ή με μισόλογα.Αλλά ήθελα να σου πω ότι ανησυχώ γιατί δεν θεωρω τον εαυτό μου πειραγμένο.Κάπου όμως διάβασα ότι κανείς ψυχασθενής δεν πιστεύει ότι τα ‘χει χάσει.Φοβούμαι λοιπόν,όπως με είχε ειδοποιήσει ο σύζυγός μου παλιότερα ότι »θα με κλείσει σε σχετικό Ιδρυμα.ΟΚ,να φύγω από το σπίτι αλλά να ζω με τους Ψυχασθενείς δε θα το αντέξω.Αν σε ειδοποιήσω σχετικά,θέλω να συνηγορήσεις να πάω ΄καπου με νορμάλ ανθρώπους..Δυστυχώς δεν μπόρεσα να μιλήσω με συντομία.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s