το δικαίωμα

Τα σκουπίδια είναι ένα αγαπημένο θέμα της εκπομπής κι αυτό βασικά γιατί είναι ο μόνος τομέας στον οποίο (επειδή μου είναι πρακτικά εύκολο) δρω ως ευσυνείδητος πολίτης (ανακύκλωση κλπ). Υπό αυτό το πρίσμα τα παρακάτω ίσως και να διαβάζονται ως ευλογία στα ανύπαρκτα γένια μου, σε καμιά περίπτωση δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου, τέλος πάντων, ελπίζω η προσωπική αντιπάθεια του καθενός προς το άτομό μου να μην αλλοιώσει την ουσία του πράγματος.

Σε αυτό το post απορούσα γιατί η γειτονιά συνέχιζε να πετάει τα σκουπίδια της σε 2 από ώρες γεμάτους κάδους, ενώ λίγο μακρύτερα (ούτε 50 μέτρα) περίμεναν να νιώσουν λίγη χαρά στο κορμί τους 3 άλλοι, σχεδόν άδειοι. Ευτυχώς, σήμερα το πρωί, Κυριακή, ανακάλυψα ότι εξελισσόμαστε ως πολίτες, η στασιμότητα σε οποιοδήποτε στάδιο είναι κατάρα, φανταστείτε να μείνουμε για πάντα με το iPad3, εφιάλτης, χάρηκα, λοιπόν, όταν είδα ότι δεν είναι μόνο τα 50 μέτρα που βαριόμαστε να περπατήσουμε, είναι και το καπάκι από τον διπλανό κάδο που δε θέλουμε να ανοίξουμε.

Εγώ, μέσα σε όλα, φέρτε μου να υπογράψω ό,τι θέλετε, για τα μνημόνια και το πολιτικό σύστημα και τις λάθος συνταγές και το μεγάλο ιμπεριαλιστικό παιχνίδι. Όλα αυτά είναι εύκολοι και ανέξοδοι στόχοι αναθέματος (αν και βέβαια ο πραγματικός αγώνας ποτίζεται με δάκρυα και ιδρώτα, ελπίζω όχι αίμα). Με την ατομική συμπεριφορά τι γίνεται; Το πρόβλημα με την ατομική συμπεριφορά είναι ότι είναι… ατομική. Που σημαίνει ότι αν θέλουμε να κατηγορήσουμε κάποιον πρέπει να είναι ο εαυτός μας. Και επίσης σημαίνει ότι αν απαιτήσουμε να αλλάξει κάτι, ε, χμμμ, θα πρέπει να το απαιτήσουμε από τον εαυτό μας. Ζόρικα πράματα.

Κανενός είδους διδακτισμός από μένα. Καμιά διάθεση αποπροσανατολισμού. Μακριά από εδώ. Ας το δω θετικά, το λοιπόν. Ας χτυπήσω το χέρι στο τραπέζι. Ας υψώσω τη φωνή μου. Το δικαίωμα στη βρωμιά και την αδιαφορία έχει κατακτηθεί με σκληρούς κι επίπονους αγώνες, καμιά τρόικα και καμιά εγκάθετη κυβέρνηση δεν πρόκειται να μας το αφαιρέσει.

ΥΓ (που αποδεικνύει ότι όντως τα παραπάνω ήταν μια κεκαλυμμένη προσπάθεια του Συστήματος για να μετακυλήσει τις ευθύνες του στους πολίτες) προχτές για κάποιο λόγο πήγα σε Νοσοκομείο. Και σκέφτηκα το κλασικό, τι ωραία που σ’ ένα τέτοιο μέρος, στο Νοσοκομείο, δεν καπνίζει κανείς, και μετά σκέφτηκα πόσα χρόνια είναι που εφαρμόστηκε πραγματικά αυτό;, τέσσερα;, πέντε;, σαν κατάκτηση να το δω ή σα θλίψη και ψόγο που κρέμεται στο ταβάνι και στάζει πάνω στα κεφάλια μας;

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s